รักหมดใจยัยคู่หมั้นจอมป่วน

เย็นวันหนึ่งเกวลินขอเอริคไปทานข้าวกับเจน เขาจะไปส่งเธอก็ไม่ยอมให้ไป

“ถึงแล้วไลน์บอกพี่ด้วยแล้วกัน” เอริคบอกเกวลินด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะ คุณพ่อ” เกวลินแกล้งเย้าเขาเล่นก่อนรีบเดินออกจากห้องทำงานไป

“คุณพ่อหรอ หึ ยัยเด็กแสบกลับบ้านมาจะจัดให้หนักเลยคอยดู” เขายิ้มและพูดกับตัวเอง

“ไปร้านอาหาร A ค่ะ” เกวลินบอกคนขับแท็กซี่ แม้ว่าเธอจะกลับมาได้หลายเดือนแล้วแต่ถนนหนทางหลายที่เธอเองก็ยังไม่คุ้นต้องเปิด map ดูไปด้วยแต่ร้านนี้อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานนักเกวลินจึงไม่ได้สนใจดูเส้นทางก่อน

“ใกล้ถึงยัง” เสียงข้อความจากเจนเด้งขึ้นมาเมื่อเห็นว่าหกโมงเย็นแล้วเพื่อนยังมาไม่ถึง เพราะร้านอาหารอยู่ห่างจากบริษัทแค่สิบกว่ากิโลเธออกมาตั้งแต่สี่โมงกว่าก็น่าจะถึงแล้ว

“พี่คะเราใกล้ถึงรึยังคะ” เกวลินถามคนขับแท็กซี่ วันนี้เห็นว่าร้านอาหารอยู่ไม่ไกลมากเธอจึงไม่ได้เปิด map ตอนขึ้นรถ

“อีกนิดเดียวก็ถึงแล้วน้อง”

เกวลินที่นั่งอยู่ในรถเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่าสองข้างทางเริ่มเป็นป่า รถเหมือนจะวิ่งออกนอกเมืองไปเรื่อยๆ จึงรู้สึกไม่ปลอดภัยรีบบอกให้คนขับจอดรถ มือก็กดส่งโลเคชั่นให้เจนไปด้วย

“พี่คะจอดตรงนี้แหละค่ะ”

“จะรีบไปไหนน้องสาว สวยๆ แบบนี้ไปเล่นสนุกกับพี่ก่อนค่อยกลับบ้านดีกว่านะ” คนขับแท็กซี่ที่ใส่แมสและแว่นปิดหน้าปิดตามิดชิดบอกเกวลิน

“พี่จะพาหนูไปไหนจอดรถเดี๋ยวนี้นะ” ยังไม่ทันที่เกวลินจะได้พูดอะไรต่อคนขับแท็กซี่ก็จอดรถและโปะยาสลบเธอและรีบขับรถไปยังจุดหมายปลายทางทันที

เจนเมื่อเห็นเพื่อนรักส่งโลเคชั่นมาให้ก็รู้ได้ทันทีว่าเพื่อนตกอยู่ในอันตรายรีบโทรหาเจมส์ให้บอก เอริค ด้านเอริคเมื่อได้รับข้อมูลรีบประสานงานกับตำรวจท้องที่ให้ออกตามหารถต้องสงสัย โชคยังดีที่ไอ้โจรชั่วมันไม่ได้ปิดโทรศัพท์เธอทำให้สามารถตามเส้นทางที่รถกำลังเคลื่อนที่ไปได้ เอริคและเจมส์รีบขับรถตามไปสมทบกับตำรวจที่กำลังออกตามหา เกวลินทันที

“ไอ้เชี้ยที่ไหนมันกล้าจับเมียกูไปวะ ถ้าเมียกูเป็นอะไรมึงอย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด” เอริคสบถออกมาด้วยความโมโห

เมื่อคนร้ายขับรถมาซักพักก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมทิ้งโทรศัพท์เกวลินจึงหยิบโทรศัพท์เธอโยนลงข้างทาง พอตำรวจตามมาถึงจุดที่ตรวจพบสัญญาณก็พบแต่โทรศัพท์มือถือ เอริคที่พึ่งตามมาถึงยิ่งโมโหใหญ่ ทุกคนจึงต้องรีบกระจายกันออกตามหารถต้องสงสัย

“แกเป็นใครจับชั้นมาทำไม” เกวลินพึ่งฟื้นขึ้นมาจากฤทธิ์ยาสลบรีบถามคนร้าย ตอนนี้เธอนอนอยู่บนพื้นถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ทำให้ทำอะไรไม่ได้

“ใจเย็นสิน้องสาวพี่แค่พามาเล่นสนุกกันแป๊บเดียว เดี๋ยวพี่ก็ปล่อยน้องกลับบ้านแล้ว” คนร้ายที่กำลังยืนตั้งกล้องเพื่อถ่ายคลิปบอกเกวลินด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นน่ากลัว

“พี่ปล่อยหนูไปเถอะนะ อยากได้เงินหรอพี่อยากได้เท่าไหร่เดี๋ยวหนูให้คนที่บ้านเอามาให้ตอนนี้เลย” เธอพยายามทำใจดีสู้เสือ

“เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ แต่พี่สนใจในตัวน้องมากกว่า คลิปนี้น่าจะขายได้ไม่น้อยเลย”

ขณะที่คนร้ายกำลังก้มเช็คกล้องอยู่นั้นเอริคก็ถีบประตูเข้ามาพร้อมกับเจมส์ ทันทีที่เห็นคนรักโดนมัดไว้อารมณ์โมโหของเขาก็พุ่งถึงขีดสุดตรงเข้าไปซัดคนร้ายจนน่วม ไม่สนใจเสียงร้องห้ามของเกวลินเลยแม้แต่น้อย เจมส์ที่มีสติกว่ารีบตรงเข้ามาช่วย เกวลินทันที

“โอ๊ย พี่อย่าทำผมเลยผมยอมแล้ว มีคนจ้างผมมาพี่” เอริคเมื่อได้ยินดังนั้นก็หยุดและกัดฟันแน่นพี่ข่มอารมณ์โมโห

“ใครจ้างมึงมา”

“มีผู้หญิงคนหนึ่งผมไม่รู้ว่าใคร จ้างให้ผมข่มขืนแล้วก็ถ่ายคลิปผู้หญิงคนนี้”

“มันจ้างผ่านใคร เจมส์ลากคอมันไปให้ตำรวจ สืบให้ได้ว่าใครจ้างมันมา ใครมันกล้ามายุ่งกับเมียกู ถ้าตำรวจทำอะไรมันไม่ได้ก็จัดการให้พวกมันหายไปซะ” เอริคสั่งเจมส์ด้วยเสียงดุดัน

“ครับนาย”

เกวลินรีบวิ่งเข้าไปกอดเอริคเธอกลัวและตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก แต่ก็ไม่อยากให้เอริคทำร้ายใครจึงรีบเข้ามาห้ามเขา

“เรื่ิองนี้พี่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเขาเถอะนะคะ ตอนนี้เกลปลอดภัยแล้ว อย่าถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือกันเลยนะคะ เกลไม่อยากให้พี่ทำร้ายใคร”

“เกลมันทำร้ายเกลก่อนนะ” เอริคที่ยังอยู่ในอารมณ์โมโหบอกคู่หมั้นตน

“เกลขอร้องนะคะ”

เขาจ้องมองหน้าเธอซักพักก่อนจะใจอ่อน บอกเจมส์ให้ปล่อยเรื่ิองนี้ให้ตำรวจทำงาน

“ไปพี่พาไปโรงพยาบาลไปตรวจร่างกาย ต่อไปพี่ไม่ให้ไปไหนมาไหนคนเดียวแล้วนะ ต้องให้พี่ไปด้วยถ้าไม่ยอมพี่จะจ้างบอดี้การ์ดให้”

“เกลไม่เป็นไร”

“เลิกเถียงพี่ไม่อนุญาตก็คือไม่ ไม่ให้ต่อรองอะไรทั้งนั้น ไหนดูสิเจ็บตรงไหนรึป่าว กลัวมากมั้ย”

“ไม่เจ็บ แค่ตกใจ”

หลังคุณหมอตรวจดูอาการของเกวลินแล้วก็ไม่พบบาดแผลตรงไหน มีเพียงร่างกายเธอที่อ่อนเพลียนิดหน่อยหมอจึงให้นอนพักที่โรงพยาบาลคืนนึงพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับบ้าน

“พี่เป็นห่วงเกลมากเลยรู้มั้ย นอนพักผ่อนนะครับคนดี พี่จะอยู่ตรงนี้ข้างๆ เกลไม่ไปไหน” เอริคก้มลงจุ๊บหน้าผากเกวลินเพื่อปลอบขวัญเธอ เมื่อเขาแน่ใจว่าเกวลินหลับแล้วจึงออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก

“ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง” เอริคต่อสายหาเจมส์เพื่อถามความคืบหน้า

“คนที่ว่าจ้างมันเป็นแม่บ้านที่บ้านคุณนิต้าครับ แต่แม่บ้านคนนั้นรับผิดแต่เพียงผู้เดียวไม่ได้ซัดทอดใครต่อ” เจมส์บอกความคืบหน้ากับเจ้านายตน เมื่อได้ยินลูกน้องบอกดังนั้น เขาจึงสั่งให้เจมส์ปล่อยข่าวที่นิต้าเป็นเด็กเสี่ยทางสื่อทุกสำนัก ในเวลาแค่พริบตาเดียวข่าวที่เธอเป็นบ้านเล็กของเสี่ยก็แพร่ไปอย่างรวดเร็ว ทั้งรูปทั้งคลิปบ่งบอกว่าเป็นเธอโดยที่ไม่ต้องสืบ

เช้าวันวัดมาเกวลินลืมตาขึ้นเปิดดูข่าวในมือถือก็เห็นข่าวที่นิต้าเป็นเด็กเสี่ยขึ้นเต็มฟีด ตอนนี้เธอถูกสื่อทุกสำนักเฝ้ารออยู่หน้าบ้านและโดนฝั่งของบ้านใหญ่ตามมาเอาเรื่องเธอถึงบ้านเช่นกัน

“ฝีมือพี่รึป่าวคะ” เกวลินถามเอริคเมื่อเห็นเขาเปิดประตูเข้าห้องมาพร้อมอาหารเช้ามากมาย

“ฝีมืออะไร” เขาถามเธอด้วยความงง เกวลินจึงยื่นมือถือให้เขาดูข่าว

“เกี่ยวอะไรกับพี่”

“เกลไม่มีศัตรูที่ไหนนอกจากคู่ควงเก่าของพี่”

“ไม่ใช่คู่ควง แค่คนรู้จัก อีกอย่างเธอจะเป็นเมียน้อยใครมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่ เธอทำตัวเองทั้งนั้น พี่ก็แค่ช่วยให้คนอื่นเห็นก็แค่นั้น” เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงเรียบ

“พี่เอริค พอแล้วนะคะปล่อยให้ตำรวจเขาจัดการไป”

“เกลอย่ามาใจดีกับคนที่ทำร้ายตัวเอง” เขาทำสายตาดุเธอ

“เกลไม่ได้ใจดี เกลแค่ห่วงพี่เข้าใจยังคะ”

“เข้าใจแล้วค้าบ เมียไม่เห็นต้องขึ้นเสียงใส่ผัวเลย ดูนี่ผัวไปซื้อของกินมาให้เยอะแยะเลย กินข้าวเช้ากันนะ” เอริครีบเข้าไปอ้อนคู่หมั้นทันที เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะโมโหที่เขาไม่ยอมฟังเธอ

“ไม่ต้องเอาของกินมาล่อเลย”

“หรือจะไม่กิน”

“กินหิวจะแย่ไม่ได้ทานข้าวตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“ยัยเกลแกเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนรึป่าว” เจนรีบมาหาเกวลินแต่เช้า เพราะเมื่อคืนโดนเจมส์ห้ามไว้ไม่ให้มาเพราะต้องการให้เกวลินได้พักผ่อน

“อุ้ย น่าจะสบายดีแล้วล่ะ” เจนรีบเบรกทันทีเมื่อเห็นเอริคกำลังป้อนข้าวเพื่อนรักอยู่

“สวัสดีค่ะพี่เอริค ชั้นมาเยี่ยมแกน่ะแกโอเคใช่มั้ย” เจนทักทายเอริคก่อนหันไปถามเกวลิน

“โอเคชั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวสายๆ ก็กลับบ้านแล้ว”

“คือชั้นมาบอกข่าวแกด้วยว่าแม่แกกำลังกลับมา เพราะเมื่อคืนพี่เจมส์เผลอหลุดปากบอกคุณนาย แอนนาว่าเกวลินเข้าโรงพยาบาล จึงโดนซักไซ้จนต้องบอกความจริง”

ทันทีที่เจนพูดจบก็มีสายเรียกเข้าจากคุณนาย แอนนา บอกว่าจะมาจัดการกับตัวปัญหาอย่างเขา