แฟนนี่ไม่้าเสี่ยงดวงกับหานซั่วอีก เพราะวันนี้เขาาเ็มากพอแล้ว เมื่อเธอทำความสะอาดและทำแผลให้เสร็จเรียบร้อย และเห็นว่าเขาไม่ได้าเ็ตรงอื่นแล้วจึงปล่อยเขากลับไป
หานซั่วเดินกลับอย่างเงียบ ๆ ด้วยความคับข้องใจและเป็กังวล เขาไม่นึกว่าลิซ่าจะรู้เื่ที่เขาแสร้งเสียสติได้ไวถึงเพียงนี้
ก่อนหน้านี้ เขาทำเื่แสบสันกับเธอไว้หลายอย่าง แต่เธอก็ยอมปล่อยผ่านทุกครั้งเพราะคิดว่าเขาเสียสติ แต่ตอนนี้ เธอรู้แล้วว่าทุกอย่างเป็เพียงละครตบตา เธอต้องฝังใจและ้าแก้แค้นแน่ๆ
ระหว่างที่กำลังนิ่วหน้ากับความคิดที่แล่นอย่างวุ่นวายไร้ระเบียบ เขาก็เดินกลับมาถึงโรงเก็บของโดยไม่รู้ตัว และตอนที่ตั้งใจจะเปิดประตูออกเพื่อก้าวเข้าไปข้างใน ปรากฏว่าแครี่และบอร์กกำลังยืนขวางประตูอยู่
ในสนามฝึกซ้อม หานซั่วเล่นงานสองคนนี้หนักที่สุดเพราะเป็หัวโจก หน้าตาของพวกเขาฟกช้ำดำเขียว แม้แต่ด้านข้างของใบหน้าก็ดูผิดรูปไปเล็กน้อย
ความคิดของหานซั่วพลุ่งพล่านเมื่อเห็นว่าสองคนนี้มาดักรอเขาอยู่ เขาตรวจดูบริเวณรอบข้างอย่างระวัง สงสัยว่าจะมีพวกที่แอบซ่อนอยู่อีกกี่คนเพื่อรอซุ่มโจมตี ถ้าอุตส่าห์มากันถึงที่นี่ แสดงว่าต้องมาแก้แค้นอย่างแน่นอน
หลังจากกวาดสายตา เขาก็หรี่ตามองทั้งสองคนโดยไม่พูดอะไร เดินไปยังที่ที่เขามักจะใช้เป็ที่ซักล้างเป็ประจำซึ่งอยู่ด้านข้างอย่างช้า ๆ หยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง กล่าวด้วยยิ้มอย่างใสซื่อ
“ยังอยากมีเื่อีกงั้นหรือ?”
แครี่และบอร์กตัวสั่นเมื่อเห็นหานซั่วถือหินอยู่ในมือ แครี่จึงพูดอย่างรีบร้อน
“ไบรอัน ปล่อยพวกเราไปเถอะนะ พวกเราผิดเองที่ไปหาเื่เ้าก่อนหน้านี้ จะไม่ทำอีกแล้ว ยกโทษให้พวกเราเถอะ!”
บอร์กซึ่งกำลังจ้องมองหานซั่วด้วยสีหน้าหวาดผวา ควักเหรียญเงินสองเหรียญออกมาจากกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทา และยื่นให้หานซั่ว
“ไบรอัน นี่เป็หลักฐานความจริงใจของเรา เ้าช่วยไปคุยกับอาจารย์แฟนนี่ให้พวกเราได้ไหม? ไม่อย่างนั้น วิทยาลัยคงไล่พวกเราออกแน่ ๆ ครอบครัวของพวกเรายากจนมาก และต้องพึ่งเงินที่พวกเราได้รับจากการทำงานรับใช้ที่วิทยาลัยเพื่ออยู่รอด ขอร้องละ อย่าถือสาพวกเราเลยนะ!”
ออ... พวกนี้มาเพื่ออ้อนวอนนี่เอง หานซั่วโยนหินในมือทิ้งไป ความใสซื่อบริสุทธิ์ในแววตาพลันจางหาย วางมือบนไหล่ข้างหนึ่งและบีบนวดอย่างี้เี ไม่นานนัก หานซั่วก็ยิ้ม
“ข้าไม่้าเหรียญเงินสองเหรียญนั่นหรอก!”
บอร์กและแครี่มองหน้ากันไปมา จ้องมองหานซั่วผู้นิ่งเงียบ ทั้งสองคนคุกเข่าลงกับพื้นและวิงวอน
“ไบรอัน ได้โปรด ยกโทษให้พวกเราเถอะ เราไม่กล้าทำอะไรเ้าแล้วจริงๆ”
“ลุกขึ้นแล้วค่อยพูดเถอะ ลุกขึ้นก่อน!”
หานซั่วรีบดึงทั้งคู่ให้ลุกขึ้นจากพื้น พลางยิ้มกล่าว
“ข้าไม่้าเงินของพวกเ้า แต่ข้าจะยอมพูดกับอาจารย์แฟนนี่ให้ และต่อไป ข้าจะไม่ยุ่งกับพวกเ้าสองคนอีกเลย ถ้าพวกเ้ายอมรับเงื่อนไขของข้าข้อหนึ่ง”
ถึงจุดนี้ บอร์กและแครี่จะไม่ทราบได้อย่างไรว่าไบรอันแสร้งเสียสติมาโดยตลอด ความโหดร้ายเ็าของไบรอันในสนามฝึกซ้อมก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนไม่หลงเหลือความอาฆาตแค้นในใจ ไบรอันในเวลานี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายทุกอย่างของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง
“เงื่อนไขอะไรพวกเราก็ยอมรับทั้งนั้น!”
บอร์กรีบตอบ มองหานซั่วด้วยสายตามุ่งมั่น
หานซั่วมองทั้งคู่อย่างพินิจพิจารณา เขาพยักหน้ารับและเอ่ยตอบ
“ต่อไปนี้ เ้าสองคนต้องทำงานในความรับผิดชอบของข้าทั้งหมด และทำให้เสร็จเร็ว ๆ ด้วย ข้าจะไปคุยกับอาจารย์แฟนนี่ให้ก็ต่อเมื่อพวกเ้ายอมตกลง”
“ไม่มีปัญหา ไบรอัน เข้าใจแล้ว พวกเรารู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง ต่อไปนี้พวกเราจะทำงานส่วนของเ้าเอง!”
แครี่ตอบรับอย่างตะกุกตะกักเพราะรีบพูดเกินไป ราวกับว่ากลัวหานซั่วจะเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา
ในสาขาศาสตร์แห่งความตายมีเด็กรับใช้เพียงสี่คน ถ้าฝ่ายบริหารวิทยาลัยเกิดไล่แครี่และบอร์กออกไปจริง ๆ ก็คงหาใครมาแทนไม่ได้ในทันที และงานเดิมของทั้งสองคนก็จะตกเป็ภาระของหานซั่วและแจ็คอย่างไม่ต้องสงสัย แล้วหานซั่วก็จะไม่มีเวลาว่างเหลืออีก ซึ่งเขาไม่้าให้มันเกิดขึ้น
ในเมื่อตอนนี้ แครี่และบอร์กตกลงจะทำงานทั้งหมดแทน หานซั่วก็จะยิ่งมีแรงทำอะไรหลาย ๆ อย่าง โชคชะตาช่างพลิกผัน จากเดิมที่ไบรอันเคยโหมทำงานแทนเ้าพวกนี้มาโดยตลอด ในที่สุด เขาก็แก้แค้นให้ไบรอันตัวจริงผู้โชคร้ายได้ทางอ้อม
เขาสังเกตว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว และจำได้ว่าเวลาที่ลิซ่านัดไว้ใกล้เข้ามาเต็มที
“เอาละ ข้าต้องไปทำธุระที่หลังอาคารเรียน ถ้าไม่มีอะไรพวกเ้าก็กลับไปได้แล้ว คราวหน้าคราวหลังก็ระวังไว้ให้ดี แสร้งทำเป็ว่าข้ายังเป็คนเสียสติต่อไปด้วย ขืนเ้ากล้าพูดเื่ที่เกิดขึ้นวันนี้ออกมาแม้แต่คำเดียว ข้าจะเล่นงานพวกเ้าให้หนัก จนจำหน้ากันเองไม่ได้อีกเลย ต่อให้มายืนจ้องหน้ากันก็เถอะ!”
แครี่และบอร์กพยักหน้าหงึกหงักเมื่อได้ยินคำขู่อันเ็าของหานซั่ว เพราะความโหดร้ายเืเย็นในสนามฝึกซ้อมวันนี้ กลายเป็แผลที่พวกเขาต้องจำฝังลึกในหัวใจ ซึ่งไม่ว่าลึกเพียงใดก็ไม่เหลือเศษเสี้ยวของความพยาบาทอีกแล้ว
เมื่อหานซั่วกำลังจะจากไป อยู่ดี ๆ บอร์กก็นึกขึ้นได้และรีบร้องบอก
“ไบรอัน อย่าเดินไปที่หลังอาคารเรียนผ่านทางูเาจำลอง ลิซ่าเพิ่งสั่งให้แครี่กับข้าขุดหลุมไว้สามหลุม พร้อมตาข่ายแล้วก็เชือกกับดัก บอกว่าอยากทดสอบสติปัญญาของอสูรที่อัญเชิญมา อย่าเผลอไปเหยียบเข้าล่ะ!”
หานซั่วชะงักฝีเท้า รีบคิดไตร่ตรองทำความเข้าใจ ดูเหมือนลิซ่าจะเตรียมตัวไว้อย่างดี จะทดสอบสติปัญญาของอสูรที่อัญเชิญมาอะไรกัน? เตรียมมาใช้กับข้าชัดๆ!
“เ้าวางกับดักไว้ตรงไหนบ้าง บอกข้าให้ละเอียด ไม่อย่างนั้น มืด ๆ แบบนี้ข้าต้องเผลอตกลงไปแน่”
หานซั่วนิ่วหน้าขณะถามบอร์กและแครี่ ไม่มีทางที่สองคนนี้จะรู้ว่าลิซ่าตั้งใจทำกับดักขึ้นมาเพื่อรับมือกับหานซั่ว
ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ ทั้งสองคนจำเป็ต้องพึ่งความช่วยเหลือของเขา ทั้งยังหวาดกลัวหานซั่วจับใจ จึงรีบอธิบายตำแหน่งของกับดักทั้งสามแห่งอย่างละเอียด
“เข้าใจละ เจอกันพรุ่งนี้ อย่าลืมไปทำความสะอาดรูปสลักตรงทางเดินด้วย พรุ่งนี้ข้าจะได้นอนพักนานๆ”
หานซั่วออกคำสั่งทั้งคู่อย่างอวดดี เดินจากไปอย่างไม่แยแส มุ่งหน้าสูู่เาจำลองด้านหลังอาคารเรียน
………………………………
ณ อาคารเรียนสาขาเวทมนตร์ธาตุมืด อีกเพียงโค้งเดียวก่อนถึงูเาจำลอง
ลิซ่ากำลังแอบอยู่ด้านหลังูเาจำลอง รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก ดวงตาเป็ประกายอย่างมีชีวิตชีวาเมื่อจ้องมองหานซั่วที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ
‘เ้าสารเลวไบรอัน กล้าดีอย่างไรมาแสร้งทำเป็คนเสียสติและทำให้ข้าอับอาย ทั้งปลอมตัวเป็ผี เตะก้นข้าที่สนามฝึกซ้อม แถมยังให้สูตรยาน่ารังเกียจนั่นมาอีก มาดูกันว่าข้าจะทำให้เ้าทรมานแทบตายได้บ้างหรือไม่’ ลิซ่าคิดอย่างชั่วร้าย นิ้วของเธอกำเชือกที่พันรอบข้อมือไว้แน่น
ปลายเชือกอีกด้านหนึ่งผูกเป็วงกลม วางไว้บนทางที่หานซั่วจะต้องเดินเพื่อไปยังูเาจำลอง ลิซ่าจะดึงอย่างสุดแรงทันทีที่เท้าทั้งสองข้างของหานซั่วอยู่ในวงเชือกนั้น ทำให้เขาล้มลงบนพื้น จากนั้น ตาข่ายที่แผ่กางออกพร้อมถ่วงด้วยก้อนหินซึ่งอยู่้า ก็จะร่วงลงมาพันธนาการเขาไว้ในท่าที่เท้าทั้งสองข้างถูกมัดแน่น
ลิซ่าหัวเราะอย่างชั่วร้ายด้วยเสียงแ่เบา ขณะจ้องมองหานซั่วผู้ไม่ระวังตัวใกล้เข้ามา เธอเห็นว่าเขามองไปรอบ ๆ เดินพลางร้องเรียกไปด้วย
“ลิซ่า เ้าอยู่ไหนน่ะ? ออกมาสิ”
“ข้าอยู่นี่ มาตรงนี้สิ ข้ามีอะไรจะบอกเ้า ถ้าไม่มาละก็ เ้าตายแน่!”
ลิซ่าแค่นเสียงเ็า ขณะซ่อนอยู่หลังูเาจำลอง
หานซั่วชำเลืองมองซ้ายขวาอีกครั้ง ก่อนจะเดินตรงไปยังที่ที่มีเชือกวางรออยู่ราวกับไม่รู้อะไรเลย หัวใจของลิซ่าโลดเต้นอย่างยินดี เธอเกร็งมือที่กำเชือกไว้แน่น เพ่งสมาธิไปยังวินาทีที่ขาทั้งสองข้างของหานซั่วจะก้าวเข้ามาในวงเชือกกับดัก
เมื่อขาข้างหนึ่งก้าวเข้าไป ร่างกายของหานซั่วก็หยุดชะงัก และร้องเรียกอีกครั้ง
“ลิซ่า เ้าซ่อนอยู่ตรงไหนเนี่ย?”
วงเชือกนั่นอยู่ตรงหน้าหานซั่วเพียงไม่กี่นิ้ว ลิซ่าเสียสมาธิจนเกือบเผลอดึงเชือกเมื่อเห็นหานซั่วก้าวเท้าเข้ามาแค่ข้างเดียว เธอใจหายวาบเมื่อเห็นว่าตนเองคำนวณพลาดไป
ลิซ่าพยายามผ่อนคลายและกำลังจะตอบกลับไป หานซั่วที่หยุดนิ่งก็พลันก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว หลบออกจากกับดักได้ในชั่วพริบตา เขาเดินต่อไปพลางพึมพำด้วยความสับสน
“ลิซ่า เล่นอะไรของเ้าอยู่น่ะ?”
ลิซ่าค่อย ๆ วางกับดักลงอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนเชือกและตาข่ายจะไม่ได้ผลเพราะท่าทีเดิน ๆ หยุด ๆ ของหานซั่ว ลิซ่ารู้สึกผิดหวังและสาปแช่งหานซั่วเบา ๆ ที่เขาบังเอิญโชคดีถึงเพียงนี้ ไม่รู้สักนิดว่าจริง ๆ แล้ว หานซั่วรู้ทุกอย่างว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ข้าอยู่นี่ ทำไมเ้าถึงมาช้านัก!”
ลิซ่าบ่นพลางกัดฟันกรอด เรือนร่างโค้งเว้าของเธอโผล่ออกมาจากซอกหลืบของูเาจำลอง
“โอ้ ไม่มีอะไร ข้าแค่ยังเจ็บหลังอยู่ ก็เลยกลับไปนอนพัก ขอบคุณนะที่วันนี้เ้าทำแผลให้ข้า”
หานซั่วพูดอย่างไร้ความรู้สึกขณะเดินตรงไปหาลิซ่า
เสียง ‘กร๊อบ’ ดังขึ้น ราวกับเสียงปริแตกของแผ่นไม้บาง ๆ ร่างกายของหานซั่วพลันหายวับไปจากที่ที่เคยยืนอยู่ พร้อมกับร้องลั่นด้วยความใ ก่อนจะกลายเป็เสียงโอดโอยอย่างเ็ปจากใต้หลุมลึกที่อยู่ดี ๆ ก็ปรากฏขึ้นมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า เ้าสารเลวไบรอัน ในที่สุดเ้าก็หลงกลข้า มาดูกันว่าวันนี้ข้าจะทรมานเ้าจนตายได้หรือเปล่า! กล้าดีอย่างไรมาตบตาและทำให้อนาคตจอมขมังเวทเนโครแมนเซอร์ผู้นี้ต้องอับอาย!”
ความผิดหวังเมื่อครู่ของลิซ่า ถูกแทนที่ด้วยคลื่นแห่งความปีติยินดีที่เอ่อล้นในหัวใจ เมื่อเห็นหานซั่วตกลงไปในกับดัก เธอร้องอย่างตื่นเต้นและรีบวิ่งออกมาจากด้านหลังของูเาจำลอง ตรงไปยังกับดักที่หานซั่วตกลงไปทันที
ลิซ่าหัวเราะเสียงแหลมสูงอย่างภาคภูมิใจขณะเดินไปยังขอบหลุม เธอหยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง ตั้งใจจะปาใส่เขาเพื่อแก้แค้นที่เขาทำเื่น่าอายกับเธอ
ทันใดนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็คว้าข้อเท้าขวาของเธอไว้ เธอก้มลงมองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ มือซ้ายของหานซั่วกำลังเกาะขอบหลุมกับดัก ขณะที่มือขวาก็กำข้อเท้าของเธอไว้ เขายังไม่ได้ตกลงไปในหลุม แต่กำลังจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้า
“ลงมานี่เลย!”
เขาหัวเราะลั่นอย่างชั่วร้าย อาศัยจังหวะที่ลิซ่ากำลังใก็ใช้มือกระชากเธอลงมา ลิซ่าผู้เตรียมแผนการอย่างรอบคอบร่วงลงมาในทันที แขนขาตะเกียกตะกายอย่างควบคุมไม่ได้ พร้อมกับกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีดขณะที่ร่วงลงไปในหลุมลึก...
*************************
1K
