-ต้นกล้ายอดที่ 2-
ใต้ถุนของบ้านมีมุมหนึ่งที่กั้นด้วยสังกะสีทำเป็ห้องครัวขนาดเล็กตอนนี้เพรีกำลังปรุงอาหารอยู่ในนั้น ส่วนต้นกล้าก็กำลังล้างผักที่เก็บมาได้ด้วยตัวเองด้วยน้ำฝนที่กรองไว้ในโอ่งัข้างบ้าน
หลังจากล้างผักจนต้นกล้าคิดว่าสะอาดเด็กน้อยเข้าไปครัวแล้วเขย่งตัวสูงวางตะกร้าผักไว้บนโต๊ะไม้ตัวหนึ่งก่อนจะหันไปให้ความสนใจเพรีที่กำลังตั้งใจทำอาหารให้อร่อยที่สุด
“แม่ทำอะไรกินฮะ หอมจัง” จมูกเล็กน้อยดมกลิ่นฟุดฟิดตอนนี้ต้นกล้าตัวเตี้ยเกินกว่าจะมองเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในกระทะคืออะไรเพรีเห็นลูกน้อยทำท่าอยากรู้อยากเห็นก็วางทัพทีแล้วก้มตัวลงไปอุ้มเด็กชายวัย 5ขวบขึ้นมาไว้ในอก
“ปลาทอดจ่ะลูก ของโปรดลูกไง”
ต้นกล้ามองไปที่กระทะ เห็นปลาแห้งเนื้อแดงสองตัวนอนอยู่ในนั้นสภาพมันดูไม่น่ากินเหมือนปลาทอดที่เขาจำได้ในอดีตเลยถ้าเป็ชาติก่อนเขาคงเทอาหารพวกนี้ทิ้งแล้วไล่แม่ครัวออกแบบไม่ต้องคิด
แต่ชาตินี้ทำไม่ได้ ของกินก็ต้องแปรผันตรงตามฐานะของครอบครัว
ครอบครัวใหม่ของฉันโคตรจน
“น่าอร่อยนะฮะแม่”
ต้นกล้าพูดสิ่งตรงข้ามกับความคิดก่อนเขาจะขอตัวออกไปดูน้องใบข้าวเพื่อหลีกหนีความผิดหวังในใจเขาจะต้องกินอาหารพวกนี้ไปอีกนานแค่ไหน
คิดถึงภัตตาคาร อาหารราคาเป็ที่เคยเข้าออกเป็ว่าเล่นชะมัด
คนผิดหวังได้คอตกเดินออกตกออกมาจากครัวสังกะสีคอก่อนจะเห็นใครบางคนนั่งอยู่บนแคร่กับใบข้าว
โจรหรอ
เท้าเล็กรีบก้าวยาวไปหาน้องด้วยความเป็ห่วงน้องแต่ชายบนแคร่หันมาเจอและกล่าวทักเขาเสียก่อน
“ต้นกล้า ตัวเล็กของพ่อ มานี่สิลูก”
ต้นกล้าหยุดชะงัก เขามองชายตรงหน้าั้แ่หัวจรดเท้า หมวกฟางใบเก่าชุดเปื้อนโคลน เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแค่เห็นต้นกล้าก็ไม่อยากจะเดินเข้าไปใกล้
นี่นะหรอ พ่อของฉัน
“พ่อกลับมาจากทำงานแล้วหรอฮะ” ต้นกล้าถามอย่างไม่มั่นใจแต่ก็เลือกที่จะไม่เดินเข้าไปตามที่พ่อเรียกคนสวนในอดีตชาติของเขายังมีสภาพดูดีกว่านี้หลายเท่าตัว
“กลับมาแล้วลูก แล้วแม่ทำอะไรกินละกลิ่นหอมเชียว” คนเป็พ่อชะเง้อหน้ามองไปทางครัว
“ปลาทอดฮะ พ่อไปอาบน้ำก่อนดีมั้ยจะได้มากินข้าวกัน”
“นั่นสินะ ถ้าตัวพ่อสะอาดคงได้กอดลูกทั้งสองคนให้ชื่นใจ” คนมีอายุลุกขึ้นทั้งที่ยังรู้สึกเหนื่อยเขาััได้ว่าลูกชายไม่อยากเข้าใกล้คนที่เนื้อตัวมอมแมมเบาเขา “ดูน้องด้วยนะลูกพ่อไปอาบน้ำก่อน”
“ครับ”
ต้นกล้านั่งลงบนแคร่ใกล้ใบข้าวหลังจากพ่อหยิบผ้าขาวม้าที่พาดอยู่ตรงหน้าแคร่ไปอาบน้ำน้องชายของเขาพลิกตัวไปมาแล้วลืมตาแป๋วมองหน้าพี่ชายที่เขารักมากที่สุด
“ปี๋ ปี๋” ใบข้าวยันตัวเองนั่งยิ้มร่าอารมณ์ดีไม่เหมือนเด็กเพิ่งตื่น เด็กน้อยพยายามเรียกต้นกล้าให้อุ้มแขนเล็กยื่นมาข้างหน้าพรางทำท่าะโเล็ก ๆ “ปี๋ อุ้มอุ้ม”
ต้นกล้าลังเล ก่อนเลือกที่จะยกน้องมานั่งในตักแทนการอุ้มเขากลัวว่าร่างของเด็ก 5 ขวบคนนี้จะมีแรงไม่พอที่จะอุ้มน้องไว้ได้
ใบข้าวปรบมือเปะ ๆ อย่างพึงพอใจเ้าตัวน้อยยืนขึ้นสองเท้าบนตักพี่ชายด้วยแรงพยุงของคนที่โตกว่าเพียงเล็กน้อย
“ไม่นานก็คงเดินคล่องแล้วนะ เ้าตัวเล็ก” ต้นกล้าพูดกับน้องด้วยความเอ็นดูราวกับตัวเองเป็ผู้ใหญ่ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็เพิ่งอายุ 5 ขวบได้ไม่กี่วัน
สองพี่น้องหยอกล้อเล่นกันบนแคร่เพลิน จนต้นกล้าลืมไปเลยว่า เขาเกลียดเด็ก
ไม่นาน แม่เพรีก็ยกปลาทอดออกมาพร้อมน้ำพริกถ้วยใหญ่ต้นกล้ารีบขนชุดเครื่องนอนบนแคร่ขึ้นไปเก็บบนบ้านอย่างยากลำบากเขายังปรับตัวกับแขนขาที่สั้นลงได้ไม่ดีเท่าทีควร
พอลงมาใต้ถุน พ่อกับแม่ก็จัดสำรับอาหารไว้บนแคร่เรียบร้อยแล้วต้นกล้าเดินขึ้นไปนั่งตรงที่ว่างอย่างกล้า ๆ เขิน ๆไม่ชินกับการกินข้าวท่ามกลางบรรยากาศบ้านนอกขนาดนี้มาก่อนนี่มันหนักกว่าการกินอาหารข้างทางเสียอีก
“ทำไมวันนี้พ่อมึงถึงได้ปะแปงขาวเต็มตัวเหมือนชีเปลือยเลยละนั่น” เพรีเอ่ยแซวสามีหลังจากทุกคนนั่งกันพร้อมหน้าพร้อมตาต้นกล้าเหลือบมองคนเป็พ่อก็อดขำออกมาไม่ได้ชายวัยกลางคนในชุดผ้าขาวม้าเปลือยท่อนบน แต่กลับมีแป้งเด็กสีขาวทาอยู่เต็มตัว
“พ่อมึงก็แค่อยากตัวหอมหอมเวลาอยู่กับลูก ๆ นั่นแหละแม่มึง” คนเป็พ่อตอบน่ารื่น ต้นกล้าถึงกับสะอึกน้ำลายแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพราะเขากำลังสนใจอาหารตรงหน้ามากกว่า
น้ำพริกกับปลาทอดมันกินยังไงวะเนี่ย
“ต้นกล้า กินข้าวเองได้แล้วใช่มั้ยครับ” เพรี่เอ่ยถามลูกชายที่นั่งแน่นิ่งลูกชายของโตกินข้าวเองได้แล้วั้แ่ 4 ขวบ แต่มีบางครั้งที่งอแงอยากให้แม่ป้อน
“กินได้ฮะ” คนถูกถามพนักหน้าพรางกลั้นใจตักปลาพร้อมน้ำพริกคำโตเข้าปากอย่างพะอืดพะอมแต่แล้วพอได้ัักับรสชาติอาหาร กลับทำให้ความคิดของต้นกล้าเปลี่ยนไป “อร่อยที่สุดเลย” เด็ก 5 ขวบพูดทั้งที่แก้มตุ๋ยกำลังเคี้ยวข้าวไปด้วย
“อร่อยก็กินเยอะๆ นะครับลูก” พ่อตักปลาจากจานตัวเองให้ลูกต้นกล้าแอบเหลือบเห็นพ่อตักข้าวเต็มช้อนแต่กินกับปลาแค่นิดเดียวทุกคำ ผิดกับตัวเองที่กินกับเยอะกว่าข้าวด้วยความเคยชิน
“ทำไมพ่อกินปลาน้อยจังเลยฮะ”
“พ่อชอบกินน้ำพริกมากกว่าหนะลูก”คนถูกถามตอบด้วยรอยยิ้มร่า ปกปิดว่าที่จริงแล้วเขาแค่กลัวลูกรักของเขาจะกินไม่อิ่มเสียต่างหาก
“แม่ก็เหมือนกันจ่ะงั้นลูกช่วยพ่อกับแม่กันปลาเยอะ ๆ เลยนะครับ” เพรีสนับสนุนสามี เธอตักปลาเพิ่มให้ต้นกล้าจนเกือบล้นจาน
ต้นกล้าไม่รู้ว่าบ้านนอก ชาวบ้านชอบกินอาหารแบบนี้กันจริง ๆ หรือเปล่ารู้แค่สังคมเดิมที่เขาเคยอยู่ ไม่มีใครต้องเสียสละเพื่อใครทุกมื้ออาหารมีของกินมากจนเหลือทิ้งด้วยซ้ำ
เพราะงั้น ช่างมันเถอะ
“แม่ฮะหนูอยากอาบน้ำ” ต้นกล้าเดินดุ่ม ๆไปหาแม่ที่กำลังล้างจานอยู่ใกล้โอ่งั เขาคิดถึงห้องน้ำกว้างที่มีอ่างกุชชี่จากยุโรปให้แช่เต็มที
“ได้จ่ะวันนี้เราไปอาบน้ำในคลองกันดีมั้ย ยังไม่มืดค่ำด้วย”
“ได้ฮะ”
เพรีลุกขึ้นยืน เธอล้างจานเสร็จพอดี ต้นกล้าคิดไว้แล้วว่าที่นี่คงไม่มีสิ่งที่เขา้า แม้แต่ห้องน้ำที่เอาไว้ปลดทุกข์ยังกั้นจากสังกะสีเก่าให้ความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่ต้องแก้ผ้าเอาเสียเลย
ต้นกล้ายอมจำนนเดินตามเพรีลัดเลาะหลังบ้าน เดินลงเนินเล็กอยากทุลักทะเลก่อนปลายทางจะเป็คลองเส้นยาว มีแพไม้ผูกติดไว้ริมฝั่งเพื่อให้ลงไปอาบน้ำได้
เพรีเปลี่ยนเป็ใส่ผ้าถุง แล้วอุ้มลูกชายขึ้นบนแพที่โครงเครงไปตามแรงน้ำต้นกล้าขาสั่นริก เขาไม่คิดมาก่อนว่าชีวิตนี้ต้องทำเื่โลดโผดด้วยการอาบน้ำโง่ ๆ
ฉันจะจมน้ำตายมั้ยเนี่ย
สิ้นความคิด เสื้อผ้าของต้นกล้าก็ถูกเพรีถอดออกหมด จนล้อนจ้อนร่างเล็กยกมือกอดอกปิดสรีระตัวเองอย่างเขินอายความรู้สึกว่าตัวเองเป็ผู้ใหญ่ยังคงหลงเหลืออยู่ในหัวใจต้นกล้าอย่างเต็มเปี่ยมถึงตอนนี้จะอยู่ในร่างเด็ก 5 ขวบก็เถอะ
“ทำไมยืนตัวบิดแบบนั้นล่ะลูก”
“หนูหนาวฮะ” ต้นกล้าแก้ตัว
“งั้นรีบอาบกัน จะได้รีบกลับ” เพรีว่าแล้วตักน้ำขึ้นมาราวตัวเองกับลูกชายสลับกันเธอถูสบู่จนเป็ฟองแล้วบรรเลงไปตามตัวลูกชายอย่างเบามือ ก่อนต้นจะชิงสบู่มาถูเสียเอง
“แม่ฮะ หนูขออาบเอง”
“ได้สิจ๊ะ คนเก่งของแม่”
เพรีมองดูลูกชายอย่างภาคภูมิใจ เด็กคนนี้มีความฉลาดและเก่งเกินอายุเปรียบเสมือนความหวังของพ่อแม่ที่จะหวังพึ่งพาในอนาคต
“อยากว่ายน้ำแข่งกับคุณปลาก่อนกลับบ้านมั้ย” เพรีที่อาบน้ำเสร็จก่อนเอ่ยถามลูกชายต้นกล้าทำหน้างุนงงเล็กน้อยก่อนเพรีจะจับตัวเขาหย่อนลงไปในน้ำ ร่างเล็กรีบตะเกียกตะกายเพราะกลัวจมแต่เพรีก็จับมือลูกเอาไว้ให้ลอยตัวเหนือน้ำได้ “ตีขาแบบที่แม่เคยสอนสิลูก”
คำพูดของเพรีทำให้ต้นกล้าฉุกคิดถึงชาติก่อน เขาเคยเรียนว่ายน้ำสมัยประถมคุณครูชอบให้เด็กเกาะขอบสระแล้วตีขาเพื่อวอร์มร่างกายต้นกล้าคิดได้จึงทำตามความทรงจำในอดีต ขาน้อยสองข้างยกตีน้ำคลองกระจัดจายเสียงเล็กหัวเราะร่าออกมาอย่างสนุกนานต้นกล้ารู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้ว่ายน้ำครั้งแรกในชีวิตเลย
***
2K
![[จบ] สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676012370_30572998.webp)
