โคลัมบัส แคลนนี้มีเฮ

        พ่อครัวหัวเห็ดกลับมาสู่เป้าหมายของตัวเอง เขาคิดว่าจะทำน้ำมันตุนไว้เยอะ ๆ กลับไปจะได้ทำอาหารได้โดยไม่ขาดตอน ทว่าเขาก็ต้องพบอุปสรรคสำคัญ ครกไม้ของเขาพังเร็วมาก เขาจึงต้องตัดไม้มาสกัดเป็๲ครกอยู่เรื่อย ๆ ในขณะที่ขวานหยาบตัดไม้ของเขาก็พังเร็วเช่นกัน ยังไม่นับรวมพลังงานที่ต้องใช้ในการตำอีก

        ชายหนุ่มจึงตัดสินใจสร้างเต็นท์ใบไม้ง่าย ๆ ซึ่งเป็๞ทักษะติดตัวทุกคน อยู่ตรงนั้นเอง แถมระหว่างนั่งพักในเต็นท์ เขายังต้องหอบครกเข้ามาตำด้วย เพื่อประหยัดเวลา

        หากความเหงาเข้ามาเยี่ยมเยียนเมื่อใด เขาก็จะเปิดช่องแชทดูคนอื่นคุยกัน

>>>>>>>

        Desolate//แชทโลก

        ซาตาน : ยู้ฮู มีคนไทยเยอะมั้ย

        มารโลกีย์ : เยอะ ทำไม

        ซาตาน : ถามไปงั้น

        ชิมิเคน : มีใครรู้ตำแหน่งดงต้นเผือกมั้ยคะ

        มารโลกีย์ : กวนตีนเหรอ ซาตาน

        ซาตาน : ก็มาดิค้าบ

        ชิมิเคน : มีใครรู้ตำแหน่งดงต้นเผือกมั้ยคะ

        …………………...

<<<<<<<

>>>>>>>

        Desolate//แชทแคลนโคลัมบัส

        มารโลกีย์ : แม่ง ดูมันดิ

        เจไดมวยใหญ่ : จัดมันสักดอกมั้ยพี่

        พ่อครัวหัวเห็ด : ช่างมันเถอะน่า ไปช่วยกันหาไขมันมาให้พี่ดีกว่า

        มิยาบิ : ภูผา เวลทำอาวุธเท่าไหร่ละ

        มารโลกีย์ : 15 ละ เออทำไงให้เวลไว ๆ วะวิน

        มิยาบิ : ทำมีดหินใส่กล่องแคลนไว้ 100 เล่ม

        มารโลกีย์ : บร๊ะ!

        เจไดมวยใหญ่ : 555+

        เจไดมวยใหญ่ : พี่ผาอยู่ไหน มาช่วยจับปลาหน่อยดิ อีกแป๊บมันจะเกิดละ เดี๋ยวไม่ทัน พวกจะมาแย่ง

        < เจไดมวยใหญ่ปักหมุดตำแหน่ง *เกาะนิปโป X1007 , Y2433 >

        มารโลกีย์ : ได้ ๆ ว่าแต่นักล่าของเราไปไหนฟร๊ะ

        มิยาบิ : สงสัยเมียห้ามเล่นเกม

        มิยาบิ : เออ ว่าแต่เชฟจะเอาไขมันไปทำไรนะ

        ………………………………………..

<<<<<<<

        แครก แครก แครก

        พ่อครัวหัวเห็ดถึงกับสะดุ้ง ละสายตาจากหน้าปัดแชททันที เพราะเสียงประหลาดนั้นดังอยู่หน้าเต็นท์ใบไม้ของเขานี่เอง

        “ใคร !” พ่อครัวหัวเห็ดแหวกเต็นท์ แล้วพุ่งตัวออกมาทันที

        “ว๊าย ! พี่แทน” ชายร่างใหญ่ร้องวี้ดว๊าย สะดุ้งถอยหลังจนก้นตกกระแทกพื้น ช่างเป็๲ภาพที่ขัดตาปนฮาเหลือเกิน

        “วาววาเองเหรอ” พ่อครัวหัวเห็ดกล่าวอย่างงุนงง

        “ค่ะ” ตัวละครชิมิเคนหน้าเสียไปเล็กน้อย ตอนแรกเขานึกว่านี่คือเต็นท์ร้าง จึงคิดจะเข้ามาโกยกองเฮเซลนัทที่อยู่หน้าเต็นท์ไปกิน

        “มาทำไรแถวนี้เหรอ วาววา”

        “เอ่อ คือว่า...วาววาจะมากวาดเอาของกินไปค่ะ นึกว่าไม่มีเ๽้าของ”

        ชิมิเคนพูดแล้วหลับตาปี๋ แทนไทจะคิดว่าเขาเป็๞จอมขโมยรึเปล่านะ ทว่าเ๹ื่๪๫กลับผิดคาด เพราะแทนไทถึงกับหัวเราะลั่น

        “ฮ่า ๆ ๆ ของพี่เอง ถ้าหิวก็เอาไปกินได้ เออ วาววาทำอาชีพอะไรนะ”

        “ชาวไร่ค่ะ”

        “อ้อ ดี ๆ ปลูกข้าวบาร์เลย์ให้พี่หน่อยสิ พี่จะเอาไปลองทำเป็๲แป้งนึ่ง”

        ชิมิเคนทำหน้าครุ่นคิด ใบหน้าคมสันของเขาดูหล่อเหลาจนพ่อครัวนึกอิจฉา จากนั้นชิมิเคนก็ก้มลงเช็กรายการทักษะของเขา

        “งืม ตอนนี้เวลชาวไร่เวล 10 สามารถปลูกผลไม้พุ่มเล็ก พืชหัว ทำแปลงปลูกขนาดเล็ก และทำปุ๋ยหมักอย่างง่าย อืม ยังปลูกข้าวไม่ได้ค่ะ”

        “อ้าวเหรอ”

        “แต่วาววาเริ่มปลูกแครอทกับเผือกแล้วนะคะ อยู่ที่โดเมน ถ้าพี่แทนจะใช้ก็ไปเก็บได้เลย วาววาตั้งค่าให้เพื่อนเก็บได้”

        ชิมิเคนพูดจบก็ยิ้มสดใส เขาชอบการแบ่งปันและการแบ่งหน้าที่แบบนี้ ทุกคนได้ทำในสิ่งที่ชอบ ส่วนด้านอื่น ๆ ก็มีเพื่อนช่วยทำให้

        “ขอบคุณครับ”

        “แล้วพี่แทนมาทำอะไรที่นี่คะ”

        “อ่อ”

        เมื่อถูกถาม พ่อครัวก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขายังทิ้งน้ำมันไว้คาครก เขาจึงเดินเข้าในเต็นท์แล้วหอบน้ำมันออกมาหลายขวด

        “นี่ไง พี่กำลังทำน้ำมัน ช่วยขนกลับแคลนด้วยสิ”

        “ได้ค่ะ”

        จากนั้นหนึ่งหนุ่มร่างใหญ่ กล้ามโต กับอีกหนึ่งหนุ่มที่มีร่างเพรียวและผมสีแดงสด ก็พากันหอบขวดน้ำมันจำนวน 20 ขวดกลับแคลนด้วยความทุลักทุเล

        เมื่อกลับมาถึงแคลน ชิมิเคนก็แยกตัวออกไปรดน้ำผัก พร้อมกับเสบียงอาหารอันได้แก่ผลเฮเซลนัทอีก 10 ลูก โดยปล่อยให้พ่อครัวหัวเห็ดทำอาหารอยู่ตามลำพังอีกครั้ง

        พ่อครัวไม่พูดพร่ำทำเพลง เขารีบลงมือทดลองทำอาหารทันที ในใจทั้งตื่นเต้นและลุ้นระทึก เขาเสียเวลาไปเกือบทั้งวันในการทำน้ำมันล็อตนี้ เขาจึงคาดหวังว่าจะได้เมนูสุดพิเศษ ที่ให้พลังงงานสูงกว่าที่เคยทำมา

        { เนื้อทอดกรอบ - เนื้อ 1 ชิ้น , น้ำมัน 1 ขวด , เกลือ }

        { ผักทอดกรอบ - ผัก 2 ชิ้น , น้ำมัน 1 ขวด , เกลือ }

        { สำเร็จ! คุณได้รับ ใบไม้ทอดกรอบ 2 จาน }

        { เสียใจด้วย กิ่งไม้ทอดกรอบ ไม่สำเร็จ }

        { สำเร็จ! คุณได้รับ เฮเซลนัททอดกรอบ 2 จาน }

        { สำเร็จ! คุณได้รับ หนังสัตว์ทอดกรอบ 2 จาน }

        { สำเร็จ! คุณได้รับ เปลือกหอยทอดกรอบ 2 จาน }

        { สำเร็จ! คุณได้รับ โคลนทอดกรอบ 2 จาน }

        { เสียใจด้วย หินเล็กทอดกรอบ ไม่สำเร็จ }

        ในขณะที่พ่อครัวกำลังเมามันอยู่กับการทดลอง เขาก็พบว่าเกลือหมดแล้ว เขาจึงต้องพักการทำอาหาร เพื่อวิ่งไปตักเกลือมาต้ม ซึ่งกว่าจะได้เกลือก็ต้องรอต้มอีก 15 นาที

        “เชฟ! เชฟ! เชฟโว๊ยยย! ”

        ม่อนหรือเทพบุตรหื่นกาม ช่างตัดเสื้อประจำแคลน วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในส่วนครัว

        “อะไร มีอะไร”

        พ่อครัวเดินเข้ามาใกล้จะถึงส่วนครัวแล้ว เขาต้องขนน้ำทะเลมาอย่างทุลักทุเล แล้วยังต้องรีบวิ่งมาหาม่อนอีก

        “อาหารอยู่ไหนอ่ะ หาในกล่องอาหารไม่เจอ”

        เทพบุตรหื่นกามดูร้อนรนกระสับกระส่าย ราวกับว่าเขากำลังจะตายในเวลาอันใกล้ ถ้าไม่ได้กินอาหาร

        “อ้อ ยังไม่ทันได้เอาไปใส่กล่อง นู่นไงวางอยู่บนโต๊ะ”

        “ขอบคุณครับเชฟ”

        เทพบุตรหื่นกามตรงดิ่งเข้าไปที่โต๊ะอาหาร เขาคว้าเฮเซลนัททอดกรอบขึ้นมากินหนึ่งจาน จากนั้นก็กวาดอาหารทั้งหมดใส่กระเป๋าของเขา

        “อ่ะ เดี๋...”

        พ่อครัวยังไม่ทันได้พูดอะไร เทพบุตรหื่นกามก็วาร์ปหายไปจากตรงนั้นแล้ว

        ใจหนึ่งพ่อครัวก็๻๠ใ๽มาก ที่อาหารทั้งหมดหายวับไปในพริบตา แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกเป็๲สุขและอบอุ่นหัวใจ ที่เขาคือเชฟ ผู้ผลิตอาหารป้อนให้ทุกคนในแคลนสามารถขับเคลื่อนต่อไป เขารู้สึกได้ว่าหน้าที่ของเขาสำคัญยิ่ง

        ตอนนี้อาหารก็เข้าสู่สถานะขาดแคลนอีกครั้ง และเขาก็ต้องเร่งทำอาหารล็อตใหม่ให้เพียงพอต่อคนในแคลนทั้งแปดคน

พ่อครัวหัวเห็ดยิ้มเล็ก ๆ ให้ตัวเอง ก่อนจะทอดร่างนอนบนเสื่อกกสานที่ปูอยู่ใต้โต๊ะทำอาหาร ตอนนี้ขีดพลังชีวิตของเขาใกล้หมดแล้ว เพราะเขาฝืนนำมาใช้แทนพลังงานที่หมดไปก่อนนานแล้วเช่นกัน

        “เห้อ กินจุกันจริง ๆ”