บทที่ 6 น้องชายขายตัวเองออกไป (รีไรท์)
โชคดีที่ซ่งชิงหลันในชีวิตก่อนเคยเรียนแพทย์แผนจีนมา นางจึงรู้ว่าน้ำนมจะมาหลังคลอดราวสองวัน ในตอนนี้เลยใช้ช้อนป้อนน้ำให้เด็กน้อยทั้งสองแทน
ซ่งชิงหนานช่วยพยุงท่านย่าซ่งซึ่งเดินมาด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
“หลานเอ๋ย ย่าได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ หลานไม่มีน้ำนมให้ลูกหรือ?”
“เ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันพยักหน้าตอบ “ท่านย่า อย่าได้กังวลไปเลยนะเ้าคะ วันพรุ่งข้าก็คงมีแล้ว”
ท่านย่าซ่งเองก็เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน จึงรู้ว่าเป็เื่ปกติที่สตรีบางคนจะมีน้ำนมช้า
“หลานต้องกินมากขึ้นสักหน่อย แล้วก็ดื่มน้ำแกงให้มากด้วย”
“ได้เ้าค่ะ ท่านย่านั่งลงเถิด ประเดี๋ยวพวกเราเริ่มกินอาหารเลยดีกว่า”
เนื่องจากในบ้านไม่มีห้องโถง พวกเขาจึงนั่งทานข้าวในห้องครัวแทน
หลังจากซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ได้ดื่มน้ำก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง ซ่งชิงหลันจึงใช้โอกาสนี้กดนิ้วมือลงไปยังข้อมือของท่านย่าซ่งเพื่อจับชีพจร
นางพบว่าจริง ๆ แล้วท่านย่าไม่ได้ป่วยหนักอะไร เพียงแค่เหนื่อยล้าสะสมมาเป็เวลานานเท่านั้น
หากพักผ่อนให้เพียงพอ ทานยาเพื่อบำรุงร่างกาย พร้อมกับทานอาหารเสริมบ้าง ไม่เกินหกเดือนร่างกายนี้ก็จะหายกลับมาเป็ปกติ
ท่านย่าของนางอายุเพียงห้าสิบปีเศษเท่านั้น อายุนี้ยังไม่นับว่าแก่ ดังนั้นนางจะต้องรักษาท่านย่าให้หายให้จงได้!
ทว่าใครจะคาดคิดกัน เข้าวันที่สองแล้วแต่ซ่งชิงหลันกลับยังไม่มีน้ำนม!
เด็กน้อยทั้งสองร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง
ท่านย่าซ่งพลันกระวนกระวายและตื่นตระหนก ก่อนจะนำเงินในบ้านซึ่งเหลือเพียงสิบเหรียญมอบให้ซ่งชิงหนาน
“ชิงหนาน ไปตลาดแล้วซื้อปลาไนมาสองตัว”
ปลาไนนั้นช่วยกระตุ้นน้ำนมมากที่สุด แต่กลับไม่น่าเชื่อว่าแม้ซ่งชิงหลันจะดื่มน้ำแกงไปจนหมดหม้อ ทว่านางยังคงไม่มีน้ำนมออกมาอยู่ดี
หญิงสาวไม่มีทางเลือกอื่น จึงเอ่ยกับท่านย่าซ่งว่า “ท่านย่า มีญาติหรือเพื่อนบ้านคนใดมีแพะตัวเมียที่บ้านหรือไม่เ้าคะ ข้าอยากจะขอนมแพะสักสองชามมาให้เฉินเฉินและเยว่เยว่ดื่มเสียหน่อย”
ก่อนที่ท่านย่าซ่งจะได้เอ่ยอะไร ซ่งชิงหนานก็เอ่ยขึ้นมาทันที “มีขอรับ มี! บ้านท่านย่าหวังหลังข้าง ๆ เมื่อวานซืนมีแม่แพะเพิ่งคลอดลูก ประเดี๋ยวข้าจะไปขอนมแพะมาให้”
แต่ซ่งชิงหนานไปครั้งนี้นานกว่าสองชั่วยาม กระทั่งถึงเวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะตก เขาจึงกลับมาด้วยความกระตือรือร้น
มิหนำซ้ำยังมาพร้อมกับแม่แพะด้วย!
“ท่านพี่ขอรับ ข้าซื้อแม่แพะตัวนี้กลับมาแล้ว หลาน ๆ จะได้ไม่ต้องหิวอีก”
ซ่งชิงหลันตกตะลึงในทันที “ชิงหนาน เ้าเอาเงินที่ใดไปซื้อแพะมา?”
ซ่งชิงหนานพลันเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก “ข้า...ข้าไปเจอครอบครัวที่ร่ำรวยครอบครัวหนึ่งมา จึงขอไปเป็คนรับใช้ในบ้านของพวกเขา นายท่านเ้าของบ้านมองข้าด้วยความสงสารจึงให้เงินข้าล่วงหน้ามาสิบตำลึง ซื้อแพะไปสองตำลึง ยังมีเหลืออีกแปดตำลึง ทั้งหมดที่เหลือนี้ยกให้ท่านพี่ทั้งหมด เอาไปซื้อยาให้ท่านย่าด้วยนะขอรับ”
อารมณ์ของซ่งชิงหลันที่อดกลั้นไว้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ในตอนนี้ ดวงหน้าของนางเต็มไปด้วยน้ำตา
“ชิงหนาน ฮึก...ฮือ... ชิงหนาน…”
เ้าเด็กโง่ของพี่!
หากเป็นายท่านที่ดีย่อมไม่จ่ายเงินล่วงหน้าให้เขาสิบตำลึงเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังขายตัวเองออกไป
ทั้งยังไปพบกับคนซื้อใจดำ
“ท่านพี่ อย่าร้องไห้ไปเลย”
ซ่งชิงหลันคิดถูก ซ่งชิงหนานขายตัวเองไปด้วยเงินสิบตำลึงนั้น พรุ่งนี้เขาต้องไปหานายท่านเพื่อทำงาน
ความคิดที่ต้องแยกจากครอบครัวทำให้ั์ตาของเขาพลันแดงก่ำ
แต่เขาไม่เสียใจ เงินสิบตำลึงนี้เพียงพอให้ครอบครัวของเขาใช้จ่ายราวสองหรือสามปี อีกทั้งเขาจะได้รับค่าตอบแทนในภายหลัง ดังนั้นเขาสามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้
ซ่งชิงหลันเกรงว่าท่านย่าจะมาเห็นจึงรีบเช็ดน้ำตา มือของนางลูบหัวซ่งชิงหนานแล้วเอ่ยคำ “เมื่อเ้าไป ข้าจะไปส่งเ้าเอง อดทนอีกสักสองสามวันเถิด ข้าจะไถ่ตัวเ้ากลับมา!”
สำหรับราคาทาสหรือคนรับใช้ในตลาดที่นี่ ซ่งชิงหนานมีค่าอย่างน้อยห้าสิบตำลึง ทว่าคนที่ซื้อเขากลับให้เพียงสิบตำลึง นั่นแสดงให้เห็นว่าคน ๆ นั้นชั่วร้ายและโลภมากเป็อย่างยิ่ง
หากนางเสนอราคาสองเท่าหรือสามเท่า คนขายย่อมปล่อยตัวเขามาเป็แน่
698
