ตอนที่ 21
รีบร้อน
“หลานหนิงหลง อรุณสวัสดิ์”หยางเซียงเซียนนายหญิงแห่งสำนักเพลิงบัญญัติยืนอยู่หน้าประตูทางออกจากห้องพักของหนิงหลงเหมือนกำลังดักรอหนิงหลงอยู่ไม่มีผิดที่นางมาหาหนิงหลงแต่เช้าเช่นนี้ก็เพราะสงสัยว่าหนิงหลงได้อะไรจากการช่วยฝึกฝนให้หยางอี้เฟยใน่ก่อนนางจะเดินทางกลับมาหรือไม่
“อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านน้า”หนิงหลงตอบพลางประสานมือคารวะหยางเซียงเซียนอย่างนอบน้อมแม้หนิงหลงสมควรจะเรียกนางว่าท่านป้าแต่ไม่ทราบทำไมหนิงหลงถึงรู้สึกว่าไม่ควรเรียกนางแบบนั้นก็ไม่ทราบ
“หลานหนิงหลงก่อนหน้านี้เ้าช่วยฝึกให้อี้เฟยของข้าใช่หรือไม่ เ้ารู้สึกอย่างไรกับพลังของนางงั้นหรือ”หยางเซียงเซียนถามพลางหันหลังเดินนำหนิงหลงไปทางห้องอาหารของเรือนเ้าสำนักเหมือนจะบอกให้หนิงหลงเดินไปคุยไปแบบอ้อมๆ
“ขอรับ.....พลังของน้องอี้เฟยมีอะไรแปลกๆนิดหน่อยขอรับเหมือนว่าพลังธาตุของนางไม่ใช่เปลวเพลิงปกติ”หนิงหลงตอบตามความเข้าใจของตนเองไฟที่หยางอี้เฟยปล่อยออกมานั้นเป็ไฟที่ร้อนกว่าปกติแต่สีกลับอ่อนกว่าไฟปกติเหมือนจะเป็สีออกเหลืองมากกว่าสีแดงทั่วหรือส้มทั่วไปและที่สำคัญยามที่หนิงหลงใช้วิชาควบคุมเพลิงควบคุมไฟของอี้เฟยหนิงหลงก็ััได้อย่างชัดเจนว่ามันต่างไปจากไฟปกติตามธรรมชาติและไฟที่หนิงหลงสร้างขึ้นมาเองอย่างเห็นได้ชัดเลย
“ข้าเลยคิดว่าบางทีน้องอี้เฟยอาจจะเกิดมาพร้อมพลังธาตุไฟที่ไม่ปกติขอรับ”หนิงหลงกล่าวสรุปออกไปตามที่ตนพอจะเข้าใจผู้ฝึกฝนพลังิญญาล้วนแล้วแต่มีธาตุที่เหมาะสมกับตัวเองอย่างหลินฟานเองก็ถนัดธาตุน้ำมากกว่าไฟอย่างเห็นได้ชัดและในหมู่ผู้ฝึกฝนพลังิญญาเ่าั้ก็มีบางคนที่มีพลังธาตุธาตุหนึ่งสูงเป็พิเศษและอาจจะถึงขั้นเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติธาตุนั้นๆของคนผู้นั้นไปเลยก็ได้ เหล่าผู้ฝึกฝนพลังิญญาที่มีอาการเช่นนี้ต่างมีทักษะพลังธาตุที่สูงล้ำเกินกว่าคนทั่วไปแต่มีคุณก็ใช่ว่าจะไม่มีโทษบางคนเพราะพลังธาตุแปลกประหลาดเกินไปจนทำให้ร่างกายรับไม่ไหวก็มีบ้างก็ถึงกับตายก่อนจะได้เติบโตเสียด้วยซ้ำ
“สมแล้วที่เป็ศิษย์ของตาแก่....ของท่านาุโิซานถูกแล้วอี้เฟยเป็ผู้มีพลังธาตุพิเศษ แต่ไม่ว่าข้าจะหาข้อมูลจากที่ไหนก็ไม่มีบันทึกเอาไว้เลยว่าไฟของนางเป็ไฟชนิดใดหรือมีทางรักษาหรือไม่”หยางเซียงเซียนถอนหายใจออกมาด้วยท่าทีลำบากใจไม่ใช่แค่นางหยางเยี่ยนเหว่ยเองก็มีท่าทีเช่นนี้เหมือนกันตอนคุยกับหนิงหลงหยางเยี่ยนเหว่ยเป็เ้าสำนักธาตุเพลิงอันดับ 1 ความรู้ที่มีย่อมไม่ใช่ตื้นเขิน แต่ไม่ว่าจะพยายามสอนสั่งหยางอี้เฟยเท่าไหร่นางก็ไม่มีท่าทีจะควบคุมพลังของนางได้เลย
“พลังของอี้เฟยน้อยควบคุมไม่ได้พอใช้ออกมาก็ะเิทันทีเพราะแบบนั้นคนรอบข้างเลยได้รับอันตรายไปด้วยทำให้เด็กคนนั้นไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเด็กธรรมดาได้หลานหนิงหลงเ้าอย่ากลัวเด็กคนนั้นไปเลยนะ”หยางเซียงเซียนว่าพลางมองมาทางหนิงหลงด้วยท่าทีขอร้องเพราะอี้เฟยไม่สามารถควบคุมเพลิงของตนได้คนที่เข้าใกล้นางได้โดยที่ไม่ถูกนางเผาเลยมีไม่กี่คนแม้แต่พี่สาวแท้ๆของหยางอี้เฟยอย่างหยางเหลียนฟางเองยังต้องย้ายไปอยู่บ้านเกิดของหยางเซียงเซียนเพื่อป้องกันไม่ให้อี้เฟยทำร้ายพี่สาวของตัวเองโดยไม่ตั้งใจ
“ท่านน้าไม่ต้องห่วงหรอกขอรับข้าเป็ช่างตีเหล็กไม่กลัวไฟหรอกขอรับ”หนิงหลงตอบออกมาด้วยท่าทีมั่นใจอย่างมากแม้ไฟของอี้เฟยจะอันตรายแต่วิชาควบคุมเพลิงของหนิงหลงเองก็มากพอจะควบคุมพลังของนางเอาไว้ได้เพราะอย่างนั้นหนิงหลงเลยเป็หนึ่งในไม่กี่คนที่อยู่กับอี้เฟยได้โดยไม่ต้องกังวลอะไร
“เด็กดี...เื่พลังของเ้าข้าเองก็จะช่วยอีกแรงนะ”หยางเซียงเซียนเห็นหนิงหลงตอบเช่นนั้นก็ดีใจเป็อย่างมากทำให้หนิงหลงได้ทราบว่ายามท่านน้าเซียงเซียนยิ้มออกมาช่างเหมือนนางฟ้าเสียเหลือเกินต่างกับตอนต่อสู้ที่ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็เป็นางมารชัดๆราวกับคนละคน
.
.
.
“วันนี้ดูทุกคนขยันฝึกมากเลยนะเ้าคะ”หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จหนิงหลงก็ลองชวนอี้เฟยออกไปเดินเล่นในสำนักดูแม้นางจะกล้าๆกลัวๆแต่ก็ยอมออกมาเดินเล่นกับหนิงหลงเพราะถึงอย่างไรก็เป็เขตสำนักขอเพียงเว้นระยะห่างกับทุกคนก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก
“นั่นสิ....หรือเพราะเื่เมื่อวานกันนะ”หนิงหลงมองไปทางเหล่าศิษย์ในสำนักด้วยท่าทีสนใจปกติแล้วเหล่าศิษย์ของสำนักเพลิงบัญญัติก็เป็หัวกะทิที่ขยันฝึกฝนกันอยู่แล้วแต่วันนี้ต่างออกไป พวกเขาฝึกฝนกันจริงจังมากขึ้นแถมยังมีบรรยากาศกดดันกว่าปกติเสียด้วย
“ศิษย์น้องหนิงหลง อรุณสวัสดิ์”ระหว่างทางเหล่าศิษย์พี่ในสำนักทักทายหนิงหลงและอี้เฟยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและเป็มิตรอาจจะเพราะในตอนที่สำนักเทพอัคคีเข้ามาโจมตีหนิงหลงยืนหยัดต่อสู้ร่วมกับศิษย์คนอื่นๆก็เลยได้รับการยอมรับไปด้วยกระมัง
“น้องหนิงหลงนี่นาวันนี้เ้ามาฝึกกับพวกเรางั้นหรือ”พอเดินเข้ามาในลานฝึกคนที่เอ่ยปากทักหนิงหลงเป็คนแรกก็คือหลี่ซานจงนั่นเองคราวก่อนหลี่ซานจงอาสาจะให้หว่านจือช่วยหนิงหลงฝึกพอเห็นหนิงหลงเข้ามาก็เลยเข้าใจไปแบบนั้นกระมัง
“............”พอเห็นหลี่ซานจงเข้ามาใกล้หยางอี้เฟยก็เดินเข้าไปหลบข้างหลังหนิงหลงด้วยท่าทีระมัดระวังทันที
“น้องอี้เฟย เ้าออกมาเดินเล่นด้วยงั้นหรือหรือว่าเ้าจะมาฝึกกับพวกเรากัน”หลี่ซานจงเห็นอี้เฟยเข้าก็ยิ้มออกมาด้วยใบหน้าอ่อนโยนก่อนจะย่อตัวลงเพื่อให้ระดับสายตาพอๆกับอี้เฟย
“ขะ ข้ายังฝึกได้ไม่ดีพอเ้าค่ะข้ายังฝึกกับพวกศิษย์พี่ไม่ได้......”หยางอี้เฟยตอบพลางเอาหน้าครึ่งหนึ่งไปหลบอยู่หลังหนิงหลงเสียอย่างนั้นหากมองในสายตาของเหล่าศิษย์คนอื่นๆท่าทางอี้เฟยจะอายแล้วก็ไม่กล้าเข้ามาฝึกร่วมกับคนอื่นๆเพราะฝีมือตัวเองยังไม่ดีกระมัง
“ไม่เป็ไรหรอกพวกเราจะช่วยเ้าฝึกเอง ใช่หรือเปล่าพวกเรา”หลี่ซานจงหันไปหาเหล่าศิษย์ด้านหลังเหมือน้าแนวร่วมทำให้เหล่าศิษย์คนอื่นๆต่างพยักหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงพวกเขาไม่มีใครดูถูกอี้เฟยเลยแม้แต่คนเดียวตรงกันข้ามทุกคนต่างก็อยากจะช่วยน้องอี้เฟยกันทั้งนั้นเพราะสำหรับพวกเขาอี้เฟยก็คือน้องเล็กของสำนักเพลิงบัญญัตินั่นเอง
“ขะข้า.....”หยางอี้เฟยแสดงสีหน้าเสียดายออกมาอย่างเห็นได้ชัดนางไม่ได้ขี้อายหรือกลัวคนแปลกหน้าขนาดนั้นศิษย์ที่อยู่ตรงหน้านี้ล้วนแล้วเป็ศิษย์ที่เข้าสำนักมาหลายปีแม้จะไม่ค่อยได้คุยกันซึ่งๆหน้าแต่อี้เฟยก็เห็นพวกเขาบ่อยๆในใจอยากจะเข้าไปฝึกฝนด้วยกัน แต่ก็ทำไม่ได้
“ศิษย์พี่ตอนนี้น้องอี้เฟยต้องฝึกฝนเพิ่มเติมอีกหน่อยถึงจะสามารถเข้าร่วมฝึกฝนกับพวกท่านได้ขอรับ”หนิงหลงเห็นอี้เฟยไม่กล้าตอบตัวเขาเลยเป็ฝ่ายตอบคำถามให้นางเองหนิงหลงเข้าใจความหวังดีของพวกศิษย์พี่ดี แต่เพราะอี้เฟยควบคุมพลังไม่ได้หากให้ฝึกกับพวกศิษย์พี่โดยไม่มีท่านเ้าสำนักหรือหนิงหลงอยู่ใกล้ๆมีหวังได้เกิดเหตุสลดแน่เพราะแบบนั้นเลยปล่อยให้นางไปฝึกร่วมกับศิษย์คนอื่นๆไม่ได้
“งั้นหรือน่าเสียดาย”หลี่ซานจงและศิษย์คนอื่นๆได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่ยอมยิ่งเห็นอี้เฟยเข้าไปหลบหลังหนิงหลงแล้วด้วยก็รู้สึกว่าตัวเองอาจจะกดดันนางเกินไปหรือไม่ขึ้นมาเลย
“ไม่ต้องห่วงหรอกขอรับ พอน้องอี้เฟยฝึกสำเร็จแล้วนางจะต้องมาฝึกฝนกับพวกท่านอย่างแน่นอน”หนิงหลงว่าพลางลูบหัวของอี้เฟยเบาๆขอเพียงนางควบคุมพลังได้การมาฝึกกับเหล่าศิษย์พี่ก็ไม่ใช่ปัญหา
“เ้าค่ะ...ถ้าอี้เฟยฝึกสำเร็จแล้วอี้เฟยต้องขอรบกวนศิษย์พี่ด้วยนะเ้าคะ”อี้เฟยโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่งก่อนจะขอฝากเนื้อฝากตัวกับเหล่าศิษย์พี่ด้วยน้ำเสียงอายๆเล่นเอาเหล่าศิษย์พี่ที่กำลังกังวลราวกับโดนค้อนทุบใส่หน้าไม่มีผิดน้องอี้เฟยช่างน่ารักเสียเหลือเกิน
“พี่หนิงหลงอี้เฟยจะตั้งใจฝึกเ้าค่ะ”ไม่ใช่แค่บอกศิษย์พี่เท่านั้นแม้แต่หนิงหลงเองอี้เฟยก็ยังเงยหน้าขึ้นมาสัญญาด้วยเช่นกัน
.
.
.
“ท่านลุง ข้ามีเื่อยากจะขอร้องขอรับ”หลังจากพาอี้เฟยไปเดินเล่นในสำนักอยู่ๆหนิงหลงก็ขอเข้าพบเ้าสำนักแล้วตรงเข้าไปหาหยางเยี่ยนเหว่ยโดยตรงทันที
“มะมีอะไรงั้นหรือหลานหนิงหลง”หยางเยี่ยนเหว่ยที่อยู่บนโต๊ะทำงานมองมาทางหนิงหลงด้วยท่าทีประหลาดใจปกติเห็นหนิงหลงเป็เด็กนิ่งๆไม่ทราบเกิดอะไรขึ้นถึงได้มุ่งหน้ามายังห้องของตนด้วยท่าทีขึงขังได้
“ข้าอยากจะขอเศษทวนแทงตะวันจากท่านสำนักเพลิงบัญญัติขอรับ”หนิงหลงพูดความ้าของตนออกตรงๆโดยไม่คิดจะอ้อมค้อมแม้แต่น้อยเล่นเอาหยางเยี่ยนเหว่ยอดที่จะทึ่งไม่ได้
“หลานหนิงหลง ถึงทวนแทงตะวันจะหักไปแล้วแต่ก็เป็ถึงอาวุธระดับตำนาน โลหะที่ใช้สร้างมันขึ้นมามีราคามาก เมื่อวานสำนักของเราทั้งเสียหายและเหล่าศิษย์เองก็ได้รับาเ็ทวนชิ้นนั้นตั้งใจจะขายออกไปเพื่อนำมาทำนุบำรุงสำนัก เื่ยกให้เ้าข้าทำไม่ได้หรอก”หยางเยี่ยนเหว่ยส่ายหน้าช้าๆด้วยท่าทีหนักแน่นในฐานะช่างตีเหล็กหนิงหลงจะสนใจทวนแทงตะวันที่เป็อาวุธระดับตำนานก็ไม่แปลกแต่ทวนเล่มนั้นยึดมาในนามของสำนักไม่อาจยกให้หนิงหลงได้ง่ายๆ
“ท่านลุงฟังข้าหน่อยเถอะขอรับ....ที่ข้า้าทวนเล่มนั้นก็เพื่อให้น้องอี้.....”
“ตกลง ข้าจะมอบทวนให้กับเ้าตามข้ามาเร็วเข้า”หยางเยี่ยนเหว่ยได้ยินชื่อบุตรสาวยังไม่ทันจบก็ลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันทีเล่นเอาหนิงหลงที่เตรียมเหตุผลการขอทวนมายืนอึ้งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเ้าสำนักเสียอย่างนั้น
“หลานหนิงหลงมัวรออะไรอยู่เล่าเดี๋ยวผู้าุโก็เอามันไปขายก่อนหรอก”หยางเยี่ยนเหว่ยพูดจบก็เดินเข้าไปในสำนักเพื่อไปเอาทวนกลับมาก่อนจะโดนเอาไปขายอย่างเร่งด่วนพอเป็เื่ของบุตรสาวท่าทางหยางเยี่ยนเหว่ยเองก็ยกเว้นได้เหมือนกัน