“โจรบุก!”
เสียงะโดังขึ้นกลางค่าย
“ทุกคนตื่น! มีพวกมันเข้ามาแล้ว!”
ทหารที่กำลังพักอยู่รีบลุกขึ้นคว้าอาวุธเสียงฝีเท้าดังระงมไปทั่วบริเวณ
“พวกมันมากันกี่คน!?”
“ประมาณยี่สิบคนครับ!”
“คุ้มกันรถม้า!”
“อย่าให้พวกมันเข้าใกล้ท่านเรน!”
เสียงะโดังต่อเนื่อง
ในขณะที่อีกด้านหนึ่งภายในรถม้า
“ท่านเรนคะ”
ลิเลียกำลังเขย่าตัวผมเบาๆ
“ท่านเรน... ตื่นเถอะค่ะ”
“อืม...”
ผมพลิกตัวหนี
“อีกห้านาที...”
“ไม่ได้ค่ะ”
“ยังไม่ถึงเวลาฝึกเลย...”
“ไม่ใช่เวลามาพูดเื่นั้นค่ะ”
ลิเลียถอนหายใจ เสียงต่อสู้ด้านนอกดังขึ้นเรื่อยๆ
เคร้ง!ปัง!โครม! เสียงะเิดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเวทย์มนต์ถูกร่างออกมาแสงนั้นรอดผ่านมาเข้าหน้าต่างเป็ระยะๆ
แต่ผมยังคงหลับสนิท
“ท่านเรนคะ”
ลิเลียพยายามเขย่าผมแรงขึ้น
“ข้างนอกมีโจรบุกมาค่ะ”
“….โจร...?”
ผมพึมพำทั้งที่ยังหลับตา
“อืม...ก็ดีแล้วนิ….”
“คะ?”
“จัดการไปเลย...”
“...”
ลิเลียมองผมอย่างพูดไม่ออก
“ดิฉันจัดการไม่ได้หรอกกกก”
“งั้นก็ให้ทหารจัดการ...”
“พวกเขากำลังจัดการอยู่ค่ะ”
“งั้นก็ดีแล้วนิ...”
ผมพลิกตัวกลับไปอีกด้านลิเลียถอนหายใจ
“ท่านเรน...”
แต่คราวนี้พอเธอกำลังจะถอยออกไป—มือของผมกลับคว้าข้อมือเธอเอาไว้
“เอ๊ะ?”
ลิเลียเบิกตากว้างก่อนที่ร่างของเธอจะถูกดึงเข้ามาอย่างกะทันหัน
“ว้าย—!”
เธอล้มลงบนที่เบาะของข้างผมและก่อนที่เธอจะทันตั้งตัวแขนของผมก็โอบตัวเธอเอาไว้
“...”
ลิเลียนิ่งค้างใบหน้าของเธอค่อยๆแดงขึ้น
“ท่านเรน...?”
ไม่มีคำตอบเพราะผมยังหลับอยู่แถมยังขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะซุกใบหน้าเข้ากับไหล่ของเธอที่อยู่ข้างๆ แล้วกอดเธอเอาไว้แน่นกว่าเดิม
“อุ่นดี...”
“...”
ลิเลียเงียบไปหลายวินาที
“ท่านเรน...”
เธอพยายามดันแขนผมออกแต่ก็ไม่สำเร็จผมกลับกอดแน่นขึ้น
“อย่าไป...”
ลิเลียชะงัก
“...”
น้ำเสียงนั้นแตกต่างจากตอนที่ผมตื่นอย่างสิ้นเชิงไม่มีความเท่ไม่มีความกวนไม่มีท่าทางของคุณชายผู้สูงศักดิ์เหลือเพียงเสียงพึมพำของคนที่กำลังอ้อนเหมือนเด็กตัวเล็กๆ
“ขอนอนอีกหน่อย...”
ลิเลียถอนหายใจ
“จริงๆเลยนะคะ...”
เธอหยุดดิ้นในที่สุด
“ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วจำไม่ได้ดิฉันจะโกรธจริงๆด้วยค่ะ”
แต่แน่นอนว่า…..ผมไม่ได้ยิน
ด้านนอก เสียงต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป
“ทางซ้าย!”
“ระวัง!”
เคร้ง
ดาบสองเล่มปะทะกันโจรคนหนึ่งพยายามพุ่งผ่านแนวป้องกันเข้าไปยังรถม้าแต่ยังไม่ทันถึงตัวหมัดของทหารก็ซัดเข้าเต็มใบหน้า
“คิดว่าจะผ่านพวกเราไปง่ายๆงั้นเหรอ!”
“หนอย...!ทำไมทหารพวกนี้มันเก่งจังฟะ”
อีกคนกำลังจะเข้ามาช่วยแต่ถูกทหารอีกสองคนล้อมเอาไว้การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดทว่าจำนวนของพวกโจรกลับไม่ได้ทำให้สถานการณ์พลิกกลับอย่างที่พวกมันคิดเพราะทหารที่คุ้มกันขบวนนี้ล้วนเป็คนที่ผ่านาระดับประเทศมาแล้วแต่ละคนนั้นถึงจะดูอ่อนแอดูราวกับเป็พวกปลายแถวแต่ฝีมือนั้นของจริง
ไม่นานนัก
“คนสุดท้าย!”
ตุบ!
โจรคนสุดท้ายถูกฟาดจนล้มลงกับพื้นความเงียบกลับคืนสู่ค่ายอีกครั้งทหารคนหนึ่งหอบหายใจก่อนจะมองไปรอบ ๆ
“ทุกคนปลอดภัยไหม?”
“ไม่มีใครเป็อะไรครับ”
“พวกโจรนั้นกระจอกใช้ได้เลยนะาทีู่เามิสเอสยังดูโหดกว่่าเลยพวกกองโจรที่นั้นระดับใช้ได้เลย”
ทหารอีกสามคนนั้นพยักหน้าจากนั้นสายตาก็หันไปทางรถม้า
“แล้วท่านเรนล่ะ?”
ทหารอีกคนหัวเราะ
“ยังไม่เห็นออกมาเลยครับ”
“คงกำลังหลับอยู่มั้ง”
“หลังจากพูดซะอย่างกับรู้ล่วงหน้าว่าจะมีโจรมาเนี่ยนะ?”
“ฮ่าๆๆ”
พวกเขาหัวเราะออกมา
“เอาเถอะ อย่างน้อยคำเตือนของท่านเรนก็ทำให้พวกเราเตรียมตัวไว้ก่อน”
“จริงท่านเรนเป็ปีศาจหรือยังไงนะเหตุการณ์แบบนี้ยังหลับได้”
หนึ่งในทหารมองกองโจรที่ถูกมัดอยู่ก่อนจะเดินเข้าไปดูที่หน้าอกมีตราบ้างอย่างติดอยู่ก่อนที่เขาจะดึงมันออกมา
“นี้พวกเราดูไอนี้สิ”
ทหารกองกันเข้ามาดูทุกคนต่างมองหน้ากันราวกับเจอสิ่งที่คาดไม่ถึง
“นี้มันดูท่าแล้วหลังจากจบเื่นี้พวกเราคงต้องไปขอลาท่านเ้าเมืองเพื่อจัดการหน่อยแล้ว”
“โชคดีๆที่ได้มาคุ้มกันท่านเรน”
บรรยากาศของเหล่าทหารเปลี่ยนไปราวกับมีความแค้นมากๆกำลังตรานี้ แต่ชายที่ไม่ได้รู้เื่อะไรเลยก็กำลังเพลิดเพลินกับการนอนอยู่กับลิเลียโดยไม่รู้เื่เลยว่าคำเตือนที่ตัวเองพูดออกมามันเกิดขึ้นไปแล้วและเหตุการณ์นั้นมันก็จบลงด้วยฝีมือระดับเทพของทหารของเขา
รุ่งเช้าแสงแดดอ่อนๆส่องผ่านช่องหน้าต่างรถม้าผมค่อยๆลืมตาขึ้น
“...เช้าแล้วเหรอ?”
ผมขยับตัวจากนั้นจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ข้างๆผมหันไปมองลิเลียกำลังนั่งหลับอยู่ข้างผมผมกะพริบตา
“...?”
“ทำไมเธอถึงมานอนตรงนี้?หรือว่าชั้น….”
ไม่นะตัวชั้น….ทำอะไรลงไปทำยังไงดีชั้นต้องรับผิดชอบสินะแย่แน่ๆ เดี่ยวๆผมก้มลงมองใต้ผ้าห่มยังเห็นกางเกงผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ลิเลียค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อเห็นว่าผมตื่นแล้วเธอก็ถอนหายใจ
“ในที่สุดก็ตื่นนะคะ”
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?……”
“...”
ทำไมถึงเงียบแบบนั้นอย่าบอกนะว่าจริงๆ แต่ก็ไม่แย่นะยังไงลิเลียก็น่ารักอยู่ยังไงชั้นก็เป็ลูกผู้ชายจะรับผิดชอบเองงงง เธอเพียงมองผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลบสายตาไปทางหน้าต่าง
“เมื่อคืน...ผมทำอะไรลงไปหรือเปล่า?”
“...”
“ลิเลีย?”
“เมื่อคืนท่านเรนละเมอค่ะ”
“ละเมอ?”
ผมขมวดคิ้วก่อนจะพยายามนึกย้อนกลับไปแต่ในหัวกลับว่างเปล่าจำได้แค่ว่าเมื่อคืนผมกำลังคิดเื่โจรอยู่...จากนั้นก็เข้านอน...แล้วก็ในหัวผมก็เริ่มคิดมั่วไปหมดความคิดกำลังต่อสู้่กันอย่างเมามันส์ชั้นทำไปจริงๆสินะ ไม่สิต้องถามให้แน่ชัด ผมกลืนนํ้าลายลงคอก่อนจะถามออกไป
“ผมทำอะไรเธอหรือเปล่า?”
ลิเลียเงียบไปอีกครั้ง แบบนี้ชัดเลยผมลุกขึ้นยืนแม้หัวของผมจะชนกับหลังคารถก็ตามก่อนโค้งขอโทษแบบสวยงามที่สุดที่เคยทำ
“ผมจะรับผิดชอบเธอเองงง” “ท่านเรนดึงดิฉันเข้าไปกอดค่ะ”
“เอ๋?” “เอ๋?”
“...”
ผมไอเล็กน้อยเหมือนกำลังดึงรุกตัวเองกลับมา
“กอดสินะ”
“...”
“ค่ะ แล้วก็ไม่ยอมปล่อยด้วย”
สมองของผมหยุดทำงานไปชั่วขณะผมก้มมองแขนของตัวเองก่อนจะมองลิเลียอีกครั้ง ตอนนี้ผมกำลังใช้สมองหนักมากเพื่อแก้ไขสถานการณ์แบบนี้ถึงจะอยากเล่นหลายๆบทแต่บทเลิฟคอมแบบนี้ชั้นไม่ถนัดเลยแย่แล้วววไอร่างกายบ้าแต่ทำอะไรลงไปทำไมถึงดึงชั้นเข้าไปสู่เลิฟคอม
ผมยกมือขึ้นกุมหน้าคงต้องทำอะไรสักอย่าง
“ชั้นกอดเธอนานไหม?”
“เกือบตลอดคืนค่ะ”
เธอตอบคำถามผมโดยไม่หันมามองหน้าผมด้วยซํ้าเธอกำลังโกรธอยู่แน่ๆ นี่มันไม่ใช่บทเท่ๆที่ผมวางแผนเอาไว้เลย!เมื่อคืนผมยังคิดว่าจะไปยืนบนหลังคารถม้าแล้วพูดประโยคเท่ๆให้โลกจำต่อหน้าพวกโจรแต่พวกมันก็ไม่มา!แล้วสุดท้ายสิ่งที่ผมทำได้คือ—
นอนกอดเมดตัวเอง นี่มันบทอะไรของผมกันเนี่ย!? ไม่…ต้องรักษาภาพลักษณ์ความลูกผู้ชายเอาไว้
“ขอโทษจริงๆ”
ผมพูดออกมาอย่างจริงจัง
“ดิฉันไม่ได้โกรธค่ะ”
ลิเลียตอบพร้อมกับจัดเส้นผมที่ยุ่งเล็กน้อยของตัวเอง
“เพียงแต่ตอนแรกใมากเท่านั้น”
“แล้ว...ทำไมไม่ปลุกผม?”
“ปลุกแล้วค่ะ”
“แล้ว?”
“ท่านเรนไม่ตื่น”
“แล้วผมพูดอะไรไหม?ตอนนอนอยู่”
ลิเลียทำหน้าครุ่นคิด
“พูดค่ะ”
ผมเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
“คือว่า….ผมพูดว่าอะไร?”
เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยสีหน้าจริงจังจนผมตั้งใจฟังเต็มที่
“อย่า… ขออีกห้านาทีค่ะ! แล้วก็ดึงดิฉันกลับไปกอดเหมือนเดิม”
ผมอยากหายตัวไปจากโลกนี้เสียเดี๋ยวนั้นนี่มันน่าอายยิ่งกว่าการโดนจับได้ว่าซ้อมท่าเท่หน้ากระจกอีก!
ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง
“เื่เมื่อคืน...ลืมมันไปเถอะ”
“คงจะยากค่ะ”
“งั้นห้ามเล่าให้ใครฟัง”
ลิเลียยิ้มเล็กๆ
“แต่ดิฉันคิดว่าท่านเรนคงต้องขอบคุณตัวเองมากกว่านะคะ”
“ทำไม?”
เธอชี้ออกไปนอกหน้าต่าง
“เพราะเมื่อคืนเกิดเื่ขึ้นจริงๆค่ะ”
ผมหันขวับไปมองเธอ
“อะไรนะ?”
ลิเลียมองผมด้วยสีหน้าแปลกๆ
“พวกโจรบุกค่ายค่ะ”
ผมนิ่งไป
“แล้วทหารล่ะ?”
“จัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“ทหารที่ดูเป็ตัวประกอบๆแบบนั้นอ่ะนะจัดการ ละ…แล้วทำไมชั้นถึงไม่รู้เื่เลยล่ะ”
“เพราะท่านเรนหลับอยู่ค่ะ”
ผมเงียบไปอีกครั้งอุตส่าห์รอมาตั้งสามชั่วโมง...แล้วดันมาในชั่วโมงที่สี่แกไอพวกบ้า ชั้นต้องพลาดโอกาศดีๆพลาดมันทั้งหมดผมเอามือกุมหน้าผาก
“...โลกนี้ช่างโหดร้ายกับฉันจริง ๆ”
3K
![ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698468008_90871447.webp)
![[Gnoblin] โนบลิน จอมรังสรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574870095_63974173.webp)