1 ชั่วโมงก่อน...
"ขอโทษนะครับ คือผมอยากเป็นักผจญภัย ต้องไปสมัครตรงไหนหรอครับ" ผมที่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากชายวัยกลางคนที่มีแผลเป็คล้ายของมีคมบริเวณใต้คาง
"ขอโทษนะ คือชั้นเป็นักท่องเที่ยวน่ะ ไม่รู้หรอกว่าที่แบบนั้นอยู่ตรงไหน" ชายคนดังกล่าวตอบปัดพร้อมหยิบผลไม้กลมๆ สีม่วงขึ้นมากัดแล้วก็เดินหายไปทางซอยเล็กๆ ของเมือง
"ห๊ะ !!! หุ่นยังกับนักมวย กล้ามเป็มัดขนาดนั้นจะบอกว่าเป็แค่นักเดินทางเรอะ" ผมเริ่มบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วเดินหาที่หมายต่อ
..................................
ณ ปัจจุบัน
"ยัยเทพธิดานั่น..."
"บ้านแถวนี้มันหลังคาสีส้มทุกหลังเลยนี่เฟ้ยยยยยยยยย !!!" ผมเริ่มแหกปากโวยวายหลังนึกหน้ายัยเทพธิดานั่น
"แล้วแบบนี้ตูจะเป็นักผจญภัยได้ไงฟะ แค่จะไปสมัครยังไม่รู้จะไปที่ไหนเลย"
หลังจากเดินไปพลาง บ่นไปพลาง ในที่สุดก็เดินมาจนถึงขอบสุดของเมือง ตัวผมที่บ่นไม่หยุดจนถึงเมื่อกี้ถึงกับอึ้งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า บ้านหลังนี้มันยังไงกัน ทำไมใหญ่กว่าชาวบ้านเค้าฟะ อ๊ะ มีป้ายปักอยู่หน้าบ้านด้วยแฮะ
"สมาคมผู้กล้า..." ผมเริ่มยิ้มทันทีที่อ่านป้ายจบ ไม่รอช้าผมเดินเข้าประตูทันที
ตึงงงงงงงง !!! ก้าวแรกที่เดินเข้าไปผมก็เห็นเพดานของสมาคมทันที หลังจากตั้งสติได้จึงลุกขึ้นมานั่งแล้วเหลือบไปเห็นผู้หญิงสวมชุดเมด ผมหางม้าสีดำยาวเกือบถึงสะโพกอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังยืนใพร้อมกับไม้ถูพื้นอยู่
ใช่เธอเป็คุณแม่บ้านของสมาคมและกำลังถูพื้นอยู่นั่นเอง
"ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ !!!"
"เป็ความผิดของดิชั้นเองที่ไม่วางป้ายเตือนไว้" เธอเริ่มพูดขึ้นก่อน
"เอ่อ ... ผมสะเพร่าเองต่างหากครับ"
"ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก อย่าโทษตัวเองเลยนะ" ตัวผมเริ่มปลอบเธอพร้อมกับลุกขึ้นปัดเสื้อผ้า
"ชั้นมารอนายได้ 3 ชม.แล้วนะ นายแอบไปนอนกลางวันมาสินะ" เสียงที่ผมคุ้นหูดังขึ้น
ทันทีที่ผมหันไปตามที่มาของเสียง ใช่ ยัยเทพธิดานั่น แต่คราวนี้ไม่ใช่ชุดเมดแฮะ หล่อนใส่กางเกงยีนขายาวสีน้ำเงิน พร้อมเสื้อกล้ามสีขาว นาฬิกาข้อมือสีส้ม รองเท้าผ้าใบสีขาว แถมใส่แหวนสแตนเลส ยังกับวัยรุ่นจะไปเดินห้างซะงั้น ตัวผมที่อึ้งกับสิ่งที่เห็นพูดอะไรไม่ออกไปพักนึง
"นี่หล่อน แต่งตัวอะไรฟะ" ผมทักยัยเทพธิดาประจำตัว
"ตอนนั้นเป็เวลางาน ต้องแต่งชุดทำงาน ส่วนตอนนี้เลยเวลางานแล้ว เพราะงั้นชั้นจะใส่ชุดอะไรก็ได้" ยัยเทพธิดาตอบกลับ
"เอ่อ คุณกำลังพูดอยู่กับใครหรอคะ ?" คุณเมดประจำสมาคมพูดขึ้น
"เอ๊ะ นี่คุณมองไม่เห็นหรอครับ เนี่ยๆ ยัยผู้หญิงใส่เสื้อกล้าม กางเกงยีนเนี่ย" ผมพูดพลางพร้อมชี้ไปที่ยัยเทพธิดา
"เอ่อ ไม่เห็นมีใครอยู่ตรงนั้นเลยนะคะ" คุณเมดตอบกลับพร้อมทำหน้ากังวลกับสิ่งที่ผมพูดนิดหน่อย
"จำได้ว่าเคยบอกไปแล้วนะ ว่าไม่มีใครมองเห็นชั้นนอกจากเทพธิดาด้วยกัน แล้วก็ผู้เล่นที่ชั้นรับผิดชอบ" เทพธิดาเริ่มทวนความจำผมอีกรอบ
"อ๊ะ !!! เหมือนจะเคยพูดไว้สินะ" ผมอุทานขึ้น
งั้นถ้าเราคุยกับยัยนี่ต่อหน้าคนอื่นละก็เค้าต้องมองว่าเราบ้าแหงๆ ไอ้เราจะทำเป็ไม่สนใจก็ไม่ได้เพราะยัยนี่ดันเป็ NPC ประจำตัวอีก ช่างมันก่อน ตอนนี้เรามาถึงสมาคมแล้ว ก่อนอื่นต้องลงทะเบียนเป็นักผจญภัยก่อนล่ะ
"ขอโทษนะครับ คือผมอยากจะขอสมัครเป็นักผจญภัยจะได้หรือเปล่าครับ" ผมถามคุณเมด
"เอ่อ ... คือว่า .. วันนี้เราปิดทำการแล้วนะคะ"
"นี่มันก็ดึกมากแล้วด้วย ไม่มีใครอยู่แล้วล่ะค่ะ" คุณเมดพูดขึ้นพร้อมด้วยสีหน้ากังวล
"เวรละ !!! เอ้ย ขอโทษครับ แล้วพอจะทำอะไรได้บ้างมั้ยครับเนี่ย" ผมซักเธออีกรอบ
"คือว่า ดิชั้นไม่ได้มีหน้าที่รับผิดชอบตรงส่วนนั้น"
"ต้องขอโทษจริงๆนะคะ" คุณเมดกล่าวพลางเหมือนจะร้องไห้พลาง
"โห นายทำผู้หญิงร้องไห้ด้วย"
"แย่ชะมัด !!! ว่าแล้วนี่สินะที่ทำให้นายไม่เป็ที่นิยมในหมู่สาวๆ" ยัยเทพธิดาเริ่มเหน็บผมอีกรอบ
"เงียบไปเลย !!!" ผมสวนยัยเทพธิดา
"ฮือ แง๊ !!!" คุณเมดร้องไห้เพราะคิดว่าผมว่าเธอ
ชิบหายละ ลืมไปเลยว่าหล่อนไม่เห็น หรือไม่ได้ยินสิ่งที่ยัยนี่พูด !!!
"เอ่อ ไม่ใช่นะ ขอโทษนะครับ"
"คือผมไม่ได้ว่าคุณนะ ่นี้ผมนอนไม่ค่อยพอน่ะครับ เลยอารมณ์แปรปรวนนิดหน่อย ขอโทษด้วยจริงๆครับ" ผมรีบทำให้เธอหยุดร้อง
"เอะอะอะไรกัน มีอะไรหรือไง อลิซ !!!" เสียงดังมาจากข้างในสมาคม
มีผู้หญิงวัยซัก 30 - 40 เดินออกมาพร้อมหัวที่ดูยุ่งๆเหมือนคนเพิ่งตื่น เธอมีนัยตาสีบรอนส์เช่นเดียวกับสีผม สวมชุดนอนสีชมพูลายน้องหมี
"เอ่อ ... คือว่า ... คุณคนนี้เค้าจะมาขอสมัครเป็นักผจญภัยค่ะคุณเ้าของร้าน" คุณเมดตอบกลับเธอ
"หาาาาาา !!! นี่นาย นายคิดว่านี่มันกี่โมง กี่ยามแล้ว"
"ถ้าจะมาสมัครก็ค่อยมาพรุ่งนี้ มารบกวนคนจะหลับจะนอน แบบนี้กล้าดียังไงห๊ะ !!!" เธอบ่นใส่ผมเป็ชุด
"ขอโทษจริงๆครับ"
"คือผมเพิ่งมาถึงเมืองนี้เมื่อเช้านี้เอง แล้วใช้เวลาทั้งวันเดินหาสมาคมเลยเพิ่งมาถึงน่ะครับ ขอโทษด้วยนะครับ ขอโทษจริงๆครับ"
"อ้อ ไม่ใช่คนในเมืองนี้สินะ... แล้วทำไมนายถึงมาที่เมืองนี้ล่ะ ?"
"นี่มันเมืองที่ห่างไกลผู้คนที่สุดเลยนะ มอนสเตอร์ก็อ่อนแอ ถ้าอยากเป็นักผจญภัยที่เก่งกาจทำไมไม่ลองไปสมัครเข้าสมาคมดังๆในเมืองหลวงดูล่ะ" คุณเ้าของร้านพูด
ตัวผมที่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มหันหน้าไปมองยัยเทพธิดาที่ทำหน้าไม่เป็เดือดเป็ร้อนอะไรด้วยสีหน้ากดดัน
"ก็บอกไปแล้วไง ถ้าส่งนายไปเมืองอื่นละก็ได้ตายหยั่งเขียดแน่ เพราะงั้นนายต้องเริ่มที่เมืองที่อ่อนที่สุด นี่มันพื้นฐานของเกมเก็บเลเวลไม่ใช่รึไง" ยัยเทพธิดาเริ่มพูดเื่มีสาระขึ้น
เออ ก็จริงอย่างที่หล่อนว่า เวลาเริ่มเกมใหม่มันก็ต้องเก็บเลเวลที่เมืองที่อ่อนที่สุดไม่ใช่เรอะ มีเกมบ้าที่ไหนส่งไปเกิดเมืองลาสบอสบ้าง
"ผมเชื่อว่า ผมจะสามารถทำให้เมืองนี้ และสมาคมนี้กลายมาเป็สมาคมอันดับ 1 ได้แน่นอนครับ" ผมหันไปพูดกับคุณเ้าของร้าน
"โฮ่ ! น่าสนใจดีนี่ ก็ได้ ชั้นจะรับสมัครนายเอง" คุณเ้าของร้านตอบ
606
