อาเชียน่า ช่วย ข้าเก็บสัมภาระจนเสร็จ และเดินนำข้าไปที่บ้านของเธอ แต่ข้ากลับพบว่าบ้านของเธอ เป็แค่ถ้ำเท่านั้น ขณะที่ไม่รุ้ว่าต้องทำอะไรต่อไป จู่ๆฝนก็ตกลงมา ข้าจึงเข้าไปหลบฝนกับอาเชียน่า
ดูเหมือนว่าอาเชียน่าจะเป็ปลื้มข้ามาก ถึงมากที่สุด จากการที่เราเพิ่งพบกัน
" ท่านเทพ ชีวิตของท่านคงจะสุขสมมากสินะคะ? ทั้งชีวิตการงาน แล้วก็ชีวิตคู่ด้วย " อาเชียน่ากล่าวออกมาด้วยสีหน้าอยากหาเื่คุย ทำให้ข้าคิดถึงอดีตที่แสนเศร้า
" ถ้าอยากรุ้อดีตอันแสนเศร้าของข้า ข้าจะเล่าให้เ้าฟัง " ข้ากล่าว
แล้วข้าก็เล่าถึง รักแรกที่ไม่สมหวังของข้าให้อาเชียน่าฟัง
วันนั้นเป็วันหนึ่ง เมื่อ 3ปีก่อน ข้าอยู่ในสวนสาธารณะและกำลังวิ่งออกกำลังกายอยู่ และในตอนนั้นเองข้าเจอผุ้หญิงคนหนึ่งชื่อหลิงเอ๋อ เธอกำลังทำหน้าเศร้าๆ ให้อาหารปลาอยู่ ข้าจึงชวนเธอ มาวิ่งด้วยกัน
นับจากวันนั้น เราก็เริ่มสนิทกัน วิ่งไปด้วยกัน ให้อาหารปลาด้วยกัน และจูบกันฉันท์ชู้สาว จนกระทั่งเกิดเป็ความรัก ทุกสิ่งเหมือนโรยด้วยกลีบกุหลาบ
จนกระทั่งวันหนึ่ง ข้าก็พบว่า หลิงเอ๋อ หายไป ข้าจึงไปตามเธอที่บ้าน แต่กลับพบกับข่าวร้าย จากพ่อแม่ของเธอ
" หลิงเอ๋อ ตายแล้ว " ข้าได้รับคำอธิบายจากพ่อของหลิงเอ๋อ ว่าเธอเป็โรคประหลาด ไม่อาจรักษาด้วย โอสถ ธรรมดา นอกจากโอสถทิพย์แล้ว ไม่มีสิ่งใดรักษาได้
...ทำไมเ้าถึงไม่บอกข้าหลิงเอ๋อ ข้าหลั่งน้ำตา แต่ในขณะที่กำลังจะจากไป พ่อของหลิงเอ๋อ ก็มอบจดหมายปิดผนึกสุดท้ายของหลิงเอ๋อให้ข้า
ข้ากลับไปที่สวนสาธารณะ ที่ๆ ข้าพบกับหลิงเอ๋อ เป็ครั้งแรก
ข้าค่อยๆ แกะจดหมายออกอ่าน
ใจความของจดหมายเขียนว่า
นี่หลิงเอ๋อ เองนะ ซุน ข้าอยากจะบอกว่า คนที่แกะจดหมายนี้ออกอ่าน จะถูกคำสาปให้ไร้ทุกข์สนุกสนานล่ะ ซุนอย่าเสียใจไปเลยนะ เรารุ้ตัวว่า เรากำลังจะตายมานานแล้ว เธอเองก็รุ้นี่ ว่าบ้านเราฐานะไม่ค่อยดี ไม่มีทางหา โอสถทิพย์ มารักษาได้ แต่ไม่ต้องห่วงนะ เราจะยังคงเป็เพื่อนกันตลอดไป
อีกสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากจะบอกเ้า ซุน เ้าเป็เหมือน พระอาทิตย์กลางใจข้า ที่สาดแสงลงมาให้กำลังใจ ให้ข้าสุ้กับโรคร้ายต่อไปได้ แม้ว่าข้าจะแพ้ก็ตาม แต่ทุกวันที่ได้อยู่กับซุน ข้าก็ไร้ทุกข์แถมยังสนุกสนาน ขอบใจมากนะซุน ชาติหน้าขอให้เราเกิดมาคู่กัน ไม่พรากจากกันอีก
รักและคิดถึง หลิงเอ๋อ
เมื่อข้าอ่านมาถึงตรงนี้ ฝนก็ตกลงมา ...ดูสิ แม้แต่ฟ้ายังร่ำไห้ต่อการจากไปของเธอเลย หลิงเอ๋อ
ข้าอ่านจดหมายของหลิงเอ่อ ท่ามกลางสายฝนอีกหลายครั้ง จนกระทั่งเช้า จน สุยหงส์ เพื่อนสมัยเด็กเป็ห่วงออกตามหาข้า ข้าจึงกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และไปงานศพของหลิงเอ๋อ อย่างเหม่อลอย ตลอดงานศพ
" แล้วพบกันใหม่ชาติหน้าหลิงเอ๋อ " ข้ากล่าวไว้อาลัยเป็ครั้งสุดท้าย
ในที่สุดข้าก็เล่าเื่รักแรกที่ไม่สมหวังของข้าให้อาเชียน่าจบ เธอค่อยๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปาดน้ำตาข้า
"ข้าไม่น่าถามท่านเลย ท่านเทพ " อาเชียน่าทำหน้าเศร้าๆ
" ไม่เป็ไรหรอก เราควรแบ่งปันเื่ราวซึ่งกันและกัน ในเมื่อเป็เพื่อนกันแล้ว ก็ไม่เห็นจะมีอะไรต้องปิดบัง " ข้ากล่าว แล้วหันไปนั่งสมาธิ กำหนดลมหายใจ และเดินพลังสู่จุดตันเถียน ในขณะที่ อาเชียน่า หยิบฟางมาปูข้างๆข้า
" ราตรีสวัสดิ์ ท่านเทพ " อาเชียน่าค่อยๆนอนอย่างโรยแรง และคิดว่าพรุ่งนี้จะเล่าเื่ของเธอให้ข้าฟังบ้างเพื่อลดความเ็ปซึ่งกันและกัน
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
585
