ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        หลินชิงเวยยกมือขึ้นดึงรากของต้นไทรที่ห้อยตกลงมา จากนั้นนำรากของต้นไทรเหล่านั้นม้วนเก็บขึ้นมาทำเป็นเชือกที่แข็งแรงเส้นหนึ่งนางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เมื่อสักครู่หากเจ้าไม่มีความคิดชั่วร้าย ข้าอาจจะไตร่ตรองเรื่องไว้ชีวิตของเจ้าแต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่าสุนัขไม่อาจเปลี่ยนนิสัยกินอาจมมิใช่รึ?”

        หลินชิงเวยหันหลังให้เขา ให้ชิงหลันพันรัดลำคอขององครักษ์ตามอำเภอใจยิ่งรัดยิ่งแน่น องครักษ์เริ่มออกแรงดิ้นรนต่อสู้ เขาหายใจอย่างยากลำบากจึงอ้าปากกว้างเพื่อช่วยในการหายใจเขาคิดถึงกระบี่ที่ข้างเอวของตนจึงยื่นมือลูบไปที่ลำเอวทันทีเขาดึงกระบี่ออกมาเสียงของโลหะเยียบเย็นสัมผัสโสตประสาทหลินชิงเวยดึงปิ่นปักผมที่อยู่บนศีรษะ หันกลับมาแทงลงบนหลังมือขององครักษ์เต็มแรง

        โลหิตสดๆ ไหลออกมา คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอุ่นๆ

        ทันทีที่องครักษ์ได้รับความเจ็บปวดจึงหดมือกลับไปแม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านก็ไม่เหลือได้แต่ยอมรับชะตากรรม

        ลมหายใจขององครักษ์รวยริน ดวงตาเบิกกว้างสติสัมปชัญญะสะลึมสะลือในที่สุด ร่างกายของเขายังคงอุ่นอยู่เพียงแค่สัมผัสถูกร่างของเขาหลินชิงเวยก็รู้สึกว่าสกปรก ชิงหลันคลายร่างของตนเลื้อยกลับเข้ามาในแขนเสื้อของหลินชิงเวยหลินชิงเวยประคองร่างขององครักษ์ขึ้นมาอย่างมืออาชีพ นำเชือกที่นางทำเป็นบ่วงบาศก์รัดเข้ากับลำคอของเขาแล้วแขวนขึ้นไปบนต้นไทร

        ดีที่ใต้ต้นไทรยังมีก้อนหินให้นางได้เหยียบ อีกทั้งองครักษ์คนนี้มีรูปร่างผอมบางอยู่เดิมหาไม่แล้วด้วยรูปร่างบอบบางเช่นหลินชิงเวยคงยากที่นางจะแขวนร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งขึ้นไปบนต้นไม้ได้

        หลังจากแขวนร่างเขาขึ้นไปแล้ว หลินชิงเวยใช้เท้าเตะก้อนหินก้อนนั้นออกร่างขององครักษ์จึงแขวนเติ่งอยู่กลางอากาศ

        นางยืนมองอยู่ใต้ต้นไม้ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงจากไปในมือของนางยังกำปิ่นปักผมที่นางใช้ปักลงบนหลังมือขององครักษ์คนนั้นจนทะลุ

        ต่อมานางเดินมุ่งหน้าไปตามทางเล็กๆ นางเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาตามเส้นทางเล็กๆนั้น ในที่สุดนางก็หาทางออกพบและมาถึงริมสระไท่เยี่ยจนได้

        นางยืนอยู่ริมสระไท่เยี่ยครู่หนึ่ง สายลมยามราตรีพัดกระโปรงของนางให้สะบัดพลิ้วส่งผลให้นางรู้สึกหนาวเล็กน้อยนางหรี่ตามองออกไปเห็นผิวน้ำในสระอันกว้างใหญ่ดูคล้ายปากขนาดมหึมาของมนุษย์ที่กลืนกินผู้คนสงบนิ่งทว่าอ้างว้างวังเวง

        นางเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าวเข้าใกล้ริมสระ จากนั้นยกมือขึ้นขว้างปิ่นปักผมในมือลงในสระแล้วก้มลงดูรอยเลือดที่ติดอยู่บนมือจึงนั่งยองๆ ลงไปใช้น้ำในสระล้างคราบเลือดจนสะอาดสะอ้าน จากนั้นยืดกายขึ้นแล้วเดินกลับไปยังตำหนักฉางเหยี่ยน

        ยามนี้ซินหรูเห็นว่าเนิ่นนานเช่นนี้แล้วหลินชิงเวยไม่ยังกลับมานางเดินไปเดินมาอย่างร้อนใจ นางไปสอบถามที่ตำหนักซวี่หยางมาแล้วหลินชิงเวยออกจากตำหนักซวี่หยางในเวลาเที่ยงวันแต่ไม่ได้กลับมายังตำหนักฉางเหยี่ยน เช่นนั้นยามนี้นางจะอยู่ที่ใดกัน?

        ซินหรูและปี้หลิงออกไปตามหาคนทั้งคืนหลินชิงเวยกลับมาถึงตำหนักฉางเหยี่ยนในเวลานี้เอง

        แม้ปี้หลิงจะปรนนิบัติเจ้านายอย่างรู้งานดียิ่งทว่าความสามารถในการสังเกตสังกากลับมีไม่มากพอไม่สู้ซินหรูที่มีเต็มไปด้วยความระมัดระวังและมีจิตใจละเอียดถี่ถ้วนประดุจเถ้าธุลีขณะนี้หลินชิงเวยกลับมาแล้ว ซินหรูเอ่ยกับปี้หลิงว่า“พี่ปี้หลิงไปช่วยตักน้ำมาให้พี่สาวอาบน้ำก่อนเถิด”

        น้ำร้อนได้เตรียมไว้นานแล้ว

        ปี้หลิงรับคำแล้วออกไปซินหรูคล้องแขนเข้ากับแขนของหลินชิงเวยแล้วเดินเข้าห้องไปเพียงไม่นานปี้หลิงเดินนำหน้านางกำนัลที่หิ้วน้ำร้อนเข้ามาซินหรูรอรับอยู่หน้าประตู นางกล่าวอีกว่า“ในเมื่อพี่สาวกลับมาแล้วย่อมไม่จำเป็นต้องกังวลอันใดอีกที่นี่มีข้าดูแลอยู่พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยเถิด”

        ปี้หลิงพยักหน้ารับคำ “ได้ หากต้องการสิ่งใดค่อยเรียกพวกเรา”

        ซินหรูกล่าวอย่างมีมารยาท “อืม ขอบคุณพี่ปี้หลิงเจ้าค่ะ”

        ซินหรูอยู่ในตำหนักฉางเหยี่ยนไม่นับว่าเป็นบ่าวนางเรียกหลินชิงเวยว่าพี่สาว คนในตำหนักล้วนต้องให้เกียรตินางสองส่วนเพียงแต่นางมิได้วางท่าว่าตนเป็นเจ้านายอีกทั้งยังทำงานอย่างขยันขันแข็งด้วยความเต็มใจ มีนางดูแลหลินชิงเวยงานของปี้หลิงลดลงไม่น้อย อีกทั้งนางยังถ่อมตนและรู้ธรรมเนียมมารยาทคนในวังล้วนชมชอบนาง

        ซินหรูปิดประตู หันกายกลับมาเทน้ำร้อนลงในถังอาบน้ำ“พี่สาวรีบมาอาบน้ำเถิดเจ้าค่ะ”

        หลินชิงเวยเดินมาทางห้องอาบน้ำนางเดินเข้ามาพร้อมกับปลดอาภรณ์ออกไปด้วย บนเสื้อของนางมีรอยเลือดเป็นหยดๆปรากฏชัดเจนบนผ้าสีเขียวอ่อน ปรากฏให้เห็นเป็นรอยสีเข้มและจาง

        ซินหรูเห็นแล้วใบหน้าเล็กๆ ในวัยเยาว์ของนางปรากฏให้เห็นความสุขุมของผู้ใหญ่

        หลินชิงเวยก้าวเท้าเข้าไปในน้ำร้อนนางกอบน้ำร้อนมาล้างใบหน้าของตนเป็นลำดับแรกซินหรูหยิบผ้าขนหนูมาซับน้ำให้เปียกช่วยหลินชิงเวยขัดถูรอยเลือดที่จางลงเพราะสายน้ำกระทั่งไม่เหลือร่องรอยอันใด

        “พี่สาวท่าน...”

        ยังไม่ทันได้กล่าวออกไปก็ถูกหลินชิงเวยย้อนกลับไปว่า“เจ้าไม่อยากรู้ดอกว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น กลับไปเข้านอนเถิดพรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าตรู่ต่อไปอีกหลายวันเจ้ายังต้องรับผิดชอบไปต้มยาสมุนไพรให้ฝ่าบาทอาบน้ำแช่ตัวที่ตำหนักซวี่หยางทุกวันเรื่องเหล่านั้นที่ข้าสอนเจ้า เจ้าเชี่ยวชาญดีแล้วกระมัง”

        ซินหรูตื่นตะลึง ถามว่า “พรุ่งนี้พี่สาวไม่ไปพร้อมกับข้าหรือเจ้าคะ?”

        หลินชิงเวยกล่าวอย่างสงบว่า “ไม่ไปแล้วพี่สาวเพียงแค่รับปากเซ่อเจิ้งอ๋องช่วยรักษากระทั่งเด็กคนนั้นไข้ลดลงยามนี้ไม่มีอะไรต้องกังวลย่อมไม่ติดค้างสิ่งใดต่อพวกเขาเจ้าไปทำภารกิจขั้นตอนสุดท้ายให้เรียบร้อยแล้วกลับมา อย่าได้เสียเวลาอยู่ที่นั่น”

        ซินหรูเงียบขรึม “แม้สุขภาพของฝ่าบาทจะกระเตื้องขึ้นบ้างสแล้วแต่ขาของเขา...” หลินชิงเวยขัดถูร่างกายของตน ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบอะไรซินหรูมองนางแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ดูออกว่าฝ่าบาทเป็นคนดีคนหนึ่งเขาปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างอ่อนโยนสุภาพมีมารยาทกับคนเช่นข้าเขาก็ยังยินดีที่จะพูดจาด้วยอย่างอ่อนโยน” หยุดไปอึดใจหนึ่ง เอ่ยอีกว่า“พี่สาว ท่านมีวิธีรักษาขาทั้งสองข้างของฝ่าบาทให้หายดีให้เขายืนขึ้นมาได้หรือไม่เจ้าคะ?”

        หลินชิงเวยเลิกคิ้วสูง “ขาของเขาเป็นเช่นนั้นตั้งแต่กำเนิดข้าไม่มีวิธีการรักษา”

        แม้หลินชิงเวยจะพูดจาตัดบทอย่างไร้เยื่อใยแต่ซินหรูกลับเข้าใจนางอย่างยิ่ง คำพูดประโยคใดของนางเป็นจริงหรือเป็นเท็จดวงตาของซินหรูทอประกายวาบ “ที่จริงพี่สาวมีวิธีรักษาขาของเขาให้หายดีใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        หลินชิงเวยมองซินหรูแวบหนึ่ง “เจ้าหูตึงรึ พี่สาวบอกแล้วว่าไม่มีวิธีรักษา”

        ซินหรูทำปากบู้ “แต่ข้าฟังดูแล้วดูเหมือนพี่สาวโมโหจึงกล่าวว่าไม่มีวิธีการรักษานี่เจ้าคะ...”

        หลินชิงเวยลุกขึ้นยืนในถังส่งผลให้เกิดเสียงซ่าของน้ำนางหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดร่างกายด้วยตนเอง แล้วสวมเสื้อนอนพร้อมกล่าวเรียบๆ ว่า“ซินหรู เจ้าควรจะกลับไปนอนได้แล้ว”

        “อ้อ” ซินหรูเห็นหลินชิงเวยไม่มีท่าทีอ่อนข้อให้แม้แต่น้อยจึงได้แต่เดินคอตกกลับไปนอนที่ห้องของตน

        หลินชิงเวยเดินมาถึงข้างเตียงของตนเตรียมจะเอนกายลงไปนอนมือของนางลูบไปถูกสิ่งของเย็นๆ ชิ้นหนึ่งใต้หมอนจึงหยิบออกมาดูด้วยสายตาเย็นชาเป็นหยกประดับเอวของเซียวเยี่ยน นางไม่รู้สึกแปลกใหม่กับสิ่งของชิ้นนี้นานแล้วนางโยนหยกประดับชิ้นนี้ลงไปในกล่องเครื่องประทินโฉมอย่างไม่เหลียวแล

        เรื่องที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปแล้วไม่ได้อะไรคืนมา นางทำมามากพอแล้วยามนี้นางหงุดหงิดใจอย่างมาก ยังต้องไปให้ผู้อื่นลบหลู่ดูหมิ่นอีกเช่นนั้นหรือ?น่าขัน!

        แม้ว่า เซียวจิ่น เด็กคนนั้นจะเป็นคนไม่เลวเลยทีเดียวต่อให้รักษาขาทั้งสองข้างของเขากระทั่งหายดีแล้วอย่างไรเล่านั่นไม่ได้หมายความว่านางไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตโดยการต้องมองสีหน้าผู้อื่นอีกต่อไป

        เซียวเยี่ยนคนชั่วช้า พี่สาวจะรอให้ท่านมาเจรจาตกลงเงื่อนไขกับพี่สาว

        ล่วงเลยเข้าสู่ยามรัตติกาล

        ศพร่างหนึ่งที่ถูกแขวนอยู่บนต้นไทรแกว่งไปมาท่ามกลางสายลมหมดลมหายใจเนิ่นนานแล้ว

        เวลานี้อีกด้านหนึ่งของสวนดอกไม้ กลับมีแสงไฟสว่างสว่างขึ้นเล็กน้อยมันลอยขึ้นลงไปมา ปรากฏอยู่บนทางเดินอันมืดมิด ดูเหมือนดวงไฟของวิญญาณภูติผีในป่าลึก