Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากจังหวะมือแตะมือ และประโยคซึ้ง ๆ ที่หลุดปาก ซินอี๋กับเสี่ยวซินก็เดินไปเรื่อย ๆ ตามทางแปลงชา

ลมเย็นพัดผ่าน ชาแห้งบางส่วนปลิวจากถุงเล็กน้อย เธอรีบหยิบกลับเข้าไปพลางหัวเราะ “ข้าต้องระวังหน่อย เดี๋ยวกลิ่นจะหายหมด”

“กลิ่นยังอยู่...” เขาพูดเสียงเบา ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อีกนิด “อยู่ที่เจ้า...ไม่ได้อยู่ในถุง”

เสี่ยวซินหันขวับมา “นี่เจ้ากำลังชมข้า หรือแค่พูดเล่น?”

“แล้วเจ้าชอบให้ข้าชมไหมล่ะ?” เขาถามกลับทันควัน

เธอนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มมุมปาก “อาจจะชอบ...แต่ข้าไม่บอกเจ้าหรอก”

อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวหลานกับซินหยางนั่งพักที่ม้านั่งไม้ริมไร่

“เจ้ารู้ไหม...” เธอพูดพลางยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบ “ตั้งแต่รู้จักเจ้ามา ข้ารู้สึกว่าเวลาในเมืองมันน่าเบื่อขึ้นทุกวัน”

ซินหยางยิ้มบาง ๆ “งั้นอยู่ที่นี่ต่อสิ ข้าจะพาเจ้าชิมชาทุกแปลงในไร่...วันละแก้ว”

“แล้วถ้าข้าอยากได้อย่างอื่นที่ไม่ใช่ชา...” เธอพูดเสียงเบา เหลือบตาไปทางเขา

“เจ้าลองเอ่ยชื่อสิ ข้าอาจจะมีให้ก็ได้” เขาตอบแบบไม่ทันคิด ก่อนจะหน้าแดงเมื่อรู้ตัวว่าไปไกลแล้ว

เสี่ยวหลานหัวเราะทันที “เจ้าตอบแบบนี้...ถ้าไม่ตั้งใจ ข้าก็ไม่เชื่อแล้วนะ”

ด้านหลังของทั้งสองฉากนั้น ลี่อินแอบยืนกอดอกยิ้มอย่างพอใจอยู่หลังพุ่มชา — ความรักที่ค่อย ๆ เขยิบใกล้กันแบบเงียบ ๆ

มันไม่ได้ต้องมีเสียงดัง ไม่ต้องมีคำว่าชัดเจน...แค่ขยับมาอีกนิด ใจก็แทบไม่ไหวแล้ว