บทที่ 18 ในการประชุมฯ
ซงหาน “ขอแจ้งเื่ให้ทราบดังนี้ ...
1 การประกาศรับสมัครผู้ปกป้องของตระกูล ดำเนินไปด้วยดี ที่เมืองเฟิงหัวคึกคัก (ไม่พูดว่ารับสมัครจากเมืองอื่นด้วย) ตามกำหนดเดิม คือเวลาเช้าวันที่20เดือน3 เป็วันคัดเลือกผู้สมัครมาเข้าหน่วย
2 เพื่อป้องกันพวกโจรบุกโจมตี ตระกูลเรา ข้าได้ออกคำสั่งชั่วคราว ให้ระงับการดำเนินทางของตระกูล และร้านค้าสาขาในเวลาเช้า แล้วขอให้ท่านผู้นำ และฝ่ายาุโ ดำเนินการต่อด้วย
3 ข้าขอให้หน่วยเกษตร และหน่วยทั่วไป ได้เข้าทำการฝึกยุทธพื้นฐาน เริ่มั้แ่พรุ่งนี้ เพื่อเตรียมความพร้อมรับมือเหตุไม่คาดคิด”
เงียบไปชั่วครู่ เฒ่าผู้าุโหมายเลข1กับ4 ก็ออกอาการ มีเสียงพูดคุยเบาๆ จากฝั่งาุโ และฝ่ายหญิงเกษตร เบา แต่ผมได้ยินชัด..
ฝั่งาุโ “ที่ซงเปามันทำก็ดูดี แต่มันน่าจะบอกพวกเราก่อนนะ”
“เ้าจะบ้าเหรอ? จะให้ทำทุกอย่างแล้วต้องบอกก่อน? โจรบุกมา ต้องมาบอกเ้าก่อนสู้ไหม? เขาทำดีแล้ว แล้วเราค่อยดำเนินการต่อให้เรียบร้อย..”
ฝั่งเกษตรกร “ให้เราไปฝึกยุทธเนี่ยนะ จะไหวเหรอ? จะทำได้อย่างไร?”
“ท่านซงหานก็บอกว่าฝึกพื้นฐานไง เกิดมีอะไรก็ช่วยตัวเองได้บ้าง ดีกว่าไม่มีอะไรเลย”
“จะมีเหตุร้ายแรงอีกรึ? พวกโจรมันทำรุนแรงแบบนี้ ยังจับมันไม่ได้รึ?”
“วันนี้ท่านผู้นำได้บอกพวกเราบางคนว่าได้เตรียมการฝึกง่ายๆ ไว้ เราค่อยลองดูกันนะ”
ผู้นำตระกูล “เมื่อไม่มีผู้ใดเสนอเพิ่ม หรือขัดแย้งกับหัวหน้าใหญ่ผู้ปกป้อง ก็ให้เป็ไปตามนั้น ข้าขอเสนอเพิ่มเติมว่า ข้าได้พินิจพิเคราะห์วางแผนรับมือกลุ่มโจรดังที่กล่าว ข้าจะดำเนินการ 2 แผน คือ
1 แผนอาวุธลับตระกูล คือ ข้าจะมอบให้หัวหน้าผู้ปกป้องหน่วย14 ผู้ได้พิสูจน์ตนเองวันนี้แล้วว่า ได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์ และเป็ตัวแทนปู่ไทร จริงๆ
2 แผนปรับเปลี่ยนในนอก คือ เมื่อคนร้ายอยู่ที่ลับ เราอยู่ที่แจ้ง คนร้ายล่วงรู้ภายในบ้านของเรา เราก็ปรับปรุงบ้านซะ หัวใจสำคัญ คือ พวกเราต้องเตรียมการต่อสู้มากขึ้น ในตระกูล และร้านค้าสาขาต้องอยู่ในสภาพเตรียมป้องกันตลอดเวลา มีแมวเข้ามา.. ก็เออ ตีแมว (หืม ตะกี้ท่านลุงลืมโพยคำตอบใช่ไหม?) เพื่อความปลอดภัยยิ่งขึ้น เราจะยกเลิกการขนส่งสินค้ากับเมืองหลวงทั้งหมด ให้ค้าขายเฉพาะกลุ่มเล็กๆ ที่มูลค่าไม่มาก ไม่เด่นสะดุดตาพวกโจร รอจนหน่วยผู้ปกป้องเราแข็งแรงขึ้นใหม่ จึงเปิดการค้าตามปกติ!”
“ท่านผู้นำ! ท่านพี่!” ตามคาด! ตัวโกงหมายเลข1-3 แสดงอาการ
จางหง าุโ1 (ใหญ่) ฝ่ายบริหาร “ท่านผู้นำ ทำเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด! สินค้าพืชพรรณปราณจำนวนมากที่เราต้องส่งไปเมืองหลวง และเมืองใหญ่ จำเป็ต่อแคว้นมาก ความสำคัญแบบนี้ เราจะละเลยไม่ได้!”
จางฮาน าุโ4 หัวหน้างานกิจกรรมภายนอกตระกูล “ใช่แล้ว! ท่านผู้นำ การค้าขายของเราเป็เส้นเืของแคว้น การพักการค้าคือการตัดแขนขา! เรามีส่วนร่วมอย่างมากต่อความเป็อยู่ของแคว้นนี้ทีเดียว”
จีวาน ฮูหยินรอง “ท่านพี่โปรดทบทวนด้วย ล้มเลิกความคิดพักการค้าเสียเถอะ”
ผู้นำตระกูลกวาดตามองไปรอบๆ แล้วมาหยุดที่ผมครู่ใหญ่ แล้วหันไปทางด้านผู้าุโ” พวกท่านหมายความว่า สินค้าของตระกูลเราสำคัญกับแคว้นนี้มากงั้นรึ?”
“ใช่ ใช่ ใช่” เสียงตอบ
ผู้นำตระกูล ะโเสียงดัง ” เช่นนั้นข้าขอถามว่า ตอนที่ตระกูลของเราโดนบุกโจมตี ฆ่าฟันพี่น้องของเรา ไอ้แคว้นนั้นมันไปอยู่ที่ไหน!? ”
เกิดการชะงักไปทั่วบริเวณ
ผู้นำตระกูล” ข้าจะอธิบายให้ฟัง ตอนตระกูลเราถูกโจมตี ไม่มีฝ่ายเมือง หรือทหารแม้แต่ผู้เดียวกล่าวว่า ตระกูลหรือสินค้าของเรานั้นสำคัญต่อแคว้น.. พวกเข้าให้เวลา2วันกับการสอบสวน แล้วก็เงียบหายไป ..
ไม่มีการส่งทหารมาเฝ้าระวังตระกูล หรือที่ร้านค้าของตระกูลเลย .. แล้วมีทหารมาเฝ้าระวังให้ขณะเรากำลังลำบากไหม? ก็ไม่มี , เราแจ้งไปทางเมืองหลวงเมื่อหลายวันก่อน ว่าสินค้าอาจจะส่งพืชปราณล่าช้าบ้าง ทางเมืองหลวงก็ไม่มีทีท่าใดๆ ..
ไหนเ้าบอกซิว่า ที่พูดมา แคว้นนี้มันเห็นสินค้าของเรา-ชีวิตผู้คนในตระกูลเรา สำคัญตรงไหนกัน!?”
แจ๋วมาก! ท่านลุง ทั้งบทพูด ทั้งบรรยากาศ ลงตัว ชัดเจน!
ดูจากท่าทาง ตัวโกงหมายเลข1-3 ค่อนข้างโง่ .. ถ้ายิ่งเถียงข้างๆ คูๆ ก็จะยิ่งรัดบ่วงให้ชัดขึ้น แม้แต่ตัวโกง5-6 (หัวหน้าผู้ปกป้อง3,11) ก็ยังมีอาการ .. แต่ที่ต้องระวังคือ ได้งูพิษหมายเลข6 คุณชายรองไซจง จากแววตาตัวโกงร้ายลึก ดูท่าจะรับมือได้ยากอยู่เอาการ
ใช่แล้ว คนที่พยายามแก้ตัวให้แคว้น ให้หน่วยราชการ ไม่มีทางทำได้หรอก! หลักฐานมันชัดขนาดนี้! ถ้าขบวนการมันวางแผนรัดกุมกว่านี้ก็ว่าไปอย่าง แต่ตัวนี้ มีนายอิฐมาเกิดใหม่ในตระกูลนี้แล้ว!
ผู้นำตระกูล” ดังที่ข้ากล่าวไป ตอนนี้เราต้องใช้แผนปรับเปลี่ยนในนอก เมื่อตระกูลเรากลับมาเข้มแข็ง เราจึงจะสามารถใช้ชีวิต และทำการค้าต่อไปตามปกติ”
จางฮาน าุโ4 แสดงท่าทีกุกกัก “เช่นนั้น เราขอให้ทหารมาคุ้มครองตระกูลเรา และช่วยดำเนินการขนส่งสินค้าดีหรือไม่?”
141
