เดิมทีตั้งใจจะถ่วงน้ำเมิ่งอู่เพียงผู้เดียวเท่านั้นบัดนี้กลับลากลงไปอีกถึงสองคน ไม่ใช่ว่าเพิ่มอีกสองชีวิตโดยไม่มีเหตุผลหรอกหรือ
หัวหน้าหมู่บ้านมีปฏิกิริยาตอบสนองก่อนที่ทั้งสามคนจะจมสู่ก้นบึงเขาร้องสั่งให้ชาวบ้านทุกคนช่วยกันดึงตัวทั้งสามคนขึ้นมาจากบึงน้ำโดยพลัน
แม่เฒ่าหวังตะเกียกตะกายพลางะโร้องขอความช่วยเหลืออยู่ในน้ำนางเหอดึงขาของแม่เฒ่าหวังไว้ ส่วนเมิ่งอู่ก็ไม่เร่งไม่รีบจับขานางเหอไว้เช่นกัน
ในที่สุดทั้งสามคนก็ถูกดึงขึ้นจากบึงน้ำพร้อมกัน
เมื่อขึ้นฝั่งแล้วแม่เฒ่าหวังก็ถีบนางเหอออกก่อนย้ายไปอีกด้านหนึ่งโดยที่ยังคงตื่นตระหนกใพลางด่าทอหยาบคาย
เมิ่งอู่ที่เปียกโชกก็โน้มต้วไปเกาะขาของนางเหอทว่านางเหอไม่เพียงถีบหลานสาวออกไปได้ ไม่ว่าจะไปที่ใดสองขาของนางก็ไร้เรี่ยวแรงแล้วจริงๆ
นางช่างคล้ายพืชน้ำเมื่อพันรอบตัวแล้วยิ่งดิ้นรนยิ่งพันธนาการแ่า ไม่มีทางกำจัดทิ้ง!
ในที่สุดเมิ่งอู่ก็ได้เปรียบนางเหอต้องเผชิญหน้ากับนางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เรือนผมสีดำขลับเปียกชื้นแนบติดวงหน้าและลำคอไรผมปรกหน้า เห็นชัดว่ามุมปากผลิยิ้มแต่รอยยิ้มที่เรียวปากนั้นกลับชวนให้ขนลุกขนพองอักโข
เมิ่งอู่กล่าวเบาๆ “ท่านย่า ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านไม่อยากให้ข้าตาย ท่านดูสิโชคชะตาของพวกเราเชื่อมโยงกัน หากข้าตายแล้ว ข้าจะปีนขึ้นมาหาท่าน” น้ำเสียงเ็านั้นประหนึ่งพรายน้ำที่คลานขึ้นมาจากธาราจริงๆหมายทวงชีวิตคนและรบกวนไม่รู้จบ
นางเหอเพิ่งสำลักน้ำจิตใจยังสับสนว้าวุ่นบัดนี้เมิ่งอู่ยิ่งทำให้นางประหวั่นพรั่นพรึงจึงได้แต่ะโด่านางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมิ่งต้าเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามากระชากเมิ่งอู่ออกไปทั้งๆโมโห ก่อนช่วยพยุงนางเหอให้ลุกขึ้นยืน
เวลานี้เองด้านหลังพลันมีเสียงะโเศร้าสลดแหลมสูงดังขึ้น “ข้ายังมิตาย! ผู้ใดกล้าแตะต้องอาอู่ของข้า!”
ทันทีที่กล่าวจบพลันไอออกมาอย่างต่อเนื่อง
ก้นบึ้งของหัวใจเมิ่งอู่ที่ยังคงรักษาอารมณ์ของเ้าของร่างเดิมไว้สั่นสะท้านนางชำเลืองมองไปตามต้นเสียง
เห็นเพียงนางเซี่ยดิ้นรนฝ่าผู้คนออกมาอย่างยากลำบากลากร่างกายป่วยไข้โซซัดโซเซมาที่นี่
นางวิ่งจากเรือนมาที่บึงน้ำนี่ทำให้พละกำลังของนางแทบหมดสิ้น เมื่อมาถึงข้างกายเมิ่งอู่ก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะยืนหยัดทรุดตัวลงกับพื้นและกอดเมิ่งอู่แน่นพลางร้องไห้อย่างขมขื่น
ภาพเช่นนี้ย่อมทำให้ผู้คนะเืใจอย่างยากจะหลีกเลี่ยง
เมิ่งอู่ตกตะลึงพรึงเพริดครู่หนึ่งก่อนตบหลังนางเซี่ยอย่างเก้ๆ กังๆ “ข้าไม่เป็ไรเ้าค่ะ”
นางเซี่ยจ้องมองทุกคนด้วยดวงตาคลอน้ำเอ่ยว่า“พวกเ้ามีสิทธิ์อันใดจึงจับบุตรสาวข้าถ่วงน้ำ! บอกเหตุผลมาซิ!”
หากบิดาของนางเซี่ยหรือปู่ของเมิ่งอู่ยังมีชีวิตอยู่คำพูดของเขาย่อมมีน้ำหนักในหมู่บ้านนี้
อาจารย์ผู้เฒ่าเซี่ยเคยเป็อาจารย์เพียงหนึ่งเดียวของหมู่บ้านสั่งสอนให้ความรู้แก่ผู้คนในหมู่บ้านมาแล้วหลายชั่วอายุคน
แม้แต่เมิ่งอวิ๋นเซียวบิดาของเมิ่งอู่ก็เคยเป็นักเรียนของเขา
แต่น่าเสียดายที่เขาล่วงลับไปแล้วเพราะอาการป่วยเมื่อไม่กี่ปีก่อนและบัดนี้บุตรสาวของเขาก็ป่วยเช่นกันย่อมไม่ดีที่หัวหน้าหมู่บ้านจะเห็นคนตกบ่อแล้วปาหินใส่ [2] ต่อหน้านาง
แม่เฒ่าหวังชี้เมิ่งอู่แล้วเอ่ย “ท่านย่าของนางยกนางให้วิวาห์กับบุตรชายของข้าในฐานะสะใภ้สินสอดก็รับไปแล้ว แต่นางช่างโเี้จริงๆทำร้ายลูกชายของข้าหรือก็คือสามีของตนจนได้รับาเ็สาหัส!”
นางเซี่ยหอบหายใจพลางจ้องมองนางเหอด้วยสายตาผิดหวังสุดขีดนางเอ่ย“เื่ใหญ่อย่างการออกเรือนย่อมต้องให้บิดามารดาขอให้แม่สื่อมาเจรจาเป็เื่เป็ราวข้ามิเคยรู้เื่นี้มาก่อน ยิ่งไม่เคยมีแม่สื่อมาหาที่หน้าประตู หากพูดลอยๆเช่นนี้เพื่อหมายจะทำลายความบริสุทธิ์ของบุตรสาวข้า ฟ้าจะลงทัณฑ์ดินจะกวาดล้าง!”
แม่เฒ่าหวังโกรธแค้นเอ่ยว่า“เ้าลองถามแม่สามีของบ้านเ้าสิว่าได้รับเงินสินสอดของข้าหรือไม่!”
นางเซี่ยโกรธจัดหายใจหอบถี่รัว “ข้าต่างหากที่เป็มารดาของอาอู่!ข้ายังไม่หมดลมหายใจ พวกเ้าคิดว่าข้าตายไปแล้วหรืออย่างไร!”
เมิ่งอู่รีบลูบหลังนางเซี่ยอย่างไวเอ่ยว่า“ข้ากับมารดาไม่เคยรับรู้เื่นี้ชื่อไม่ถูกต้องคำพูดไม่สมเหตุสมผล [3] ไม่ใช่เพราะท่านย่ารับสินสอดโดยไม่บอกกล่าวหรือเ้าคะหากข้ารู้ก่อนหน้านี้ว่าต้องแต่งเป็ภรรยาของหวังสี่ซุ่นข้าย่อมไม่ทำกับเขาถึงเพียงนั้นเป็แน่”
กล่าวจบนางก็ชายตามองนางเหอที่อยู่ข้างๆ เอ่ยว่า “แม่เฒ่าหวังกระทำผิดต้องมีเหตุ หนี้ต้องมีเ้าของ ผู้ใดรับเงินเ้าไปเ้าก็ไปทวงถามกับผู้นั้นเถิด”
แม่เฒ่าหวังถลึงตามองนางเหออย่างดุร้ายส่วนนางเหอถ่มน้ำลายใส่เมิ่งอู่ “นางเด็กบ้าเ้าพูดจาไร้สาระอันใด!”
เมิ่งอู่กล่าวอย่างไม่รีบไม่ร้อน “แม่เฒ่าหวัง ข้ากับท่านแม่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน แม้นางจะเป็ท่านย่าของข้าทว่านางพำนักกับครอบครัวของลุงใหญ่มาโดยตลอด หากนางรับสินสอดของเ้าก็สมควรยกบุตรสาวของครอบครัวพวกเขาให้เป็สะใภ้ของเ้าสิเหตุใดถึงโยนใส่หัวของข้าเล่า”
โดยไม่รู้ตัวแม่เฒ่าหวังพลันหันมองพี่สาวน้องสาวงดงามของสกุลเมิ่งที่ยืนดูเหตุการณ์อย่างตื่นเต้นสนุกสนานด้วยสายตาวิบวับ
เมิ่งอู่เหลือบมองพวกนางเช่นกัน “นั่น ในสองคนนั้นเ้าเลือกเอาสักคนเถิด”
……….
[1] เปรียบเปรยว่าทุกความผิดที่กระทำหรือความอยุติธรรมที่ได้รับล้วนมีต้นสายปลายเหตุคนเป็หนี้ย่อมต้องชดใช้ให้เ้าหนี้
[2] หมายถึง ซ้ำเติมคนที่ล้มลง
[3] หมายถึง คำพูดที่ปราศจากน้ำหนัก หรือคำอธิบายที่ไม่สมเหตุสมผลหรือตัวตนสถานะไม่ได้รับการยืนยันชัดเจน
3K
