ตอนที่3 ดอกไม้เหล็ก
“สวัสดีครับคุณจัสมิน”
“สวัสดีค่ะคุณเกรเกอร์ ขอโทษที่โทร.มาตอนดึกไปหน่อย บอสล่ะคะ”
“คะ… คือว่าตอนนี้บอสกำลังยุ่งๆ อยู่ครับ”
เกรเกอร์หันไปมองหน้าเดมิทรี
“บอสอยู่ในกาสิโนหรือคะ” ปลายสายถามกลับมา
“เปล่าครับ”
“งั้นก็อยู่ในปาร์ตี้ แต่ไม่น่าจะใช่เพราะที่คุณเกรเกอร์อยู่มันค่อนข้างเงียบ”
“เปล่าครับ”
“อ้อ ถ้างั้นบอสก็คงกำลังนัวกับผู้หญิงสินะคะ หึ” หางเสียงมีแววประชดประชันเล็กน้อย
“ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละครับ เอ่อ คือว่า”
เกรเกอร์อ้ำอึ้งหนักไปอีกเพราะเดมิทรีเริ่มมองเขาตาเขียวปั๊ด เนื่องจากได้ยินเสียงสนทนาชัดทุกถ้อยคำ
“ตอนนี้ผมกับบอสไม่ได้อยู่ในโรงแรมครับคุณจัสมิน พวกเรามาทำธุระกันนิดหน่อย”
“ห๊า แล้วตารางนัดยาวเป็หางว่าวในวันพรุ่งนี้จะทำไงคะเนี่ย ฉันขอเรียนสายบอสหน่อยค่ะ” ปลายสายเริ่มทำเสียงแข็งๆ
“คุณจัสมินเธอจะเรียนสายกับบอสครับ” เกรเกอร์กระซิบ พลางยืนเครื่องมือสื่อสารมาให้เ้านาย
“ว่าไงคุณจัสมิน”
“บอสคะ บอสไม่ได้อยู่ในโรงแรมหรือคะ ตารางงานพรุ่งนี้…”
“เลื่อนนัดทุกอย่างภายในสามวันนี้ออกไปก่อน ผมมีงานด่วน” ยังไม่ทันที่เลขาสาวจะพูดจบดิมิทรีก็ตัดบทเธอซะก่อน
“คะ”
“คุณช่วยเตรียมพวกของใช้เด็กอ่อนเอาไว้ด้วย สำหรับเด็กผู้หญิงอายุประมาณสี่เดือน”
“ของใช้เด็กอ่อน ได้คะ”
ปัง ปัง ปัง
“บ้าชิบ! แค่นี้ก่อนผมกำลังยุ่ง”
ดิมิทรีสบถออกมาก่อนจะตัดสายทิ้ง
ลาสเวกัส รัฐเนวาดา ประเทศสหรัฐอเมริกา
“เมื่อกี้เสียงปืนใช่ไหมนะ บอสสั่งให้เตรียมของใช้เด็กอ่อน แล้วพวกเขาอยู่ที่ไหนกัน นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะ… หรือว่า นี่อย่าบอกนะว่าบอสไป”
จัสมินกำเครื่องมือสื่อสารเอาไว้แน่น หลังจากเ้านายพูดกับเธอเพียงไม่กี่ประโยคแล้วรีบตัดสายทิ้งไป เสียงสุดท้ายที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในโทรศัพท์เหมือนเสียงของอาวุธปืนที่เธอคุ้นหูเป็อย่างดี เนื่องจากดิมิทรีเ้านายหนุ่มของเธอชอบพาเธอไปที่สนามยิงปืนเพื่อซ้อมยิงปืนบ่อยๆ แถมเขายังให้เธอฝึกหัดใช้เ้าอาวุธร้ายนี่ด้วย โดยอ้างว่าเธอควรมีทักษะในการใช้อาวุธเพื่อเอาไว้ป้องกันตัว
“ก่อนอื่นฉันต้องรู้ก่อนว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน”
เลขาสาวรีบต่อสายโทรศัพท์ออกไปเพื่อขอความช่วยเหลือจากใครบางคน เพียงไม่ถึงนาทีปลายสายก็กดรับสายเธอ
“สวัสดีครับคุณจัสมิน”
“คุณมอร์แกนคะ ฉันมีเื่อยากให้ช่วยหน่อยคะ”
“ว่ามาเลยครับ”
“ฉันเพิ่งจะวางสายจากบอสเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา ฉันสังหรณ์ใจว่าบอสอาจกำลัง้าความช่วยเหลือ แต่ปัญหาก็คือฉันไม่รู้ว่าตอนนี้บอสอยู่ที่ไหน คุณมอร์แกนพอจะใช้ดาวเทียมของเราค้นหาตำแหน่งปัจจุบันของบอสได้ใช่ไหมคะ”
คุณมอร์แกนเป็หัวหน้าแผนกไอทีของบริษัท Ultra engineering plant ซึ่งจัสมินคิดว่าเขาเป็เพียงคนเดียวที่จะช่วยเธอได้
“ง่ายนิดเดียวครับ ผมขอเวลาสามนาทีแล้วจะส่งพิกัดของบอสไปให้คุณจัสมินนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
3 นาทีต่อมา…
“ประเทศไทย? โอ้ นี่อย่าบอกนะว่าบอสทำเื่เสี่ยงชีวิตออกไปช่วยตัวประกันที่ชายแดน บ้าจริงทำไมชอบทำอะไรเสี่ยงๆ โดยที่ไม่บอกฉันก่อนนะ ก็รู้หรอกว่าฉันเป็แค่เลขาแต่ฉันก็ควรจะรู้ทุกเื่ของเ้านายไม่ใช่หรือไง”
จัสมินบ่นพึมพำพลางเดินวนไปมาในห้อง
ก๊อกๆๆ
“คุณจัสมินมีอะไรให้พวกผมรับใช้ครับ”
บอดี้การ์ดห้าคนในชุดสูทเรียบร้อยเดินเรียงแถวกันเข้ามาในห้อง
“ฉันอยากได้เฮลิคอปเตอร์ที่บินเร็วที่สุดสองลำพร้อมหน่วยติดอาวุธเอาไปหลายๆ คนเลยนะ แล้วก็คัดเฉพาะมืออาชีพเท่านั้น”
เลขาสาวบอกในสิ่งที่เธอ้า
“ผมจัดให้ได้ภายในสิบห้านาทีครับ ว่าแต่จะให้พวกเราไปถล่มใครที่ไหนหรือครับ”
จัสมินกอดอกกระตุกยิ้มมุมปาก
“ประเทศไทย แต่ฉันหวังว่าคงไม่ต้องถล่มใครหรอกนะ”
1K
