บทที่ 0 The Happy Plate
“The Happy Plate?”
เอเดรียนเงยหน้าขึ้นมองป้ายสีสันสดใสที่แขวนอยู่เหนือประตูร้าน เอเดรียนขมวดคิ้วและพูดชื่อร้านออกมา สำหรับเขาแล้วเขารู้สึกว่ามันเชยมากแต่ก็ดูเหมาะสมดีสำหรับที่นี้
“เป็ชื่อที่ดีไม่ใช่เหรอ? แม่มักจะมาที่นี่กับเพื่อนบ่อยๆ เมื่อตอนยังเป็วัยรุ่น”
ภายในร้าน The Happy Plate ตกแต่งด้วยสีพาสเทลที่ดูอบอุ่น โต๊ะไม้สีเข้มเรียงตัวอย่างเป็ระเบียบ พร้อมผ้าปูโต๊ะลายตารางเล็กๆ ที่ชวนให้หวนนึกถึงบรรยากาศบ้านเกิด บนผนังมีกรอบรูปขนาดเล็กที่บันทึกภาพถ่ายยุคเก่าๆ ของกลุ่มคนที่ดูเหมือนจะเป็ลูกค้าประจำ เอเดรียนกวาดตามองไปรอบๆ แล้วสังเกตเห็นมุมหนึ่งที่ดูเหมือนมี “บอร์ดแห่งความทรงจำ” เต็มไปด้วยกระดาษโน้ตและภาพถ่าย
ในระหว่างที่รออาหาร เอเลน่าก็ลุกขึ้นยืนและเดินไปดูกระดานบอร์ดที่ติดอยู่ตรงกำแพงในมุมหนึ่งของร้าน ภาพถ่ายมากมายและข้อความต่างๆ ที่ถูกติดไว้อย่างไม่เป็ระเบียบ บ่งบอกถึงความทรงจำที่มีค่าของผู้คนที่เคยมาที่นี่ มีทั้งรอยยิ้มของเด็กวัยรุ่นและภาพถ่ายของครอบครัวที่มาเฉลิมฉลองวันเกิดหรือฉลองวันครบรอบต่างๆ
เธอหยุดอยู่ที่หน้ารูปถ่ายใบหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ภาพนั้นเป็ภาพของเธอกับกลุ่มเพื่อนใน่วัยรุ่นที่กำลังยิ้มแย้มและดูมีความสุข ทำให้เอเลน่าหวนคิดถึงวันเวลาที่สดใสและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะในอดีต
เอเลน่าแปลกใจเล็กน้อยที่รูปภาพเกือบ 20 ปีนั้นยังคงติดอยู่บนกระดานบอร์ด สายตาของเธอมองสำรวจไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดตากับรูปภาพอีกใบ รูปของชายหญิงวัยรุ่นที่กอดคอกันยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข
มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่หยิบรูปภาพใบนั้นออกมาจากบอร์ด รูปภาพปรากฏชัดเจนขึ้น รูปของเธอกับหลุยส์ในวัยเยาว์ที่สดใส รอยยิ้มกว้างของทั้งคู่ถ่ายทอดความสุขที่ไม่มีวันลืม รู้สึกเหมือนกับเวลาหยุดนิ่งชั่วขณะหนึ่ง ความทรงจำมากมายเริ่มกลับเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง มีทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ น้ำตา ความหวาดกลัว และความเสียใจ
ความคิดถึงและความเสียใจที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เธอพยายามสลัดความรู้สึกนั้นออกไป แต่ภาพของหลุยส์ยังคงติดอยู่ในหัวของเธอ ราวกับมันเป็เงาที่ไม่อาจหลบหนีได้
“พ่อใช่ไหมครับ?”