“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดเ้าจึงรู้จักขนมพวกนี้ล่ะ?”าาอัคนีชี้ขนมบนตั่งแล้วก็ตรัสว่า “ขนมพวกนี้มีแต่ในวังเท่านั้น คนธรรมดาสามัญหารู้จักไม่แต่เ้ากลับรู้จักทั้งหมด”
“อ๋อ...” แพรพรรณพยักหน้า“ที่บ้านของฉันมีขายเยอะแยะไปค่ะ ไม่ต้องอยู่ในวังก็รู้จักค่ะ มีขายตั้งหลายร้านค่ะแล้วฉันก็เคยช่วยคุณแม่ทำอยู่บ่อยๆ ค่ะ”
าาอัคนีพยักหน้ารับรู้“เป็เช่นนี้เองหรือ ที่อมรานครคงมีขนมพวกนี้ขายเต็มไปหมดกระมัง ข้าไม่เคยรู้มาก่อน”
แล้วาาอัคนีก็เขยิบเข้าไปใกล้หนุ่มน้อยพร้อมกับสูดกลิ่นแพรพรรณสะดุ้ง! “อ่ะ!”
เธอผงะถอยห่าง“จะทำอะไรน่ะ!?”
าาอัคนียื่นหน้าไปใกล้
“เหตุใดเ้าจึงมีกลิ่นหอมของดอกเปลวสุริยัน?”เขาถามน้ำเสียงเข้ม ดวงตาคมกล้าจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวย แพรพรรณจ้องตาตอบอย่างงงๆ“ดอกเปลวสุริยันเหรอ? คือดอกอะไรคะ?”
พลัน! ภาพหนึ่งก็ลอยเข้ามาในห้วงความคิด ผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อผ้าสีแดงอ่อนจับข้อมือของเธอไว้แล้วพูดว่า‘...ดอกเปลวสุริยัน...’ แล้วภาพนั้นก็วูบหายดุจดังความฝันที่เลือนรางจางหายไปยามเมื่อลืมตาตื่น
“เ้าไม่รู้จักดอกเปลวสุริยันได้อย่างไรกัน?ในเมื่อตัวเ้าหอมฟุ้งกลิ่นดอกเปลวสุริยันเช่นนี้” าาอัคนีคาดคั้น แพรพรรณงุนงง “เอ่อ...”
าาอัคนีเห็นหนุ่มน้อยแสดงท่าทางว่าไม่รู้เื่เขาจึงถอยห่างออกไป แล้วเขาก็ตรัสว่า “คำพูดของเ้าฟังประหลาดนักไม่เหมือนชาวอมรานครเลยสักนิด”
แพรพรรณไม่รู้จะพูดอะไรจึงนิ่งเงียบทำเฉยเธอนึกถึงคำพูดของเขา ‘ดอกเปลวสุริยันเหรอ?เอ...เคยได้ยินชื่อจากไหนนะ? แล้วทำไมถึงมีแต่คนทักว่าตัวหอมกันจัง?เอ...หรือว่าฉันกลายเป็นางตัวหอมแบบในหนังสือวรรณคดีไปแล้วล่ะมั้ง...’
“เอาเถิด ในเมื่อเ้าไม่อยากตอบก็ช่างเถอะ”าาอัคนีตรัสพลางคิดในใจว่า ‘ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าเหตุใดเ้าจึงมีกลิ่นดอกเปลวสุริยัน?และเ้ามาจากที่ใดกัน? คำพูดคำจาจึงแปลกประหลาดผิดแผกจากผู้อื่นเช่นนี้’
“ข้าจะพาเ้าไปที่เรือนเ้าจะได้พักผ่อนอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัว” เขาบอกแล้วก็เสด็จไป แพรพรรณรีบลุกตามเสด็จไป
เมื่อถึงห้อง าาอัคนีก็ชี้บอก “นั่นผ้าผลัดอาบน้ำและอาภรณ์ ลานอาบน้ำอยู่ด้านหลังเรือนเ้าอาบน้ำอาบท่าแล้วจะนอนพักก็ตามแต่ใจเ้าเถิด แล้วข้าจะให้นางกำนัลมาตามเมื่อถึงเวลาอาหารหรือหากเ้าไม่อยากนอนจะลงไปเดินเล่นข้างล่างก็แล้วแต่เ้า้าหากเ้า้าสิ่งใดก็บอกกล่าวกับบ่าวไพร่ แต่จงอย่าได้ออกไปนอกอาณาบริเวณเรือนเป็อันขาดหากเ้ายังไม่อยากมีผัวเป็ชายเ้าหน้าตางดงามคงถูกอกถูกใจปุโรหิตนั่นเป็แน่”
พอตรัสเสร็จก็เสด็จไปทันทีแพรพรรณมองตามาาอัคนีแล้วก็เดินไปนั่งมองมณีรัตนาซึ่งนอนหลับอยู่บนฟูก “หลับสนิทเชียวนะน้องรัตนาเฮ้อ...เมื่อไหร่นะฉันจะตื่นจากความฝันนี่ซักที คุณพ่อคุณแม่ขา พรรณคิดถึงคุณพ่อคุณแม่ป่านนี้คุณพ่อคุณแม่คงตามหาพรรณกันวุ่นวายแล้วแน่ๆเลย”
น้ำตารินไหลอาบแก้มนวลเธอนั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่อย่างนั้นจนกระทั่งรู้สึกสบายใจขึ้นแล้วก็ลุกขึ้นหยิบผ้าผลัดอาบน้ำซึ่งเป็ผ้าฝ้ายทอมือผืนยาวเนื้อนิ่มคล้ายผ้าขาวม้าจากถาดไม้แกะสลักลงรักปิดทองลวดลายงดงามแล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าลืมห่อผ้าไว้ที่ศาลากลางน้ำ
ก๊อก!ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้วเสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็พูดขึ้นว่า “ท่านเ้าคะ ข้าเอาห่อผ้ามาให้เ้าค่ะ”
“อ๋อ...” แพรพรรณเดินไปรับห่อผ้า“ขอบใจจ้ะ”
เธอยิ้มให้ข้าทาส ข้าทาสยิ้มตอบแล้วก็หน้าแดงท่าทางเอียงอายจากนั้นก็รีบจากไป แพรพรรณเอาห่อผ้าไปวางไว้ตรงมุมห้อง แล้วก็หยิบเสื้อผ้ากับผ้าผลัดอาบน้ำเดินไปทางด้านหลังเรือน
ณ ลานอาบน้ำ แบ่งเป็สองส่วน ส่วนหนึ่งเป็ลานอาบกลางแจ้งอีกส่วนหนึ่งกั้นเป็ห้องไม่มีหลังคา ทำไว้สำหรับบ่าวไพร่สตรีแพรพรรณรีบเข้าไปอาบน้ำในห้อง พออาบน้ำสบายตัวแล้วเธอก็เอาเสื้อผ้าไปเก็บไว้ในห้องแล้วก็ออกไปเดินเล่นเธอเดินไปจนถึงเรือนครัว บ่าวไพร่กำลังทำอาหารกันอยู่ ครั้นพวกบ่าวไพร่หันมาเห็นเธอก็ยิ้มให้ส่วนข้าทาสสาวรุ่นๆ บ้างก็เขินอายไม่กล้าสบตาได้แต่แอบชำเลืองมองบางคนก็เดินเลี่ยงไปทำงานอื่น แพรพรรณเดินไปนั่งบนตั่งมองดูบ่าวไพร่ทำงาน ครั้นมองไปมองมาก็เกิดนึกอยากกินทำกับข้าวขึ้นมาบ้างเธอจึงขอแม่ครัวทำกับข้าวเอง
“ท่านทำกับข้าวกับปลาได้หรือเ้าคะ?”แม่ครัวถามอย่างแปลกใจ
“ได้ซิคะตอนอยู่บ้าน พรรณช่วยคุณแม่ทำกับข้าวบ่อยๆ ค่ะ” แพรพรรณบอกกับแม่ครัวสูงอายุด้วยคำพูดที่คุ้นชินแม่ครัวฟังแล้วก็นึกประหลาดใจในคำพูดคำจาของพ่อหนุ่มต่างถิ่น ‘ที่บ้านเมืองของพ่อหนุ่มคงจะพูดจากันเช่นนี้กระมัง’
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ประหลาดใจเท่ากับพ่อหนุ่มน้อยขอทำกับข้าวเองก็เื่กับข้าวกับปลามันเป็หน้าที่ของสตรี ไม่เคยมีบุรุษจะขอทำกับข้าวกับปลาดังเช่นพ่อหนุ่มน้อยเลย
‘โอ...ฤาจะเกิดอาเภพเสียกระมังหรือไม่พ่อหนุ่มน้อยก็คงนึกสนุกเท่านั้นกระมังลองให้ทำดูประเดี๋ยวเบื่อก็คงเลิกราไปเอง’แม่ครัวคิดในใจแล้วก็ยิ้มให้หนุ่มน้อย
“ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจท่านเถิดเ้าค่ะ”แม่ครัวบอกแล้วก็มองดูว่าหนุ่มน้อยจะทำอย่างไรต่อไป พอได้ยินคำอนุญาต แพรพรรณก็ยิ้มหน้าบานเธอคว้ามีดคว้าเขียงมาแล้วก็หยิบผักมาหั่นอย่างคล่องแคล่ว บ่าวไพร่ก็มองดูหนุ่มน้อยทำครัวอย่างตะลึง...อึ้ง...ทึ่ง“โอ...”
จากที่เพียงแค่เมียงๆมองๆ ก็กลายเป็ว่าล้อมวงดูหนุ่มน้อยทำกับข้าวกับปลากันแบบลุ้นตัวโก่ง
“ข้าว่าคงทำเสียของแน่”ข้าทาสคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อน
“ข้าก็อยากจะรู้นักว่าจะเป็เช่นไร?คงไม่แคล้วต้องเทให้หมูหมากาไก่เสียกระมัง” อีกคนกระซิบบอก
เวลาผ่านไป อาหารฝีมือแพรพรรณก็เสร็จเรียบร้อยเป็จานแรก ทั้งแม่ครัวและบ่าวไพร่พากันลองชิมรสกันถ้วนหน้าชิมคำแรกก็ต้องประหลาดใจจนต้องชิมอีกคำให้แน่ใจ
“ไม่น่าเชื่อ”
“เป็ไปได้อย่างไรกัน”
“ประหลาดแท้”
ฯลฯ หลายๆ คนต่างออกปากพลางจ้องมองหนุ่มน้อยเป็ตาเดียว
“อร่อยมากเ้าค่ะข้าไม่เคยกินแกงอร่อยเช่นนี้มาก่อนเลยเ้าค่ะ” แม่ครัวชมหลังจากได้ชิมน้ำแกงฝีมือหนุ่มน้อยแพรพรรณยิ้มรับคำชม หลังจากนั้นจึงกลายเป็ว่าอาหารมื้อนี้เธอเป็ผู้ปรุงเองทั้งหมดโดยมีแม่ครัวและบ่าวไพร่เป็ลูกมือ
หลังจากทำอาหารเสร็จแล้วแพรพรรณก็เดินกลับห้องไปดูมณีรัตนา
ครั้นพอถึงเวลาเสวย บ่าวไพร่จัดเตรียมสำรับกับข้าวถวาย าาอัคนีนั่งเคียงข้างเ้าชายวัชระ
“เอ๊ะ! แล้วเ้าหนุ่มนั่นล่ะอยู่ที่ใดหรือ?” าาอัคนีถามแล้วสั่งว่า“เ้าไปตามเ้าหนุ่มพระสหายใหม่ของวัชระมาที อ่อ...แม่หนูน้อยด้วยนะ”
“เพคะ”นางกำนัลรับพระบัญชาแล้วก็คลานเข่าออกไป
สักพัก แพรพรรณกับมณีรัตนาก็เดินตามนางกำนัลเข้ามา าาอัคนีกวักมือ “พวกเ้าเข้ามาซิมานั่งกินข้าวปลาอาหารด้วยกันกับข้าซิ”
“ขอบพระทัยเพคะ”
“ขอบพระทัยเพ...เอ้ย!...พะย่ะค่ะ”
มณีรัตนากับแพรพรรณพูดพร้อมกันแล้วทั้งสองก็ค่อยๆ เข้าไปนั่งตรงข้ามอย่างสงบเสงี่ยม าาอัคนีแย้มยิ้มแล้วตักน้ำแกงสีแดงเข้มเสวย
เ้าชายวัชระแย้มยิ้มให้มณีรัตนาแล้วเขาก็ตักสำรับกับข้าวให้พระสหายตัวน้อย
“ขอบพระทัยเพคะ”มณีรัตนาไหว้อย่างอ่อนน้อมแช่มช้อย เ้าชายวัชระแย้มยิ้มแล้วก็เริ่มเสวย เพียงคำแรกที่ลิ้มรสก็ชมว่า“อื้ม...แกงนี้อร่อยยิ่งนัก เรียกว่าอะไรหรือขุนท้าว?”
เขาถามขุนท้าวแจ่มศรีที่ถวายการรับใช้อยู่ใกล้ๆ
“ทรงถามพ่อหนุ่มพระสหายของพระองค์เองเถอะเพคะหม่อมฉันไม่ทราบเพคะ เพราะพระกระยาหารทั้งหมดเป็ฝีมือพ่อหนุ่มทั้งสิ้นเพคะ” ขุนท้าวโบ๊ยไปให้หนุ่มน้อยทำให้ทุกคนในที่นั้นหันไปมองหนุ่มน้อยเป็ตาเดียว
“ฝีมือเ้าหรือ?”าาอัคนีถามอย่างไม่เชื่อว่าหนุ่มน้อยจะทำกับข้าวกับปลาเป็
“พี่ชายทำกับข้าวกับปลาเป็ด้วยหรือ?”เ้าชายวัชระถามอย่างประหลาดใจ
“พี่พรรณทำกับข้าวกับปลาได้อร่อยนักข้าคงต้องให้ท่านช่วยสอนเสียแล้ว” มณีรัตนาชมหลังจากที่ได้กิน
“เอ่อ...” แพรพรรณได้แต่ยิ้มแหยๆพลางนึกในใจว่า ‘แค่ทำกับข้าวเป็ทำไมถึงได้กลายเป็เื่แปลกประหลาดสำหรับที่นี่นักนะเฮ้อ...เราก็แค่อยากกินของที่ชอบเท่านั้นเองอ่ะ’
าาอัคนีเสวยมากกว่าปกติเ้าชายวัชระก็เช่นเดียวกัน ส่วนมณีรัตนาก็กินอย่างเอร็จอร่อย แพรพรรณกินได้นิดเดียวก็รามือเพราะเธอกินข้าวกินขนมไปบ้างแล้วตอนที่อยู่เรือนครัว าาอัคนีเห็นหนุ่มน้อยกินน้อยยิ่งนักก็ตรัสว่า“เ้ากินข้าวน้อยนิดเช่นนี้เองจึงได้ผอมแห้งนัก เ้าต้องกินให้มากกว่านี้จะได้ล่ำสันสมกับเป็ชายชาตรี”
แพรพรรณนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
“หม่อมฉันเห็นพ่อหนุ่มกินไปบ้างแล้วเพคะตอนอยู่ที่เรือนครัว”ขุนท้าวกราบทูล าาอัคนีพยักหน้ารับรู้แล้วถามว่า “ผู้ใดสอนเ้าทำกับข้าวกับปลาหรือ?”
“คุณแม่ค่ะ” แพรพรรณตอบแล้วก็ทำหน้าเศร้าเพราะคิดถึงคุณแม่คุณพ่อ‘คุณแม่ขา...พรรณคิดถึงคุณแม่คุณพ่อเหลือเกินค่ะพรรณอยากกลับบ้าน...’
พอเห็นสีหน้าของหนุ่มน้อยาาอัคนีก็ถามว่า“เหตุใดเ้าจึงดูเศร้าโศกนัก?”
แพรพรรณรู้สึกหัวใจกระตุกวาบ! เธอรับรู้ถึงความอ่อนโยนเป็ห่วงเป็ใยในน้ำเสียงของเขา
“พรรณคิดถึงคุณพ่อคุณแม่ค่ะ”เธอตอบแล้วก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็ปกติ
“เ้าจงอย่าเศร้าไปเลยอีกไม่นานเ้ากับน้องก็จะได้กลับบ้านเมืองของพวกเ้าแล้ว รอให้ข้าเสร็จศึกที่นี่แล้วข้าจะให้คนพาพวกเ้าไปส่งที่อมรานครเอง”าาอัคนีตรัสพร้อมแย้มยิ้มให้ แพรพรรณยิ้มแล้วก็ยกมือไหว้ “ขอบพระทัยเพคะ”
“ขอบพระทัยเพคะ”มณีรัตนาก็รีบไหว้อย่างดีใจ าาอัคนีฟังหนุ่มน้อยพูดผิดๆ ถูกๆ อย่างไม่ถือสา เ้าชายวัชระเริ่มหาว
“เ้าไปนอนเสียเถิดวัชระเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ประเดี๋ยวข้าก็จะไปนอนเช่นกัน” าาอัคนีบอก เ้าชายวัชระพยักหน้าพลางยกมือปิดปากหาวไปด้วย“ถ้าเช่นนั้นข้าไปนอนก่อนล่ะเ้าพี่”
แล้วเขาก็หันไปแย้มยิ้มให้พระสหายทั้งสองจากนั้นเขาก็เสด็จไป าาอัคนีมองตามพระอนุชาไปแล้วก็หันไปตรัสกับหนุ่มน้อยว่า“นี่ก็ดึกมากแล้วพวกเ้ากับข้าก็ควรจะไปนอนได้แล้ว”
เขาแย้มยิ้มให้ทั้งสองคน
“เพคะ” มณีรัตนารับคำอย่างว่าง่ายส่วนแพรพรรณก็ตอบรับว่า “ค่ะ” อย่างเคยปาก าาอัคนีลุกขึ้นแล้วก็เสด็จนำหน้ามณีรัตนากับแพรพรรณรีบตามเสด็จ ขุนท้าวแจ่มศรีก็จัดแจงให้นางกำนัลยกสำรับกับข้าวไปเก็บ
เมื่อไปถึงห้องนอน แพรพรรณก็หอบหมอนกับผ้าห่มไปนอนบนพื้นกระดาน
“เ้าจะทำอะไรหรือ?”าาอัคนีถามพลางเลิกคิ้วขึ้น
“คือว่า...” แพรพรรณยังพูดไม่จบาาอัคนีก็ตรัสว่า “เ้าจะนอนกับพื้นให้เจ็บตัวไปไย ฟูกก็ออกจะกว้างพอให้นอนกันได้ทั้งหมด”
“คงไม่เหมาะสมหรอกค่ะที่ดิฉันจะนอนร่วมเตียงเดียวกันกับคุณ คุณมีฐานะสูงกว่าดิฉัน ดิฉันไม่อาจเอื้อมหรอกค่ะ”แพรพรรณรีบพูดเร็วปรื้อ พลางนึกในใจ ‘อึ๋ย!...จะให้นอนร่วมเตียงเดียวกันกับผู้ชายไม่นะ...ไม่เด็ดขาด’
“สิ่งใดหรือที่เ้าว่าไม่เหมาะสม?”าาอัคนีถามแล้วตรัสว่า “สหายนอนร่วมกันจะเป็ไรไป แล้วยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งหนาวเ้าจะเจ็บไข้ได้ป่วยเสียเปล่าเ้าอย่าทำตัวพิรี้พิไรให้มากเื่ดังเช่นอิสสตรีอยู่เลย และเ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ได้มีจิตวิปริตชมชอบบุรุษเหมือนอย่างเ้าปุโรหิตนั่นหรอกเ้าไปนอนบนฟูกเถิด”
แล้วเขาก็คว้าหมอนกับผ้าห่มไปวางไว้บนฟูกตามเดิมแพรพรรณชะงักงันไม่รู้จะทำเช่นไร เธอยืนมองอย่างลำบากใจ
“พี่พรรณข้าง่วงแล้ว”มณีรัตนาบอกพลางหาวไปด้วย
“เ้าง่วงก็ไปนอนเถอะนอนบนฟูกนั่นแหละ” าาอัคนีตรัสอย่างปราณี
“ขอบพระทัยเพคะ”มณีรัตนาไหว้เขาแล้วก็เดินไปนอนชิดริมข้างฝา าาอัคนีมองหนุ่มน้อย แล้วเขาก็นอนริมฟูกอีกด้านเหลือที่ตรงกลางไว้ให้เ้าหนุ่มน้อยมากเื่ แพรพรรณยืนนิ่งอย่างตัดสินใจถ้าหอบหมอนหอบผ้าออกมาอีกคงถูกตำหนิแน่ เธอจึงตัดใจยอมไปนอนบนฟูกเคียงข้างมณีรัตนา
“เ้าจะไปนอนเบียดน้องเ้าให้อึดอัดไปไย?เขยิบมาอีกหน่อยเถิด ที่เหลืออีกตั้งกว้าง” าาอัคนีตรัสพลางเหลือบมองหนุ่มน้อย แพรพรรณทำเฉยรีบห่มผ้าแล้วนอนตะแคงกอดมณีรัตนาเธอนอนเกร็งอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของผู้ร่วมทางตัวน้อยเธอผงกหัวขึ้นมองคนในอ้อมกอด “หลับไปซะแล้ว เด็กเอ้ยเด็ก...”
เธอยิ้มแล้วก็เหลือบมองคนที่นอนอยู่ข้างหลังเห็นเขานอนหลับนิ่งสนิทก็ถอนหายใจ “เฮ้อ...หลับไปแล้ว”
เธอนึกโล่งใจหลังจากนั้นไม่นานนักเธอก็หลับสนิท ครั้นหนุ่มน้อยหลับสนิทแล้ว าาอัคนีก็ลืมตาขึ้นเขายันกายขึ้นชะโงกมองใบหน้างดงามของเ้าหนุ่มน้อยมากเื่ แย้มยิ้มบางๆ
“หึๆๆๆหลับเสียแล้วเ้าหนุ่ม ยิ่งดู เ้าก็ยิ่งงามเสียจริงช่างน่าเสียดายนักที่เ้าเป็ชาย” เขาพึมพำอย่างนึกเสียดาย เอื้อมมือไปปัดไรผมที่ปรกตามวงหน้างดงามอย่างนึกเอ็นดูพลัน! ก็เกิดแสงสว่างวาบระหว่างรัศมีสีแดงทับทิมระยิบระยับจากปลายนิ้วกับรัศมีสีเขียวมรกตจากลำคอระหง
“หืม!” เขาใ มองปรากฎการณ์นั้นอย่างตะลึง
รัศมีสองสีปะทะกันลั่นเปรี๊ยะ! ประหนึ่งกำลังต่อสู้กันอยู่ แล้วรัศมีสีเขียวมรกตก็เลือนหายไปเหลือแต่รัศมีสีแดงทับทิมจากมือใหญ่ เขาผุดลุกขึ้นนั่งอย่างสงสัย แล้วเขาก็เห็นสร้อยมรกตระยิบระยับเปล่งประกายรัศมีสีเขียวมรกตจางๆบนลำคอเรียวเล็ก
“สร้อยนาคราช!” เขาอุทานอย่างตกตะลึง! คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย“เหตุใดเ้าหนุ่มนี่จึงมีสร้อยนาคราช?”
สายตาคมกล้าจับจ้องไปที่สร้อยเส้นนั้นเขม็งเก็บความสงสัยไว้ในใจ “เ้าหนุ่มนี่เกี่ยวข้องอันใดกับนาคราชหรือ?”
เขาละสายตาจากสร้อยไปที่วงหน้างดงามไล้นิ้วไปตามแก้มนวล
“เ้าหนุ่มนี่ช่างมีแต่เื่ให้ข้าประหลาดใจเสียจริงหึๆๆๆ...ข้าจะคอยดูซิว่าเ้าจะยังมีอะไรให้ข้าประหลาดใจได้อีก หึๆๆๆ” เขาพึมพำปนหัวเราะเบาๆแล้วก็ถอยกลับไปนอนตามเดิม
ย่ำรุ่ง เสียงไก่ขันเป็สัญญาณว่าดวงตะวันจะฉายแสงอีกครั้ง “เอ๊ก...อี๊...เอ๊ก...เอ๊ก...”
“อือ...เช้าแล้วเหรอ?ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ อือ...” เสียงหวานใสพึมพำงัวเงีย าาอัคนีตื่นนอนั้แ่ไก่ยังไม่ขันเขาละสายตาจากหน้าต่างหันไปมองเ้าของเสียงงัวเงียที่ขยับตัวมาซุกหาไออุ่นจากเรือนกายของเขาพลัน!รัศมีสีแดงระยิบระยับกับรัศมีสีเขียวมรกตจากสร้อยนาคราชก็ปะทะกันอีกครั้ง เปรี๊ยะ!
แล้วรัศมีสีเขียวก็จางหายไปเขามองปรากฎการณ์นั้นอย่างเห็นเป็ปกติ เพราะอำนาจของสร้อยนาคราชหรือจะสู้ฤทธาของเขาได้หึ!
เรือนร่างผอมแห้งขยับก่ายกอดเขาเอาไว้ประดุจดั่งเป็หมอนข้างยิ่งทำให้เขาแย้มยิ้มอย่างขบขัน ไม่ได้นึกรังเกียจแม้แต่น้อยที่เรือนร่างผอมแห้งแนบชิดกับเรือนกายของเขาน่าแปลกที่เขากลับรู้สึกยินดีปรีดายิ่งนักจนคิดอยากจะหยุดห้วงเวลานี้ไว้ให้นานแสนนานเขาเอื้อมมือไปปัดเส้นผมสีดำนุ่มสลวยที่หลุดลุ่ยจากมวยผมให้พ้นจากใบหน้างดงาม ดวงหน้างามหวานซึ้งหลับพริ้มละไมห่างจากใบหน้าของเขาแค่คืบใบหน้างามสง่าขยับไปใกล้อย่างลืมตัว จมูกโด่งจรดลงแ่เบาแนบชิดกับผิวหน้าผากนวลผ่องครั้นพอรู้สึกตัว ก็ผงะถอย
‘นี่ข้าวิปริตไปแล้วหรือจึงได้กระทำเช่นนี้!?’ เขาคิดในใจอย่างสับสน
“อืม...” แพขนตายาวประดุจปีกผีเสื้อขยับลืมตาขึ้นาาอัคนีจึงรีบหลับตาแกล้งนอนหลับ ดวงตาคู่สวยลืมตาขึ้น ภาพแรกที่กระทบั์ตาคือใบหน้างามสง่าที่อยู่ห่างเพียงแค่คืบเดียวแพรพรรณกระพริบตาปริบๆ อย่างงงๆ พอตั้งสติได้แก้มก็ร้อนฉ่า!
“อ่ะ” เธอผงะถอยห่างดั่งจับของร้อน‘อ๊าย! อุ๊ยตาย...ว๊ายกรี๊ด!’
เธอผุดลุกขึ้นนั่ง ดีดตัวออกห่างจนแทบจะตกฟูกดวงตาคมกล้าหรี่ขึ้นมองอย่างนึกขำ เขากลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์ ‘หึๆๆๆ...’
Donate
เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย
เลขบัญชี 084-3-79715-6
ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย
หรือทาง True Money wallet :098-651-1489
จะบริจาค 1 บาท 2 บาทก็ได้ค่ะ
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง
เพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : https://lin.ee/qEBuZvK
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
2K
