เ้าชายผู้กลายเป็เด็กสาว
“นี่มันเื่บ้าอะไรกัน!!!”
เอเดนะโเสียงดังด้วยความใจนหน้าซีดเผือดและจ้องตัวเองในกระจก ร่างกายเล็กผอมเพรียว ใบหน้าดุจเทพธิดาจากสรวง์ ดวงตาสีฟ้าใสกลมโตราวกับท้องฟ้าอันกว้างไกล เรือนผมสีดำของตัวเองบัดนี้กลายเป็ลอนสีทองและยาวถึงหลัง
เด็กสาวผู้เป็เ้าของั์ตาสีท้องฟ้าสำรวจเรือนร่างอย่างตื่นตระหนก มือเล็กเลื่อนลงจับข้างล่างจับในสิ่งถึงความภาคภูมิใจเป็ชายชาตรีในเื่ใหญ่ยิ่ง มันหายแวบไปพร้อมกับสายลมแห่งความสิ้นหวัง
น้องชายของเธอหาย!!
แถมไอ้ที่ใหญ่ขึ้นคือหน้าอกทั้งสองข้าง!!!
ใช่แล้ว...สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันคือ…
“ความฝันสินะ”
เอเดนพำพึมคนเดียวแล้วพยักหน้าคล้ายว่าเข้าใจเื่ราวที่เกิดขึ้นเป็ดั่งฝันร้าย ก่อนก้าวไปยังเตียงขนาดเล็ก ปล่อยตัวเองล้มลงนอนพร้อมหลับตา เผื่อว่าเธอจะตื่นจากฝันบ้าๆ สักที
“เอเดน! มันไม่ใช่ฝัน!”
โควเดินมาใกล้เพื่อนสมัยเด็ก มือหนาหมายจะตบหน้าเธอเพื่อเรียกสติซึ่งล่องลอยไปไกลแสนไกลให้กลับคืนมา แต่ดันทำไม่ลงเมื่อจ้องมองใบหน้าหวานๆ นั้นกำลังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง เขาจึงต้องเปลี่ยนวิธีเป็การเขย่าตัวเรียกอีกฝ่ายให้ตื่น
“ฝันสิ...ฉันไม่เคยปรุงยาพลาด!”
เอเดนเถียงกลับทันควันในขณะหลับตา
“นายพลาดแล้ว!!”
“ไม่พลาด!! อา...แล้วฉันจะมาเถียงกับนายในความฝันทำไมเนี่ยโคว...โอ๊ย!? มันเจ็บนะ!!”
โควเหมือนไม่รู้จะทำไงต่อไปดี จึงลองจับแขนเล็กๆ แล้วออกแรงหยิบเรียกสติให้กลับมาจนเอเดนสะดุ้งตื่นด้วยความเ็ปพร้อมกับลูบรอยแดงๆ ตรงแขนอย่างเบามือ
“ขะขอโทษ”
โควเห็นร่องรอยหยิกที่เกิดจากฝีมือของตัวเอง เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาเสียดื้อๆ จึงเอ่ยปากขอโทษเด็กสาวตรงหน้า ถ้าเป็ยามปกติเขาคงหัวเราะสมน้ำหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
แต่ทำไมวันนี้ถึงกลับทำไม่ได้
เอเดนไม่ได้สนใจฟังคำขอโทษแม้แต่น้อยและได้ตกลงสู่ห้วงทะเลแห่งความคิด เพราะเธอผู้เป็ถึงเ้าชายลำดับที่ของอาณาจักรแห่งลมได้กลับกลายเป็เด็กสาวเสียแล้ว
ภาพของเด็กผู้หญิงที่สะท้อนในกระจกบานนั้นคือเธอจริงๆ หรือ?!
เอาจริงดิ เื่ราวแบบนี้มันมีได้ด้วยเหรอ?
ไม่ตลกด้วยนะโว๊ย!!!
เอเดนลุกขึ้นตรงไปยังเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะภายในห้องพัก สายตาพลางอ่านส่วนผสมต่างๆ และขั้นตอนวิธีการปรุงยา ซึ่งทุกอย่างมันตรงกับสิ่งที่เธอทำมาทั้งหมด
ก็ถูกนี่นา...แต่ทำไมผลลัพธ์กลายเป็เช่นนี้?
หรือว่า ยะ..ยาโดนสลับกัน!?
ภาพของเหตุการณ์ก่อนหน้านี้พลันฉายขึ้นในหัวของเอเดน เพราะก่อนที่เด็กสาวคนนั้นจะหายไป เธอได้เห็นบางสิ่งบางอย่างในมือของอีกฝ่าย
มันเป็ขวดน้ำยาสีเดียวกันกับของเธอ...
บางทีขวดยาอาจสลับกันตอนสัมภาระหล่นก็เป็ได้
เธอต้องตามหาเด็กสาวผู้นั้นโดยด่วน!
เมื่อปะติดปะต่อเื่ราวทั้งหมดได้เอเดนรีบลุกขึ้นออกจากกองเอกสาร ทว่าโควกางแขนขวางร่างเล็กไว้หน้าประตูห้องพักห้ามไม่ให้เธอออกไป ก่อนจะพูดเสียงจริงจังเต็มไปด้วยความเป็ห่วง
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นายจะไปไหนสภาพเช่นนี้ไม่ได้!!”
“หลีกไป!! ฉันต้องรีบตามหาเด็กคนนั้นด่วนเลย!!!”
“เด็กคนนั้น?”
โควย้ำคำพูดของร่างเล็กตรงหน้าด้วยแววตาสงสัย
“ระหว่างทางกลับฉันได้ชนกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้า...บางทีขวดน้ำยาอาจสลับกันใน่นั้น”
เด็กสาวรีบอธิบายคร่าวๆ ให้โควฟังด้วยความร้อนรน
“จำหน้าได้ไหม?”
“จำได้อยู่”
เอเดนตอบตามความจริง เพราะเด็กสาวผู้นั้นดูโดดเด่นจนสะกดสายตาและไม่อาจลบออกจากความทรงจำได้ ไม่ว่าจะเป็บรรยากาศรอบตัวที่บ่งบอกถึงกลิ่นอายของฤดูหนาว เรือนผมสีหิมะ แม้กระทั่งผิวขาวราวกับซากศพ
“งั้นไปกันเลย!” โควอาสาช่วยเอเดนตามหาเด็กผู้หญิงปริศนาโดยมีข้อแม้ห้ามแยกกันออกตามหา ซึ่งเธอได้อธิบายจุดเด่นของเด็กสาวผู้นั้นว่ามีอะไรบ้าง
เวลาล่วงโรยไปหลายชั่วโมงทั้งเอเดนและโควต่างพากันตามหาเด็กสาวปริศนาทุกซอกทุกมุมของอาณาจักร แต่ไม่พบแม้แต่เงาของเธอ
แน่ล่ะสิ...ลองคิดดูการตามหาเด็กผู้หญิงในอาณาจักรที่ไม่คุ้นเคย
ไม่ใช่ว่าอาณาจักรแห่งนี้จะมีเด็กผู้หญิงเพียงแค่คนเดียว
และยิ่งเธอไม่รู้ชื่อของเด็กสาวผู้นั้นก็ยิ่งยากเข้าไปอีก
ถึงเอเดนจะคิดแบบนั้นแต่ก็ยังไม่ล้มเลิกความพยายาม เพราะเด็กสาวผู้นั้นอาจจะเป็หนทางเดียวที่ทำให้เธอกลับเป็ผู้ชายเช่นเดิม
“รับไปสิเอเดน!”
โควโยนอะไรบางอย่างมาให้เด็กสาวเ้าของเรือนผมสีทองคำที่นั่งตรงเก้าอี้อย่างอ่อนแรง มือเล็กรีบรับซองสีหวานััได้ถึงไอเย็นข้างในถุง เขานั่งลงกินไอติมลงข้างเธอหลังจากยืนต่อแถวซื้อไอติมกระต่ายชมพูกับบรรดาเด็กๆ ในละแวกนั้น
เมื่อใบหน้าอันสดใสกำลังเอร็ดอร่อยกับสิ่งที่อยู่ในมือ เอเดนจึงรีบแกะซองไอติมพร้อมลองชิม เธอััถึงรสชาติหวานเย็น เพิ่มระดับน้ำตาลในเืได้ดี ทำให้รู้สึกว่าตัวเองเริ่มหายเหนื่อยขึ้นมาบ้าง และเผลอยิ้มออกมาด้วยความชอบอย่างไม่รู้ตัว
อา...ชอบของหวานที่สุดเลย!
“…มองอะไร!” ร่างเล็กถามเพราะรู้สึกว่าโควกำลังจ้องหน้าของเธอ เขาดูอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ถูกราวกับต้องมนต์สะกด แก้มทั้งสองข้างเริ่มแดงระรื่นจนเห็นได้ชัด
“โคว...”
“ห๊ะ?!...อะอะไรเอเดน”
โควพูดตะกุกตะกักและหลบสายตาของเธอ
“ไหวไหม? ถ้ารู้สึกไม่สบาย นายกลับไปพักผ่อนก่อนก็ได้”
เพราะต้องตามหาเด็กสาวคนนั้นท่ามกลางแดดร้อนๆ แบบนี้ แถมเขาเพิ่งไปว่ายน้ำกลับมาและไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าอีก
โควคงไม่สบายแน่เลยหน้าแดงเชียว
“อะอืม...ไหวสิ เื่แค่นี้สบายๆ”
โควแอบถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะตอบเด็กสาวออกมาขณะสนใจไอติมในมือตัวเองต่อ
“แน่นะ”
“อื้ม!...แค่มันอันตรายต่อใจเท่านั้นเอง”
โควพึมพำออกมาเสียงเบากว่าเดิม
“???”
หลังจากนั่งพักเป็เวลากว่ายี่สิบนาทีก็เริ่มออกตามหากันอีกรอบ แต่ก็ต้องพบกับผลลัพธ์เช่นเดิม ตอนนี้เอเดนกับโควแทบจะไม่หลงเหลือความหวังที่จะพบเป้าหมายแล้ว
เอาไงดีเนี่ย...เธอไม่อยากให้คนที่รู้จักเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้เสียด้วยสิ
“เอเดนไม่ต้องเครียดหรอก...ตัวนายตอนนี้ดูน่ารักมากเลยละ”
โควปลอบใจคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพลางแอบมองใบหน้างดงามกำลังทำสีหน้าเครียดอย่างหนัก เพราะได้ยินคำชมจากผู้เป็เพื่อน
ปกติไม่มีผู้ชายคนไหนดีใจกับคำชมที่ว่า ‘น่ารัก’ หรอกนะโคว
และยิ่งได้จากผู้ชายด้วยกันแล้ว...เธอขนลุกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้!
แถมในเวลาแบบนี้อีก...
เธอควรจะดีใจกับคำชมไหม?
20K
