ไป๋จิ้งถิงที่ยังอยู่ในอาการอ่อนเพลีย เขาตั้งใจว่าจะพักสายตาสักนิด และคิดว่าไห่อู๋เซินคงล็อกประตูห้องให้เขาแล้ว เขาจึงไม่ได้ระวังตัว แต่ยังไม่ทันที่จะหลับสนิท ไป๋จิ้งถิงรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนมาใกล้ใบหน้าของเขา
ไป๋จิ้งถิงลืมตาตื่นขึ้นมาทันที “เธอจะทำอะไร!”
“ฉัน...ฉันไม่ได้ทำอะไรค่ะ” ซ่งเวินหนี่รีบปฏิเสธ ทีแรกเธอตั้งใจว่าจะนั่งมองหน้าผู้ชายที่เธอแอบรักอยู่เงียบๆ เท่านั้น แต่ยิ่งมองหน้าเขาเธอก็ยิ่งรักเขามากขึ้น อีกทั้งริมฝีปากที่ถึงแม้จะซีดขาวอยู่บ้าง แต่มันก็ชวนให้ซ่งเวินหนี่คิดในสิ่งที่ไม่ควร เธอโน้มหน้าเข้าหาเพื่อหวังจะจุมพิตริมฝีปากหนานั้นสักครั้ง แต่ไป๋จิ้งถิงจู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นมาเสียก่อน
ไป๋จิ้งถิงไม่เชื่อคำแก้ตัวนั้นเลยสักนิด แต่เขาก็ไม่อยากจะหักหน้าอีกฝ่าย อย่างไรชื่อเสียงของผู้หญิงก็สำคัญ อีกอย่างซ่งเวินหนี่ก็เป็น้องสาวของรุ่นพี่ที่เขาเคารพ เขาจึงไม่อยากจะพูดมากไปกว่านี้ แต่ไป๋จิ้งถิงก็ได้เตือนตัวเองไว้แล้วว่าเขาต้องระวังผู้หญิงคนนี้ให้ดี และหากเธอยังคิดที่จะทำในสิ่งที่ไม่ควรกับเขาอีก เขาจะไม่ปล่อยเธอไปแน่
“เธอมาทำไม” แม้จะยอมปล่อยผ่านเื่นี้ไป แต่น้ำเสียงของไป๋จิ้งถิงก็ยังไม่กลับมาเป็ปกติ เสียงที่ถามออกไปจึงดูดุดันอยู่บ้าง
“ฉัน...ฉันเคี่ยวซุปไก่มาให้พี่ค่ะ” ซ่งเวินหนี่พยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็ปกติ “ฉันเอาซุปไก่ไปใส่ชามมาให้นะคะ ดื่มตอนอุ่นๆ จะดีที่สุด ฉันใช้เวลาเคี่ยวซุปอยู่หลายชั่วโมงเลยล่ะค่ะ”
“หัวหน้าซ่งก็ได้รับาเ็มาเหมือนกัน เธอเอาซุปกลับไปบำรุงเขาเถอะ” ไป๋จิ้งถิงปฏิเสธ ในเมื่อบอกว่าจะระวังตัว เขาก็ไม่อยากรับน้ำใจจากเธอ
แต่ซ่งเวินหนี่กลับทำเป็ไม่เข้าใจ เธอคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาเกรงใจและกลัวเธอจะเหนื่อย “ฉันแบ่งส่วนของพี่ใหญ่ไว้แล้วค่ะ”
“ถ้างั้นเธอก็วางไว้ก่อนเถอะ ฉันยังไม่หิว” ไป๋จิ้งถิงเริ่มง่วงและไม่อยากอยู่กับซ่งเวินหนี่ตามลำพัง “ฉันจะพักผ่อนแล้ว เธอกลับบ้านไปเถอะ ล็อกประตูให้ฉันด้วยนะ ฉันไม่อยากให้ใครมารบกวน”
ซ่งเวินหนี่ถูกไป๋จิ้งถิงไล่กลับบ้านตรงๆ ก็รู้สึกเสียหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่กล้าโมโหใส่เขา เธออยากให้เขาเห็นเธอในภาพลักษณ์ที่อ่อนหวานและน่ารักอยู่ตลอดเวลา “ถ้างั้นฉันกลับบ้านก่อนนะคะ วันหลังฉันจะทำซุปอย่างอื่นมาให้พี่อีก พี่จะได้ไม่เบื่อ”
“ไม่จำเป็หรอก ภรรยาของฉันทำอาหารเก่งมาก ซูเม่ยรู้ความชอบของฉันเป็อย่างดี อีกอย่างเธอไม่ต้องมาสิ้นเปลืองกับฉัน เดี๋ยวคนอื่นรู้เข้า ตัวฉันไม่ห่วงชื่อเสียง แต่เธอก็ควรจะห่วงชื่อเสียงของตัวเองบ้าง ไม่ใช่ว่าหัวหน้าซ่งกำลังหาคู่ดูตัวให้เธออยู่เหรอ” ไป๋จิ้งถิงไม่คิดจะอ้อมค้อมอีกต่อไป เขาแสดงออกว่าไม่อยากอยู่กับเธอตามลำพังขนาดนี้ แต่เธอกลับทำเป็ไม่รู้และยังจะทำอาหารมาให้เขาทุกวันอีก
ซ่งเวินหนี่ถูกไป๋จิ้งปฏิเสธอย่างไม่รักษาน้ำใจเป็ครั้งที่สอง เธอก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่พอเดินไปเปิดประตู เธอก็เห็นฉินซูเม่ยกับเด็กทั้งสามคนยืนอยู่ก่อนแล้ว เธอไม่แน่ใจว่าฉินซูเม่ยกับเด็กๆ จะได้ยินคำพูดก่อนหน้านี้หรือเปล่า ซ่งเวินหนี่รู้สึกอับอายมากกว่าเดิม
“คุณเวินหนี่มาเยี่ยมสามีฉันเหรอคะ” ฉินซูเม่ยทักทายและทำเหมือนไม่ได้ยินที่ไป๋จิ้งถิงไล่ซ่งเวินหนี่กลับ แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะย้ำว่าไป๋จิ้งถิงเป็สามีของเธอ ‘เหอะ...แผนตื้นๆ แค่นี้ทำไมฉันจะดูไม่ออก แค่รอเวลาให้ฉันกับเด็กๆ ไม่อยู่บ้าน จากนั้นเธอก็จะเข้ามาทำคะแนนกับสามีฉันสินะ ฉันจะบอกให้ว่าจิ้งถิงของฉันไม่สนใจคนอย่างเธอหรอก เธอคิดว่าฉันกับสามีดูไม่ออกว่าเธอเป็คนเสแสร้งหรือไงกัน’
“คุณกลับมาแล้วเหรอที่รัก” ไป๋จิ้งถิงก็ให้ความร่วมมืออย่างดี “ผมอยากดื่มซุปไก่ฝีมือคุณแล้ว ถ้าไม่ใช่ฝีมือคุณ ผมกินไม่ลงจริงๆ”
ฉินซูเม่ยมองเลยไปที่โต๊ะทานข้าวก็เห็นถ้วยใบเล็กใบหนึ่งวางอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงเป็ซุปไก่ สามีไม่เคยเื่มากเื่อาหาร ปัญหาคงเป็เ้าของซุปไก่มากกว่า “ได้สิคะที่รัก เดี๋ยวฉันจะทำซุปไก่สูตรพิเศษให้คุณเอง คุณจะชอบฝีมือคนอื่นมากกว่าฝีมือฉันได้ยังไง”
สองสามีภรรยารับส่งกันอย่างแเีจนคนฟังอย่างซ่งเวินหนี่รู้สึกอิจฉา ยิ่งได้ยินคำว่า ‘คนอื่น’ ที่ฉินซูเม่ยเน้นย้ำ ซ่งเวินหนี่ก็อยากจะร้องไห้ออกมาด้วยความคับข้องใจ แต่เธอจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร เธอต้องรักษาภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้าไป๋จิ้งถิง
ซ่งเวินหนี่เดินกลับห้องของตัวเองไปโดยที่ไม่แม้แต่จะกล่าวลา ฉินซูเม่ยส่งเด็กๆ เข้าไปนอนกลางวัน จากนั้นก็เดินยิ้มเข้ามาหาสามี “ระหว่างที่ฉันไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ”
ไป๋จิ้งถิงไม่อยากปิดบังภรรยา และเขาก็ไม่กลัวด้วยว่าภรรยาจะคิดว่าเขานินทาผู้หญิงลับหลัง “ตอนเที่ยงอู๋เซินมาเยี่ยมผม เราคุยกันอยู่นานจนผมรู้สึกเพลีย ผมนึกว่าอู๋เซินปิดประตูห้องแล้วก็เลยว่าจะนอนสักตื่น แต่เขาคงลืม ซ่งเวินหนี่ก็เลยเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะเรียก หลังจากนั้น...หลังจากนั้นเธอก็ก้มหน้ามาใกล้ผมจนผมใตื่น”
“ก้มหน้าเข้าหาคุณ?” ฉินซูเม่ยเลิกคิ้วถาม “ทำไมเธอถึงต้องก้มหน้าเข้าหาคุณด้วยล่ะคะ”
“ไม่รู้สิ” ถึงแม้ไป๋จิ้งถิงอยากจะบอกในสิ่งที่เขาคิด แต่จะให้พูดออกไปตรงๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังจะแอบจุมพิตตอนที่เขานอนหลับ เขาก็พูดไม่ออกจริงๆ
ฉินซูเม่ยเดินเข้าไปหาสามีแล้วใช้สองมือประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ จากนั้นเธอก็จุมพิตเขาไปหนึ่งที “เธอคงอยากทำอย่างนี้กับคุณล่ะมั้ง”
ไป๋จิ้งถิงเห็นว่าภรรยาแค่แกล้งเขาเล่นเขาก็เบาใจ แต่จะให้ภรรยาแกล้งเขาอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร ไป๋จิ้งถิงไม่เปิดโอกาสให้ฉินซูเม่ยได้แกล้งเขาต่อ เขาดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด จากนั้นก็จูบเธออยู่นานสองนาน ถ้าไม่ติดที่ขายังเจ็บอยู่ เขาคงไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ
หลังจากสามีมอบจุมพิตชุดใหญ่ให้ ฉินซูเม่ยก็นั่งพิงไปในอ้อมกอดของเขา “ซ่งเวินหนี่ดูเหมือนจะตัดใจจากคุณไม่ได้ หลายครั้งที่เธอคอยมาสร้างปัญหาให้ฉัน และดูจากเหตุการณ์วันนี้ก็เหมือนว่าเธอจะควบคุมความรักที่เธอมีต่อคุณไม่ได้แล้ว หลังจากนี้ฉันคงไม่ต้องเตือนคุณใช่ไหมคะว่าคุณต้องทำยังไง”
“คุณไม่ต้องห่วงนะ ผมตั้งใจจะรักษาระยะห่างกับเธออยู่แล้ว” ไป๋จิ้งถิงไม่อยากพูดเื่ของซ่งเวินหนี่อีก “ซูเม่ย ท่านนายพลอยากให้ผมย้ายไปเป็ครูฝึก คุณคิดว่ายังไง”
“มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉันว่าฉันคิดยังไง แต่มันขึ้นอยู่กับคุณว่าคุณอยากไปเป็ครูฝึกหรือเปล่า” ฉินซูเม่ยยิ้มให้สามี “ฉันรู้ว่าคุณชอบออกไปปฏิบัติภารกิจภาคสนาม แต่ด้วยข้อจำกัดด้านร่างกายตอนนี้ คุณคงทำในสิ่งที่ชอบไม่ได้แล้ว หรือคุณมีงานอย่างอื่นที่ชอบไหมล่ะคะ ถ้าคุณอยากทำอะไร ฉันสนับสนุนคุณเต็มที่เลย”
“ผมชอบออกไปปฏิบัติภารกิจข้างนอกจริงๆ เพราะทำอย่างนั้นผมถึงจะมั่นใจว่าคนร้ายถูกกำจัดไปแล้ว ประชาชนในประเทศก็จะอยู่กันอย่างปลอดภัย แต่ก็อย่างที่คุณพูด ด้วยข้อจำกัดของร่างกาย ผมคงออกไปทำงานเสี่ยงอันตรายอย่างนั้นไม่ได้อีกแล้ว และคุณก็พูดถูกอีกอย่างหนึ่งคือนอกจากอาชีพทหาร ผมก็ชอบอาชีพทำนาทำสวนด้วย”
“คุณชอบทำสวนเหรอคะ?” ฉินซูเม่ยถามอย่างแปลกใจ เธอไม่คิดว่าสามีจะชอบอาชีพนี้
“ไม่รู้สิครับ ผมอาจจะยังไม่ลืม่เวลาที่อาศัยอยู่กับคุณย่าก็ได้ เราไม่จำเป็ต้องไปแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับใคร แค่ตั้งใจปลูกข้าวเลี้ยงสัตว์ของเราให้ดีก็พอ ถ้าผมรับใช้กองทัพไม่ได้ อย่างนั้นก็กลับไปใช้ชีวิตให้เรียบง่ายเหมือนเมื่อก่อนก็ดีเหมือนกัน”
ฉินซูเม่ยกอดสามีอย่างให้กำลังใจ “ไม่ว่าคุณอยากทำอะไรฉันก็จะสนับสนุนคุณเต็มที่ ฉันจะอยู่เป็กำลังใจให้คุณไปตลอดเลยค่ะ”
ไป๋จิ้งถิงกอดตอบภรรยา ตอนนี้เขาตัดสินใจได้แล้ว รอให้รักษาขาจนหายดีและทำเื่มอบหมายงานให้เรียบร้อย จากนั้นเขาจะลาออกจากกองทัพแล้วกลับไปทำสวน ส่วนที่ว่าเขาจะพาภรรยากับลูกๆ ไปตั้งรกรากที่ไหน ถึงเวลาเดี๋ยวค่อยคิดเื่นั้นกันอีกที
“เวินหนี่ เธอเป็อะไรไป” เจิ้งเหยาเห็นน้องสามีวิ่งเข้าห้องมาเธอก็รู้สึกแปลกใจ ตอนที่น้องสามีถือถ้วยซุปออกไป ไม่ใช่ว่าเธอยิ้มจนหน้าบานอยู่หรือ “แล้วนี่ร้องไห้ทำไม เกิดอะไรขึ้น”
“พี่สะใภ้ ฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ ทำไมฉันถึงสู้นังบ้านนอกนั่นไม่ได้” ซ่งเวินหนี่รู้ว่าพี่สะใภ้ก็รู้ว่าเธอแอบชอบไป๋จิ้งถิง เธอจึงไม่จำเป็ต้องปิดบัง
“เธอหมายถึงฉินซูเม่ยน่ะเหรอ” เจิ้งเหยาถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะเธอยังโกรธที่ฉินซูเม่ยทำให้เธอไม่ได้ทำงานกับไปจิ้งถิงต่อ เงินเดือนที่ไป๋จิ้งถิงให้น้อยเสียเมื่อไหร่ เดือนละยี่สิบหยวนเลยนะ ส่วนเื่ของน้องสาวสามี เจิ้งเหยายังมีความคิดที่จะให้ซ่งเวินหนี่แต่งงานเพื่อจะได้แยกตัวออกไปจากครอบครัวของเธอเสียที เธอปรนนิบัติและดูแลสามีไม่เป็ไร แต่พี่สะใภ้อย่างเธอทำไมต้องมาปรนนิบัติน้องสาวสามีด้วย อีกอย่างคนที่น้องสาวสามีแอบก็คือไป๋จิ้งถิง ถ้าน้องสาวได้แต่งกับไป๋จิ้งถิง สามีของเธอก็จะมีน้องเขยเป็กำลังหนุน เพราะยศร้อยเอกของไป๋จิ้งถิงเป็นายทหารยศน้อยเสียเมื่อไหร่
อีกอย่างต่อให้คนมองว่าซ่งเวินหนี่แย่งสามีคนอื่นมาแล้วอย่างไร ถ้าซ่งเวินหนี่ได้แต่งกับไป๋จิ้งถิงแล้ว ใครอยากจะนินทาก็นินทาไปสิ เธอไม่สนใจอยู่แล้ว เมื่อคิดว่าถ้าซ่งเวินหนี่กับไป๋จิ้งถิงได้แต่งงานกันล้วนมีแต่ข้อดี เธอที่เป็พี่สะใภ้ก็ยิ่งต้องสนับสนุน “น้องสาวของฉันจะด้อยกว่าผู้หญิงบ้านนอกคนนั้นได้ยังไง นี่เวินหนี่ เธอฟังฉันนะ ถ้าเธอชอบไป๋จิ้งถิง เธอก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามา”
“แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะคะ ฉันทำอาหารไปให้เขา เขาก็บอกว่าไม่ชอบ ต้องเป็ฝีมือของนังบ้านนอกนั่นคนเดียวเขาถึงจะกิน พอฉันจะตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ไปให้เขาใส่ เขาก็อ้างว่าเขาต้องสวมเครื่องแบบทหาร ทีเสื้อไหมพรมที่นังนั่นถัก อากาศไม่หนาวสักนิด แต่พี่จิ้งถิงกลับใส่ออกไปอวดชาวบ้าน อย่าให้ฉันพูดเลยค่ะพี่สะใภ้ ยิ่งพูดฉันยิ่งเกลียดนังบ้านนอกนั่น”
“คืออย่างนี้นะเวินหนี่ เธอเคยได้ยินคำว่าเปลี่ยนข้าวสารให้กลายเป็ข้าวสุกไหม”
“พี่สะใภ้ พี่หมายความว่า...” ซ่งเวินหนี่หน้าแดงเมื่อรู้ความนัยของพี่สะใภ้ “คงไม่ดีมั้งคะ”
“ฉันก็ไม่รู้นะ ฉันแค่แนะนำเธอเท่านั้น ส่วนเธอจะทำตามหรือไม่ก็อยู่ที่การตัดสินใจของเธอ เพียงแต่ฉันคิดว่ามีแค่วิธีนี้เท่านั้นล่ะที่จะทำให้เธอสมหวัง”
“แล้วถ้าพี่ใหญ่รู้ล่ะคะ”
“พี่ใหญ่เธอรู้แล้วยังไง เธอเป็น้องสาวคนเดียวของเขา ต่อให้เขาจะโกรธเธอมากขนาดไหน แต่สุดท้ายเขาก็ต้องหาวิธีช่วยเธออยู่ดี” เจิ้งเหยาแกล้งกระซิบ “ฉันจะบอกให้รู้นะ เหล่าซ่งเสียใจอยู่ทุกวันที่ตอนนั้นไม่ขอให้ไป๋จิ้งถิงมาแต่งงานกับเธอ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน พี่ใหญ่ของเธอตำแหน่งสูงกว่าไป๋จิ้งถิงไปตั้งหลายขั้น เอาหน้าที่การงานมาขู่สักหน่อย มีหรือที่ไป๋จิ้งถิงจะไม่หันมารับผิดชอบเธอ ว่าแต่เธอเถอะ...กล้าทำอย่างที่ฉันแนะนำหรือเปล่า”
ซ่งเวินหนี่คิดตาม พี่ชายเลี้ยงเธอมาั้แ่เด็ก และเขาก็ตามใจเธอมาตลอด ปากก็คอยดุคอยบ่นเธอ แต่เธอก็รู้ว่าเขารักเธอมาก อย่างตอนที่เธอมีเื่กับฉินซูเม่ยที่โรงพยาบาล ที่พี่ชายสั่งกักบริเวณไม่ให้เธอออกจากบ้าน แต่นั่นก็ไม่ใช่การทำโทษที่แท้จริงหรอก เขาแค่อยากให้เธอหลบสายตาชาวบ้านและไม่อยากให้เธอได้ยินคำนินทาของชาวบ้านเท่านั้น เมื่อคิดได้อย่างนั้น ซ่งเวินหนี่ก็มีความกล้ามากขึ้นอีกหลายเท่า แต่ติดที่เธอจะทำอย่างไรให้ข้าวสารกลายเป็ข้าวสุกน่ะสิ
1K
