[รามพาร์ท]
ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้าในห้องนอนของผมเพราะผมได้ยินเสียงมาตินกระซิบเรียกผมเบา ๆ ที่ข้างหูของผมว่า
"ราม...รามตื่นได้แล้วครับเช้าแล้วครับ"
"เอ่อ...คุณมาตินทำไมตื่นเช้าจังเลยครับนี่มันยังเช้า ๆ อยู่เลยนะครับ"
"เช้าอะไรของคุณล่ะนี่มันจะแปดโมงเช้าแล้วครับ"
"อ้อ...เหรอครับ"
"ครับ"
พอมาตินบอกผมว่า...ตอนนี้ใกล้จะแปดโมงเช้าแล้วผมก็รีบลุกขึ้นทันที แต่มาตินก็คว้าผมเข้าไปกอดไว้ในอ้อมกอดของเขา แล้วเขาก็บอกผมว่า
"รีบไปอาบน้ำแล้วก็รีบไปช่วยผมทำงานด้วยนะ"
"งานอะไรเหรอครับ?"
"อืม...เดี๋ยวผมจะบอกคุณอีกทีนะแต่ตอนนี้คุณรีบไปอาบน้ำเถอะ เพราะผมก็จะรีบไปอาบน้ำเหมือนกัน"
"เอ่อ...ครับ"
"อืม...ถ้างั้นเจอกันที่ห้องทำงานของผมเลยนะ"
"ครับ เอ่อ...คุณมาตินครับ"
"หืม...ว่าไงเหรอราม?"
"ขอบคุณมากนะครับสำหรับสร้อยที่คุณมอบให้กับผมเมื่อวาน"
"หึ...ไม่เป็ไรไม่ต้องขอบคุณผมหรอก เพราะตอนนี้คุณเป็ผู้ชายของผมแล้ว ถ้าผมจะมอบของมีค่าให้กับคุณก็ไม่เห็นว่ามันจะแปลกตรงไหนเลยนี่ครับ"
"ครับ"
"ถ้างั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะครับแต่ก่อนไป...ผมขอรางวัลก่อนได้ไหมครับมาดามราม?"
"เอ่อ...รางวัลอะไรล่ะครับ"
"ก็รางวัลแด่เ้าพ่อไงครับคุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่า...หน้าที่ผู้ชายของเ้าพ่อคืออะไร"
"เอ่อ...ครับ"
จุ๊บ...
พอมาตินเอ่ยปากขอรางวัลจากผมผมก็ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มมาตินเบา ๆ หนึ่งครั้งแล้วผมก็รีบลุกออกจากอ้อมกอดของมาติน แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเลย เพราะผมอายมาก
พอผมอยู่ในห้องน้ำตามลำพังผมก็คิดทบทวนเื่เมื่อคืนที่ผ่านมาระหว่างผมกับมาตินและมันก็ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาเบา ๆ คนเดียวอย่างมีความสุข เพราะเมื่อคืนที่ผ่านมา...มาตินก็มานอนกับผมอยู่ในห้องของผมทั้งคืนและท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมมากเพราะเขาไม่ได้มองผมเหมือนกับผมเป็ผู้ร้ายอีกแล้วและเขายังอ่อนโยนกับผมมากจนผมอดแปลกใจไม่ได้แต่ถึงยังไงผมก็ยังรู้สึกดีกว่าให้เขามองผมเป็ผู้ร้ายอยู่ดี เพราะเมื่อคืนนี้ผมรู้สึกดีมากที่เขาเข้ามานอนกอดผมทั้งคืนจนพวกเราหลับไปพร้อมกัน
ผมมัวแต่คิดถึงเื่ของมาตินจนผมลืมอาบน้ำไปเลยพอผมนึกได้ว่าผมต้องรีบไปช่วยเขาทำงาน ผมก็รีบหันมาอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วผมก็รีบออกมาจัดการกับตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่ผมจะเดินออกจากห้องของผมไปทานอาหารเช้าด้านล่างของคฤหาสน์
หลังจากนั้นผมก็เดินไปหามาตินที่ห้องทำงานของเขาและผมก็เห็นเขากำลังนั่งจ้องมองมาที่ผมอยู่พอดี ผมจึงค่อย ๆเปิดประตูห้องทำงานของเขาเข้าไป และมาตินก็รีบลุกขึ้น แล้วเดินเข้ามากอดผมพอหลวม ๆก่อนที่เขาจะพาผมไปนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของผม ซึ่งเขาจัดไว้ข้าง ๆโต๊ะทำงานเขาเลย แล้วมาตินก็บอกผมว่า
"ราม...ต่อไปนี้คุณต้องมาทำงานที่ห้องนี้กับผมทุกวันนะ"
"ครับเอ่อ...แล้วคุณมาตินจะให้ผมทำงานอะไรล่ะครับ"
"อืม...ตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยเอาเป็ว่าถ้าผมคิดออกเมื่อไหร่แล้วผมจะบอกคุณอีกทีนะ"
"ครับ"
"อืม...รามเดี๋ยวอีกสักพักผมจะมีแขกมาเยี่ยมที่ห้องทำงานด้วยนะ "
"เอ่อ...ครับแล้วผมต้องทำอะไรหรือเปล่าครับ?"
"อืม...ไม่ต้องทำอะไรหรอกแค่นั่งหล่อ ๆ อยู่ข้าง ๆ ผมก็พอแล้วล่ะ"
"เอ่อ...ครับ"
จุ๊บ จุ๊บ...
"ถ้างั้น...ผมทำงานก่อนนะครับ"
"ครับ"
มาตินยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มของผมทั้งซ้ายและขวาก่อนที่เขาจะเดินกลับไปนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาและผมเองก็นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของผม แต่ว่าผมไม่มีอะไรทำเลยเพราะมาตินไม่ได้ให้งานอะไรผมทำเลย ผมจึงหยิบสร้อยปีกนกที่มาตินให้ผมไว้เมื่อวานขึ้นมาดูไปพลางๆ ก่อน ที่จริงแล้วผมก็ชอบสร้อยเส้นนี้มาก ๆ เลย เพราะมันสวยถูกใจผมมากและที่สำคัญมันยังเป็ของแทนใจชิ้นแรกที่มาตินมอบให้ผมด้วย
และในขณะที่ผมกำลังแอบยิ้มอย่างมีความสุขอยู่นั้นมาตินก็ถามผมขึ้นว่า
"ราม...คุณยิ้มอะไรน่ะ ผมเห็นคุณนั่งยิ้มอยู่ตั้งนานแล้วนะครับ"
"เอ่อ...คือ...คือว่าผม...ผมกำลังมีความรักใหม่อีกครั้งน่ะครับผมก็เลยยิ้ม เพราะผมมีความสุขครับ"
"หึ...มีความรักเหรอ?อย่าบอกนะว่าคุณกำลังแอบคิดถึงผมอยู่น่ะ"
"อืม...ก็ทำนองนั้นล่ะครับ"
"หึ หึ หึ"
มาตินไม่ได้ซักถามอะไรผมต่อนอกจากหัวเราะเบา ๆ แล้วเขาก็หันไปก้มหน้าทำงานของเขาต่อไปส่วนผมก็แอบมองเ้าพ่อของผมต่อไปเหมือนกัน เพราะตอนนี้ผมกำลังหลงใหลของมากถึงแม้ว่าเขาจะเคยทำร้ายผมมาก่อน แต่ผมก็ไม่เคยโกรธเขาลงเลยแม้แต่นิดเดียว
ในขณะที่ผมกำลังแอบมองมาตินอยู่อย่างมีความสุขนั้นอยู่ ๆ ความสุขเล็ก ๆของผมก็หมดไปเมื่อมีผู้ชายหน้าตาดีสองคนเดินเข้ามาในห้องทำงานของมาตินและผู้ชายอีกคนก็วิ่งเข้าไปกอดมาตินอย่างสนิทสนมแถมยังจูบมาตินเพื่อเป็การทักทายอีกด้วย และภาพเหล่านี้มันก็บาดใจของผมมากเพราะผมรู้สึกว่า...น้ำตาของผมกำลังเอ่อล้นออกมาช้า ๆแต่ก่อนที่น้ำตาของผมจะไหลออกมา มาตินก็รีบจูงมือผู้ชายคนนั้นเข้ามาหาผมและแนะนำผู้ชายคนนั้นให้ผมได้รู้จักว่า
"ราม...นี่ขอบฟ้าครับและขอบฟ้าก็จะมาเป็ผู้ชายอีกคนของผมครับ คุณคงจะไม่ว่าอะไรหรอกใช่ไหมครับถ้าผมจะ...รับขอบฟ้าเข้ามาอยู่ในบ้านในฐานะผู้ชายของผมอีกคน"
"ครับ...ผมไม่กล้าว่าอะไรคุณหรอกครับ"
"หึ...ต้องอย่างนี้สิครับถึงจะเหมาะสมกับตำแหน่งผู้ชายหมายเลขหนึ่งของผม"
"คุณ...คุณ...ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวไปสูดอากาศด้านนอกสักหน่อยนะครับ"
"ครับ...เชิญครับ"
ผมตั้งใจจะรีบปลีกตัวออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเพราะผมยังทำใจไม่ได้ที่จะใช้สามีร่วมกับคนอื่น แต่ก่อนที่ผมจะเดินออกจากห้องไปผู้ชายคนใหม่ของมาตินก็เดินเข้ามาขวางทางผมไว้ แล้วเขาก็พูดกับผมว่า
"เดี๋ยวสิครับคุณรามเรายังไม่ได้คุยกันเลยนะครับ และผมก็ยังไม่ได้แนะนำตัวเองอย่างเป็ทางการเลยนะครับ"
"คุณมีอะไรจะคุยกับผมงั้นเหรอ?"
"อืม...ก็มีไม่เยอะหรอกนะครับแค่ผมอยากจะบอกคุณว่า...ต่อไปนี้เราต้องใช้ผู้ชายร่วมกันแล้วเราก็คงต้องตกลงกันสักหน่อยน่ะครับ"
"อยากพูดอะไรก็รีบพูดมาสิผมฟังอยู่"
"แต่ที่นี่ไม่สะดวกครับ ผมขอคุยกับคุณรามเป็การส่วนตัวดีกว่านะครับ"
"อืม...ได้สิ"
หลังจากนั้นขอบฟ้าก็ชวนผมไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านเพียงลำพังโดยที่มาตินก็รู้ แต่มาตินไม่ได้ว่าอะไร เพราะก่อนไป...ขอบฟ้ายังวิ่งกลับไปกอดจูบมาตินต่อหน้าผมอยู่เลยแล้วขอบฟ้าก็บอกมาตินว่า
"Honey…ขอบฟ้าขอออกไปเดินเล่นกับคุณรามหน่อยนะครับ"
"ครับ...ตามสบายเลยครับแต่อย่าแอบไปตบกันอยู่หลังบ้านนะครับ เพราะผมคงทนดูไม่ได้"
"Okay, honey Don’t worry about it"
"Good"
ผมกับขอบฟ้าเดินออกมาจนถึงสวนหลังบ้านแล้วขอบฟ้าก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ก่อนที่เขาจะยื่นบุหรี่ที่ติดไฟแล้วให้ผมหนึ่งมวนผมจึงรับบุหรี่จากขอบฟ้ามาถือไว้ในมือ จากนั้นขอบฟ้าก็ถามผมว่า
"ไม่สูบบุหรี่เหรอ? "
"ปกติก็ไม่สูบหรอกแต่ถ้ามีคนให้มาก็สูบได้ ว่าแต่คุณเถอะ คุณมีเื่อะไรจะคุยกับผมเป็การส่วนตัวเหรอ?รีบคุยธุระของคุณมาสิ"
"หึ...รามผมแค่อยากตกลงเื่คุณเควินกับคุณสักเล็กน้อย"
"อืม...ว่ามา"
พอขอบฟ้าบอกผมว่า...จะตกลงกับผมเื่มาตินผมก็ยกบุหรี่ในมือของผมขึ้นมาสูบบ้างเหมือนกันสักพักขอบฟ้าก็หันมาจ้องหน้าผมและพูดกับผมว่า
"ราม...ถึงคุณจะอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าผมแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะได้นั่งในใจของคุณเควินเพียงคนเดียวหรอกเพราะผมเองก็คบกับคุณเควินมานานแล้วเหมือนกัน"
"แล้วไง? "
"ต่อไปนี้ตอนที่อยู่บ้านผมจะเป็คนดูแลเควินเอง ผมจะปรนนิบัติสามีของเราเองส่วนคุณก็ทำหน้าที่อันทรงเกียรติของคุณแค่ตอนออกงานสังคมแค่นั้นก็น่าจะเกินพอแล้วสำหรับคนจืดๆ แบบคุณ"
"หึคุณมีเื่ที่จะคุยกับผมแค่นี้ใช่ไหม"
"อืม...แค่นี้แหละผมแค่อยากให้คุณรู้ไว้ว่า...คุณได้รับเกียรติให้เป็ที่หนึ่งแค่ตอนอยู่ต่อหน้าสื่อมวลชนเท่านั้นส่วนตอนอยู่เื้ัผมคือที่หนึ่งครับ"
"อืม...ตามใจคุณเถอะ"
"ถ้างั้นผมขอตัวขึ้นไปปรนนิบัติสามีของเราก่อนนะครับคุณรามรักษณ์"
ขอบฟ้าเดินปลีกตัวออกไป แต่ผมยังคงยืนสูบบุหรี่ที่ขอบฟ้าให้มาอยู่ที่หลังบ้านเหมือนเดิมเพราะตอนนี้ผมกำลังคิดทบทวนอยู่ว่า...ผมอยู่ที่นี่ทำไม ผมอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่ออะไรและคำตอบของผมที่ได้คือ...ที่ผมต้องอยู่ที่นี่ก็เพราะว่า...ผมอยากอยู่เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของผมและผมก็รักเขา...มาติน...
*****
sundog
135K
