MoneySystem:ระบบเงินตรา

ทางด้านโม่หลินหลังจากที่แต่งหน้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็แวะไปห้างซื้อเสื้อผ้าด้วยเงินที่กดออกมาก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าในระหว่างที่กำลังซื้อเสื้อผ้าก็ได้มีหลายๆคนจับตามองเขาแทบจะตลอดเวลา
เมื่อได้เสื้อผ้าใหม่เขาก็ไม่รอช้าเดินทางกลับบ้านของตัวเองทันทีเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
การแต่งตัวของโม่หลินนั้นต้องบอกว่าธรรมดาเป็นอย่างมากกางเกงสแลคสีดำเสื้อเชิ้ตสีขาว ถึงมันจะดูเรียบๆเพราะไม่ใช่เสื้อผ้าแบรนด์เนม แต่มันก็ดูดีอย่างมากเมื่ออยู่บนตัวโม่หลิน
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งถึงเวลาที่งานของโรงเรียนใกล้จะเริ่มขึ้น โม่หลินจึงเดินทางไปที่โรงเรียนของโม่หลิงเอ๋อแน่นอนว่าเขานั่งรถเมย์ไป
"พี่คะ คือว่ากำลังจะงานโรงเรียนรึเปล่าคะ"มีเด็กผู้หญิงอายุ16-17ปีกล่าวถามเขาขึ้นบนรถเมย์
"อ่อ ใช่ครับมีอะไรรึเปล่า"โม่หลินกล่าวตอบก่อนที่จะจ้องหน้าถามอีกฝ่ายกลับไปด้วยความสงสัย
"เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะแค่อยากถามเฉยๆ"เด็กผู้หญิงคนนั้นกล่าวก่อนที่จะก้มหน้าด้วยความเขินเพราะถูกโม่หลินจ้องมองแบบตรงๆ
โม่หลินได้แต่มองด้วยความสับสนปนสงสัยเล็กน้อยถ้าไม่มีอะไรจะเข้ามาทักเขาทำไม?
หลังจากนั้นไม่นานรถเมย์ก็มาถึงจุดหมายปลายทางของเขา ซึ่งก็คือบริเวณป้ายรถเมย์หน้าโรงเรียนของน้องสาวเขานั่นเอง
โม่หลินเดินเข้าไปในซอยอีกเล็กน้อยก็พบกับประตูทางเข้าของโรงเรียนที่ตอนนี้เริ่มมีคนทยอยกันเข้าไปเป็นจำนวนมากแล้ว
ติ้งๆๆ
"ฮัลโหลพี่มาถึงหน้าโรงเรียนแล้วนะ"โม่หลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรกล่าวบอกผู้เป็นน้องสาวของตัวเอง
"เดี๋ยวหนูจะไปรับพี่รออยู่แถวนั้นไปก่อนนะ"โม่หลิงเอ๋อกล่าวบอกก่อนที่จะวางสายไป
โม่หลินที่ไม่มีอะไรทำในระหว่างรอเขาจึงไปหาที่นั่งและเขี่ยพื้นเล่น เมื่อผ่ารไปไม่นานเขาก็เห็นน้องสาวของเขาเดินออกมาจากโรงเรียน
"ทางนี้ๆ"โม่หลินกล่าวเรียกโม่หลิงเอ๋อทันที เพราะตอนแรกเขาว่าเธอจะสังเกตุเห็นเขาทันทีเสียอีกเพราะตรงนี้ไม่มีใครนั่งอยู่นอกจากเขาแล้ว
"อะ เอ๊ะ นะนี่พี่จริงๆหรอ"โม่หลิงเอ๋อกล่าวขึ้นด้วยความตะลึง ตอนแรกเธอก็เห็นแล้วแต่ก็ไม่คิดว่าคนๆนี้จะเป็นพี่ชายของเธอ
"ใช่พี่เอง ทำไมจำหน้าพี่ตัวเองไม่ได้รึไง"โม่หลิงกล่าวบอกพร้อมกับกล่าวถามด้วยความสงสัย
"เอ่อ ก็พี่ดูเปลี่ยนไป"โม่หลิงเอ๋อกล่าวบอก
"อืม อาจจะเป็นเพราะพี่ไปร้านเสริมสวยมา เขาตัดผมให้และแต่งหน้าให้ด้วย"โม่หลินกล่าวบอกน้องสาวเขาไม่คิดว่ามันจะเปลี่ยนจนน้องสาวเขาจำไม่ได้เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าหน้าตาของตัวเองเป็นยังไง เพราะเขาไม่ได้ส่องกระจก
"ร้านไหนบอกหนูมา"โม่หลิงเอ๋อกล่าวถามด้วยท่าทางอยากรู้สุดๆ
"เอ่อชื่อร้านว่า เจ๊ลินลี่เสริมสวย"โม่หลินกล่าวตอบผู้เป็นน้องพร้อมกับมองท่าทางที่ดูเหมือนอยากจะรู้สุดของเธอด้วยความสงสัย 'ก็แค่ร้านเสริมสวยจะอยากรู้ไปทำไมกันที่ไหนก็มี' นี่คือสิ่งที่เขาคิด
"เจ๊ลินลี่!! แล้วใครเป็นคนแจ่งหน้าและตัดผมให้พี่"โม่หลิงเอ๋ออุทานออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวถามต่อทันที
"เอ่อ ก็ต้องเจ๊ลินลี่สิ"โม่หลินกล่าวตอบ
"ได้ไง พี่รู้มั้ยว่าเจ๊ลินลี่หน่ะเป็นช่างแต่งหน้าตัดผมระดับโลกเลยนะ เป็นบุญจริงๆที่พี่ได้เจ๊แกตัดผมแต่งหน้าให้"หลิงเอ๋อกล่าวบอก
"ขนาดนั้นเชียว"โม่หลินกล่าวขึ้นด้วยความไม่เชื่อเล็กน้อยและนึกถึงเจ๊แกขึ้นมาก็อดขนลุกไม่ได้เพราะตอนแต่งหน้าและตัดผมก็โดดลูบๆคลำๆไปหลายที ถ้าโม่หลิงเอ๋อไม่บอกเขาก็ไม่มีทางเชื่อแน่ๆว่าเจ๊ลินลี่กระเทยร่างนักกล้ามโอลิมปิกจะเป็นช่างแต่งหน้าตัดผมชื่อดังระดับโลกแบบนี้
"เอาหล่ะเข้าไปในงานกันเถอะพี่"โม่หลิงเอ๋อที่สามารถทำใจได้แล้วก็เดินทางพาโม่หลินเข้าไปในงานโรงเรียน

จบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

งานโรงเรียน

นิยายแนะนำ

MoneySystem:ระบบเงินตรา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

งานโรงเรียน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้