-
หลังจากที่ความหนาวได้เกาะกินในใจของผม แต่มันถูกละลายด้วยรอยจูบของเธอคนนั้น ผมกลับไปนอนที่เต้นท์ของตัวเองด้วยท่าทีที่เงียบและไม่อยากพูดคุยกับใคร "ทำอะไรลงไปเนี้ย" เสียงนี้มันดังก้องเข้ามาในหัว กลัวว่าสิ่งที่ทำมันจะทำให้อะไรไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คิดไปได้สักพักตัวผมก็หยิบผ้าพันคอของใหม่ที่ถักให้ มามองแล้วก็พูดเบาๆกับผ้าพันคอว่า "ปีใหม่ เราชอบแกนะ เราชอบมาตั้งนานแล้วด้วย" สักพักความกลัวจะเสียเธอไปมันก็เข้ามาแทรกในห้วงความรู้สึกลึกๆในใจ ผมตัดสินใจว่าถ้าใหม่ถามถึงเื่เมื่อคืน ผมจะสารภาพทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในใจออกไปให้หมด หลังจากที่คิดทบทวนอยู่นาน ผมก็เอนตัวลงนอนห่มผ้าและกอดผ้าพันคอนั้นไว้จนหลับไปในที่สุด เช้าวันใหม่ในไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึง ผมเป็คนตื่นคนแรกละเห็นคนอื่นยังนอนห่มผ้าเพราะหนาวกันอยู่ ผมหยิบแปรงฟันกับยาสีฟันเดินไปที่ห้องน้ำ เห็นแนนกำลังล้างหน้าอยู่ "ทำไมแกตื่นเร็วจัง" แนนถามผม "พอดีเรานอนอิ่มแล้วอ่ะ ละมันก็หนาวจนนอนไม่ค่อยหลับ เราเลยตื่นมาแปรงฟัน" ผมพูดตอบแนนไป สักพักหนึ่งแนนก็เอ่ยคำถามที่ทำให้ผมใขึ้นมา "เมื่อคืนเราได้ยินนะ ว่าแกพูดอะไรกับปีใหม่" ผมใละหันไปมองหน้าแนน แต่แนนเองก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรมากมาย แต่เหมือนว่าผมเองจะคิดไปไกลว่าแนนจะเอาเื่ที่ผมทำเมื่อคืนนี้ไปบอกกับปีใหม่ "แกไม่ต้องห่วง เราไม่บอกใหม่หรอก แต่แกอ่ะไม่ควรทำนะ ถ้าแกเป็ลูกผู้ชายมากพอ" หลังจากจบประโยคนั้น ผมรู้สึกเสียใจและยืนนิ่งไปสักพัก ตอนนั้นน้ำตาแทบทะลุออกมาจากเบ้า มันทั้งเสียใจ ทั้งเจ็บ ทั้งอายเพื่อน "เราขอโทษนะ" ผมพูดบอกกับแนนด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ส่วนแนนเองก็ไม่พูดอะไรและเดินกลับไปที่เต้นท์ของตัวเอง
ตัวผมได้แต่มองตัวเองในกระจกคิดทบทวนในสิ่งที่แนนพูด ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งการฉวยโอกาสจากผู้หญิงเป็เื่ที่ไม่ควรทำ ถึงจะอ้างว่าเมาก็เถอะมันฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด "อ้าว แกตื่นแล้วหรอ เมื่อคืนปวดหัวซะมัดเลย" เสียงของใหม่ที่กำลังเดินมาข้างๆผมเพื่อแปรงฟัน อาการของเธอก็ดูปกติดี ไม่มีท่าทีอะไรที่แสดงว่าจำเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เลย "เมื่อคืนแกจำไรได้บ้าง" ผมถามเธอด้วยความกังวล คำตอบที่ได้คือนางเองก็จำอะไรไม่ได้เลย ผมเองก็รู้สึกโล่งใจไปนิดนึง แต่มันยังมีคนที่รู้เื่ราวสิ่งที่ผมทำอีกหนึ่งคนที่ผมต้องไปเคลียร์ หลังจากที่ทุกคนตื่นเราก็ตื่นมากินกาแฟ กินข้าวละเก็บของเพื่อลงไปเที่ยวต่อ สถานที่ที่เราไปคือ ทะเลสีชมพูบนดอย ที่นี้ก็เป็อีกที่ที่สวยมากมีธรรมชาติที่เป็ูเารายล้อม มีทรายและแอ่งน้ำสีชมพู รวมทั้งมีคาเฟ่น่ารักๆด้วย ผมรู้สึกง่วงเลยถามเพื่อนว่ามีใครจะฝากซื้อน้ำอะไรรึเปล่า ทุกคนก็บอกว่าเดี๋ยวถ่ายรูปเสร็จค่อยไปกินพร้อมกัน หลังจากที่เดินเที่ยวถ่ายรูปไปเรื่อยๆจนร้อนจนเหนื่อยกันแล้วพวกเราก็พากันไปที่คาเฟ่นั้น "ผมเอาชาเขียวหวานน้อยครับ" สิ่งที่ผมชอบกินบ่อยที่สุดเลยก็น่าจะเป็ชาเขียวหวานนน้อยนี่แหละครับ เพื่อนๆที่ตามมาก็ค่อยๆทยอยสั่งเมนูที่ตัวเองชอบ ผมเองก็ไปนั่งด้านนอกร้านที่มีต้นไม้เยอะๆ มันทำให้รู้สึกสดชื่นดี เสียงกริ่งของพนักงานก็ดังขึ้น ออเดอร์ชาเขียวที่ผมสั่งก็คงจะได้แล้วผมเดินกลับที่ร้าน "ออเดอร์ชาเชียวหวานปกติค่า" ขอโทษนะครับ ผมสั่งชาเขียวหวานน้อยไม่ใช่หรอครับ? ผมถามพนักงานที่ยื่นกาแฟให้ผม "อุ๊ย ขอโทษนะคะคุณลูกค้า พอดีพี่ผู้หญิงคนนั้น สั่งออเดอร์ชาเขียวเหมือนกันเลยค่ะ ดิฉันน่าจะสับสนไปหน่อย ขอโทษทีนะคะ" พูดจบพนักงานก็ชี้ไปที่ปีใหม่ ผมเลยหยิบชาเขียวแก้วนั้นเดินไปหาเธอ "แก แกสั่งชาเขียวหวานปกติใช่ป่ะ แก้วนี้อ่ะของแก แต่ที่แกถือดูดอยู่อ่ะของเรา" พูดจบนางก็ยื่นแก้วของนางมาแลกกับแก้วที่ผมถืออยู่ "เราดูดไปไม่มีคำเองอ่ะแก ไม่เป็ไรเนอะ" แล้วนางก็หยิบแลกกัน ผมคิดในใจว่า เมื่อคืนอ่ะจูบจริง ตอนนี้ก็จูบทางอ้อม ละเมื่อไรเราจะเลิกคิดมากเื่นี้ได้สักที เห้อ...........
พอถึงเวลาเดินทางกลับ พวกเราก็เรียกรถประจำทางสายภาคเหนือ รอประมาณ 30 นาทีรถก็มาจอดหน้าที่พัก ทุกคนก็ช่วยกันขนของสัมภาระของตัวเองขึ้นบนหลังคารถ ละเดินทางกลับไปที่ตัวเมือง ตามสเต็ปเลยครับ แน่นอนว่าผมอ้วกเหมือนเดิมทุกๆ 10 กิโล แต่ผมจูงมือแนนลงมาให้ลูบหลังให้ขณะที่อ้วก พออ้วกเสร็จผมก็ล้างปากละพูดกับแนน "แก เราขอร้องนะ แกอย่าบอกเื่เมื่อคืนกับใหม่นะ เราขอล่ะ" ผมพูดขอร้องแนนให้เก็บเื่นี้ให้เป็ความลับ "เราไม่บอกก็ได้นะ แต่แกต้องมาช่วยเราทำรายงานวิชาอาจารย์วิชาญ โอเคป่ะ" ผมยิ้มละตอบตกลงทันที จากนั้นเพื่อนๆที่รออยู่ก็ะโบอกให้พวกเรารีบขึ้นรถ เดินทางต่อไปไม่กี่นาทีพวกเราก็มาถึงโซนตัวเมือง แต่ละคนก็แยกย้ายกลับบ้านของตัวเอง บ้านของผมอยู่โซนใกล้ๆกับแนนพอดี เราสองคนเลยลงเป็คู่สุดท้าย "แก แกชอบปีใหม่หรอวะ?" แนนเอ่ยถามผม "..........................." ผมได้เงียบละรอให้ถึงบ้านตัวเองเร็ว พอถึงปุ๊บ ผมก็ขอตัวลงละรีบเก็บของเข้าบ้านแล้วโบกมือลาแนนก่อนจะเข้าไปบ้านไปอาบน้ำ ให้ตายสิ ตอนแรกรู้แค่ในใจตอนนี้กลายเป็ว่ามีคนรู้เื่ในใจของเราเพิ่ม ยิ่งคนรู้มากมันก็ยิ่งอันตราย ผมคงต้องทำอะไรสักอย่าง ในหัวผมคิดแบบนั้น หลังจากการอาบน้ำพักผ่อน ทุกคนก็อัปโหลดรูปที่ตัวเองถ่ายลงในไดร์ฟกลุ่มให้คนอื่นได้ไปโหลดกัน ผมเองก็โหลดเก็บไว้ทุกรูป แต่มีรูปเดียวที่ผมเก็บไว้ละตั้งเป็รูปภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็คือรูปนี้ 
5K
