ตอนที่ 2 พบศัตรูอีกครั้ง
อันหลิงเกอจำได้อย่างแม่นยำว่าตอนที่นางอายุ 17 ปีนั้น ฝ่าาได้พระราชทานสมรสระหว่างจวนโหวกับจวนอ๋องมู่
จวนอ๋องมู่นั้นมีตำแหน่งสูงส่ง มิมีทางที่พวกเขาจะต้อนรับบุตรสาวของฮูหยินรองมาเป็พระชายา ถ้าเยี่ยงนั้นงานสมรสที่ฝ่าาพระราชทานให้ ย่อมหมายถึงงานแต่งระหว่างอันหลิงเกอและมู่จวินฮาน
แต่หลังจากฝ่าาพระราชทานสมรสให้เพียงเดือนกว่า นางก็ประสบกับอุบัติเหตุพลัดตกน้ำที่สวนด้านหลัง ตอนนั้นนางรู้สึกเหมือนมีคนผลักนางจากด้านหลัง แต่อันหลิงอีกลับบอกว่าเป็อุบัติเหตุ นางจึงคิดว่าตนเองจำผิดมาโดยตลอด
ตอนนี้เมื่อนางมาลองคิด ๆ ดูแล้ว การตกน้ำครานี้ต้องเกี่ยวข้องกับอันหลิงอีและมารดาของนางอย่างแน่นอน !
อันหลิงอี ! หลี่ซื่อ !
อันหลิงเกอขบกรามแน่น เมื่อคิดถึงความลับที่นางได้ล่วงรู้ก่อนตาย นางจึงรู้สึกแค้นจนอยากจะฆ่าพวกนางให้ตายไปเสียั้แ่ตอนนี้
เมื่อตริตรองให้ถี่ถ้วนแล้ว ความคิดนั้นก็ได้มลายหายไปจนสิ้น อันหลิงอีในตอนนี้ยังมิมีความสามารถมากถึงเพียงนั้น ชาติก่อนหลี่ซื่อและอันหลิงอีทำให้สาวใช้ข้างกายของนางกลายไปเป็พรรคพวกของตนเองอย่างเงียบ ๆ เกรงว่าคงมีเขี้ยวเล็บอยู่มิน้อย ดังนั้นนางคงสู้สองแม่ลูกนั่นมิได้ !
อันหลิงเกอสงบใจลง นางจะมิทำผิดซ้ำสองเหมือนชาติก่อนอีก ในเมื่อ์เมตตาให้โอกาสนางได้เกิดใหม่อีกครา นางจะมิปล่อยให้โอกาสนี้ได้หลุดลอยไปเป็อันขาด !
ขณะที่อันหลิงเกอกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น ปี้จูก็เอ่ยขึ้นมาว่า “คุณหนูเ้าคะ ฮูหยินรองและคุณหนูรองมาเยี่ยมเ้าค่ะ”
อันหลิงเกอเมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากก็พลันยกขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเ็า จากนั้นก็เอ่ยออกมาว่า “เชิญพวกนางเข้ามา”
ปี้จูยังมิทันออกไปเชิญเลยด้วยซ้ำ ประตูห้องนอนของอันหลิงเกอก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับสายลมเย็นที่พัดเข้ามาในห้องจนอันหลิงเกออดมิได้ที่จะกระแอมไอออกมา
“ไอหยา พี่หญิงช่างอ่อนแอเสียจริง ลมเย็นเพียงเท่านี้ก็ทนมิไหวแล้ว” อันหลิงอีเอ่ยพลางนั่งลงข้างเตียงของอันหลิงเกอ ดวงตาที่มีเสน่ห์จ้องมองมาที่อันหลิงเกอพร้อมกับคำพูดที่ดูเหมือนจะเป็ห่วง แต่อันหลิงเกอกลับเห็นความเกลียดชังและมาดร้ายที่วาบผ่านดวงตาของนาง
บิดาของนางนามว่า อันอิงเฉิง ได้แต่งฮูหยินใหญ่ 1 คน และมีฮูหยินรองอีก 1 คน มารดาของอันหลิงเกอคือฮูหยินใหญ่ ส่วนฮูหยินรองก็คือหลี่ซื่อซึ่งยังเป็มารดาของอันหลิงอีอีกด้วย หลังจากมารดาของอันหลิงเกอสิ้นใจ หลี่ซื่อจึงค่อย ๆ กลายมาเป็ผู้กุมอำนาจในจวนนี้
หากมิมีตนซึ่งเป็คุณหนูใหญ่ที่เกิดจากฮูหยินใหญ่ หลี่ซื่อจะต้องได้ขึ้นเป็ฮูหยินใหญ่อย่างแน่นอน อันหลิงอีก็จะมีฐานะที่สูงขึ้นตาม กลายเป็คุณหนูใหญ่ของจวนโหว
บุตรของฮูหยินใหญ่และบุตรของฮูหยินรองแม้จะต่างกันเพียงคำเดียว แต่ฐานะกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ชาติที่แล้ว อันหลิงอีและหลี่ซื่อดูแลอันหลิงเกอเป็อย่างดีหลังจากที่มารดาของนางสิ้นใจ จึงทำให้นางหลงเชื่อใจว่าสองแม่ลูกนั้นเป็คนดี สุดท้ายพวกนางจึงได้สังหารตนจนตายและได้เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา คาดมิถึงว่าชาตินี้อันหลิงอีจะแสดงธาตุแท้ออกมา มิเล่นละครทำตัวสนิทสนมกับตนเหมือนชาติก่อน แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็อันหลิงอี
อันหลิงเกอขยำชายเสื้อเอาไว้แน่น อดทนเก็บอาการ มิแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา เก็บงำความแค้นเอาไว้ในใจ พลางเอ่ยกับอันหลิงอีอย่างยิ้มแย้ม “ท่านแม่ของพี่นั้นด่วนสิ้นใจจากไป สู้เ้าที่มีอี๋เหนียงคอยดูแลมิได้หรอก”
คำกล่าวของอันหลิงเกอมิเบาและมิแรง แต่แฝงความหมายว่าอันหลิงอีนั้นเป็เพียงลูกของฮูหยินรอง และยิ่งเน้นย้ำว่าหลี่ซื่อนั้นเ็าต่อนางเพียงใด
ภายในห้องเกิดความเงียบงันขึ้นมาชั่วขณะ หลี่ซื่อและอันหลิงอีสบตากันชั่วครู่ พวกนางต่างก็รู้สึกว่าวันนี้อันหลิงเกอแตกต่างไปจากทุกวัน
อายุอานามของหลี่ซื่อก็มากแล้ว นางย่อมผ่านร้อนผ่านหนาวมามากด้วยเช่นกัน นางที่ได้สติก่อนจึงเอ่ยออกมาว่า “หลิงเกอ เ้าเอ่ยอันใดเยี่ยงนี้ อี๋เหนียงก็รักเ้าเช่นกัน นี่แค่ได้ยินว่าเมื่อวานเ้าพลัดตกน้ำจนวันนี้ก็ยังมิได้สติ อี๋เหนียงก็รีบพาน้องหลิงอีมาเยี่ยมเ้าทันที”
‘มาดูว่าข้าตายหรือยังน่ะสิ ? ฮึ ! ’ อันหลิงเกอหัวเราะเยาะในใจ
หลี่ซื่อปรบมือเบา ๆ จากนั้นก็มีสาวใช้เดินเข้ามาทางประตูสี่ห้าคน ทุกคนต่างถือของบำรุงไว้ในมือมิว่าจะเป็รังนก กระเพาะปลา และอื่น ๆ อีกมากมาย
“พวกนี้ล้วนเป็ของที่อี๋เหนียงเตรียมไว้เพื่อเ้าโดยเฉพาะ เ้าจะได้หายไว ๆ ”
หลี่ซื่อพูดเสร็จกำลังจะลุกขึ้น กลับถูกอันหลิงเกอเรียกไว้เสียก่อน
“อี๋เหนียงมาถึงที่นี่ เพื่อนำของบำรุงมาให้ข้าเพียงเท่านั้นหรือ ? ”
ดวงตาที่งดงามของนางแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เกิดเป็ความรู้สึกที่แม้แต่หลี่ซื่อเองก็มิเข้าใจ
หลี่ซื่อยิ่งรู้สึกว่าอันหลิงเกอในวันนี้ช่างดูแปลกไปมากยิ่งนัก จนนางเองยังมิอยากจะยุ่งเกี่ยวอันใดกับอันหลิงเกออีก นางจึงกล่าวออกมาว่า “มิใช่ ! ข้าเห็นเ้าได้สติแล้ว เลยจะรีบไปบอกนายท่านเยี่ยงไรเล่า”
เมื่ออันหลิงเกอได้ยินดังนั้นจึงยิ้มออกมา หลี่ซื่อก็รู้จักเกรงกลัวเหมือนกันนี่ กลัวจะถูกมองว่าปล่อยปละละเลยนาง ดังนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนจึงมักวางตัวเป็มารดาที่ดี ตอนนี้นางจะใช้ประโยชน์จากมันนี่แหละ
อันหลิงเกอเงยหน้ามองหลี่ซื่อ “หากอี๋เหนียงไปแจ้งให้ท่านพ่อทราบ ได้โปรดขอให้ท่านพ่อสืบหาความจริงด้วยเถิด”
“ความจริง ? ความจริงอันใดกัน ? ”
อันหลิงอีลุกขึ้นยืนทันที “เ้ามิระวังจนพลัดตกน้ำเอง คิดจะโยนความผิดให้ผู้อื่นเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
อันหลิงเกอมิได้โวยวายแต่อย่างใด นางเพียงแค่ตวัดสายตาเ็ามองไปที่อันหลิงอี
สายตาของนางทำให้อันหลิงอีอดที่จะสั่นสะท้านมิได้ แต่นางก็ยังคงยืนกรานหนักแน่นว่า “เป็เ้าที่ซุ่มซ่ามเอง จะโทษผู้ใดได้เล่า ? ”
อันหลิงเกอมิสนใจนางอีกต่อไป เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “ข้าจะซุ่มซ่ามหรือไม่นั้น บุตรสาวอนุเยี่ยงเ้าก็มิมีสิทธิ์มาวิพากษ์วิจารณ์ ! ”
นางเน้นคำว่า ‘บุตรสาวอนุ’ จนอันหลิงอีถึงกับตกตะลึงงันไป คาดมิถึงว่านางจะตอบกลับมาเช่นนี้ !
จากนั้นอันหลิงเกอก็หันกลับไปหาหลี่ซื่อแล้วเอ่ยต่อว่า “หากอี๋เหนียงมิสะดวก เยี่ยงนั้นข้าจะไปแจ้งให้ท่านพ่อทราบเองว่ามีคนลอบทำร้ายข้า เยี่ยงไรก็ต้องสืบหาให้รู้ความ ! ”
สีหน้าของหลี่ซื่อเริ่มเกิดความตื่นตระหนกขึ้นมา “เื่นี้นับเป็เื่ใหญ่ เ้าจะเอ่ยวาจาเหลวไหลมิได้นะ”
อันหลิงเกอเอ่ยอย่างมั่นใจว่า “อี๋เหนียงรู้ดีว่าข้าเป็คนมิชอบมีเื่กับผู้ใด หากมิใช่เพราะมีคนมาลอบทำร้าย ข้าก็มิอยากจะยุ่งนักหรอก อีกอย่างหากมิมีหลักฐาน ท่านคิดว่าข้าจะกล้าเอ่ยมั่วซั่วออกมาเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
นางยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก จ้องมองไปทางหลี่ซื่อ เพราะอยากจะเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
“เ้าเห็นเยี่ยงนั้นหรือว่าผู้ใดเป็คนผลักเ้า ? ”
อันหลิงอีเป็คนแรกที่ทนมิไหว แต่นางเอ่ยได้เพียงครึ่งเดียวก็ถูกหลี่ซื่อขัดขึ้นมาเสียก่อน “ในเมื่อเ้าเอ่ยเช่นนี้ เยี่ยงนั้นข้าจะแจ้งให้นายท่านสั่งการคนไปสืบหาความจริงมา”
เมื่อได้ฟังนางเอ่ยเช่นนี้ อันหลิงอีก็อดที่จะร้อนรนขึ้นมามิได้ ขณะที่กำลังจะเอ่ยบางอย่างออกมากลับถูกหลี่ซื่อห้ามเอาไว้เสียก่อน จากนั้นก็ลากนางออกไปจากห้อง
เื่นี้หลี่ซื่อย่อมสืบหาอย่างแน่นอน อันหลิงเกอยังจำได้ดีว่าตอนนั้นเมื่อชาติที่แล้วหลี่ซื่อสืบหาความจริงเยี่ยงไร
ริมฝีปากของอันหลิงเกอเผยรอยยิ้มอันเยือกเย็นออกมา
หลี่ซื่อ อันหลิงอี เื่สนุกเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น พวกเ้าอย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ
สองแม่ลูกพึ่งจะจากไป สาวใช้ปี้จูก็หมอบลงเบื้องหน้าอันหลิงเกอ บนใบหน้ายังปรากฏคราบน้ำตาที่ยังมิเหือดแห้งดี
นางจ้องมองไปที่ปี้จูก็นึกสงสารสาวใช้ผู้นี้ขึ้นมา สุดท้ายปี้จูก็ตายอย่างน่าอนาถด้วยน้ำมือของอันหลิงอี
...
อันหลิงเกอรู้สึกปวดใจ นางจึงยื่นมือออกไปพยุงปี้จู “เ้าวางใจเถิด ต่อไปข้าจะมิยอมให้เ้าโดนรังแกอีก ! ”
ปี้จูมิเข้าใจความหมายของนาง แต่ก็ยังพยักหน้ารับ
อันหลิงเกอเอ่ยขึ้นมาว่า “ั้แ่บัดนี้เป็ต้นไป ข้าอาจจะต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม อาจจะต้องทำร้ายผู้อื่น อาจกลายเป็คนอีกคนหนึ่ง เ้า...ยังอยากติดตามข้าอยู่หรือไม่ ? ”
ปี้จูมิได้เอ่ยอันใดออกมา หลังจากเงียบไปชั่วครู่ นางก็คุกเข่าลงกับพื้นและคำนับสามครา “คุณหนูเป็ผู้มีพระคุณของปี้จู มิว่าเยี่ยงไรปี้จูก็มิมีวันลืม นับจากนี้ไปปี้จูจะขอติดตามคุณหนู หากปี้จูผิดคำสาบานขอให้มิตายดี ! ”
อันหลิงเกอยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ และช่วยพยุงนางขึ้นมา “เยี่ยงนั้น... ตอนนี้เ้าช่วยอันใดข้าสักอย่างหนึ่งสิ...”
ในยามเว่ย มิผิดจากที่อันหลิงเกอคาดการณ์เอาไว้เลยสักนิด กูกูคนสนิทของหลี่ซื่อมาเชิญอันหลิงเกอไปที่ห้องโถง แจ้งว่าพบตัวคนที่ผลักอันหลิงเกอตกน้ำแล้ว
อันหลิงเกอเองก็เตรียมตัวเอาไว้แล้วเช่นกัน วิธีการนี้เหมือนกับที่หลี่ซื่อเคยใช้กับท่านพ่อในชาติก่อน
ช่างซ้ำซากจำเจยิ่งนัก
*ซื่อ เป็คำที่ใช้ต่อท้ายแซ่เดิม (ก่อนแต่งงาน) ของหญิงที่แต่งงานแล้ว
1K
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)