บทที่ 12
กฎเกณฑ์ใหม่ของสนามรบ
ในสนามรบ... ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่ผู้ที่กวัดแกว่งดาบได้รุนแรงที่สุด...
แต่คือผู้ที่เข้าใจ 'กฎ' ของสนามรบ...
และสามารถ เขียน 'กฎ' ขึ้นมาใหม่ ให้เป็ประโยชน์ต่อตนเองได้
— จาก "ยุทธพิชัยของแม่ทัพไร้นาม"
"เราเป็สหายเก่าแก่" วัลแคนตอบเรียบๆ "ไคเอนเคยเป็หนึ่งในสมาชิกของ 'หน่วยสอดแนมพิเศษ' ของสมาคม ก่อนที่เขาจะถวายตัวรับใช้ราชวงศ์เงา"
เขาหันมามองผมกับลูนาเรีย
"เราติดต่อกันมาตลอดหนึ่งเดือนนี้... เพื่อวางแผนสำหรับอนาคตของพวกเ้า"
วัลแคนอธิบายข้อเสนอของเขา... สมาคมช่างฝีมือจะรับพวกเราสองคนเข้ามาอยู่ในความคุ้มครองอย่างเป็ทางการในฐานะ 'นักวิจัยและพัฒนาอัจฉริยะ' โดยจะได้ย้ายเข้าไปอยู่ในเขตที่พักพิเศษของสมาคมในเมืองหลวงที่ปลอดภัยกว่านี้มาก
"แต่การคุ้มครอง... ต้องแลกมาด้วย 'การพัฒนา'" ไคเอนพูดเสริมขึ้นมา "พวกท่านจำเป็ต้องแข็งแกร่งขึ้น... ทั้งสติปัญญา... และร่างกาย"
และแล้ว... "ตารางเรียน" ใหม่ของผมกับลูนาเรียก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ภาคทฤษฎี (่เช้า)
ทุกเช้า เราจะเดินทางไปที่สมาคมฯ เพื่อศึกษาทฤษฎีในหอสมุด
ภาคปฏิบัติ (่บ่าย)
ส่วนทุกบ่าย... สนามหลังบ้านของเราจะกลายเป็ "ลานประลอง"
ไคเอนรับหน้าที่สอน "พื้นฐานเพลงดาบ" ให้กับเราทั้งสองคน
"ไม่ว่าพวกท่านจะเลือกเส้นทางไหนในอนาคต... การเข้าใจหลักการใช้อาวุธคือพื้นฐานของการเอาตัวรอด"
ลูนาเรียนั้นดูเหมือนเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ ทันทีที่เธอจับดาบไม้... บรรยากาศรอบตัวเธอก็เปลี่ยนไป การเคลื่อนไหวของเธอสง่างามและอันตราย ดาบไม้ในมือว่องไวจนน่าทึ่ง
ส่วนผม... ก็คือหายนะดีๆ นี่เอง ผมพยายามจะเลียนแบบท่าทางของเธอ แต่ร่างกายของผมมันไม่ยอมทำตาม [ลมหายใจที่ไม่สมบูรณ์] ทำให้ผมเหนื่อยหอบอย่างรวดเร็ว และผมก็ทำดาบหลุดมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พ่อ... อีเธอร์... ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ ด้วยแววตาเป็ห่วง เขารู้ดีว่าผมไม่มีพร์ด้านนี้เลย
เย็นวันหนึ่ง หลังจากการฝึกที่น่าอับอายจบลง พ่อก็เรียกผมเข้าไปในโรงเก็บของ
"เฟลิกซ์... การพยายามจะเป็ในสิ่งที่เราไม่ได้เป็... มันมีแต่จะทำให้เราเ็ป"
"เ้าไม่จำเป็ต้องสู้ด้วยดาบเหมือนคนอื่น... แต่เ้าจำเป็ต้อง 'รู้วิธีที่จะไม่แพ้'"
เขาหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาสองอัน
"พ่อสู้ไม่เก่ง... แต่พ่อรู้ว่าามันทำงานยังไง" เขาวางกิ่งไม้หนึ่งแทนตัวเอง และอีกกิ่งแทนศัตรู "คนส่วนใหญ่คิดว่าการต่อสู้คือการเอากิ่งไม้สองอันมาตีกัน... ใครแข็งแรงกว่าก็ชนะ"
"แต่ถ้าศัตรูแข็งแรงกว่าล่ะ?" เขาถาม "เราจะทำยังไง?"
ผมส่ายหน้า...
พ่อเลื่อนกิ่งไม้ของเขา... ไม่ได้พุ่งไปข้างหน้า... แต่ขยับไปด้านข้าง
"เราก็แค่... เปลี่ยน 'กติกา' ของสนามรบ"
"ถ้าสู้ด้วยความแข็งแกร่งไม่ได้... ก็สู้ด้วยอย่างอื่น... ถ้าสู้ในระยะของเขาไม่ได้... ก็ดึงเขาเข้ามาในระยะของเรา"
คำพูดนั้น... มันเหมือนกุญแจที่ไขเข้าไปในส่วนลึกของความทรงจำ
ภาพของ "โดโจ" ในโรงเรียนเก่า... กลิ่นเหงื่อใน "ยิมมวยไทย" แถวบ้าน... มันเป็สองสิ่งที่ผมชอบมากในชาติก่อน เพราะมันคือ "วิทยาศาสตร์" แห่งการต่อสู้ ผมไม่ได้เก่งกาจ... แต่ผม "เข้าใจ" หลักการของมัน
วันต่อมา... ในการฝึกซ้อมกับลูนาเรีย
เธอยังคงรวดเร็วเหมือนเดิม แต่คราวนี้ผมไม่ได้พยายามจะปัดป้องดาบของเธอ
ขณะที่เธอกำลังพุ่งเข้ามาเพื่อฟันดาบลงมาตรงๆ... ผมตัดสินใจทิ้งดาบไม้ของตัวเอง...
"เฟลิกซ์!" ไคเอนร้องอย่างใ
ผมไม่ได้สนใจ... ผมก้าวเข้าไปหาเธอ ไม่ใช่การพุ่งเข้าใส่ แต่เป็การ "หมุนตัว" เข้าสู่วงใน
ผมปล่อยให้ดาบไม้ของเธอเฉียดไหล่ผมไป ยอมรับความเ็ปเล็กน้อย เพื่อแลกกับการเข้าสู่ "ระยะศูนย์" ที่ดาบยาวๆ ของเธอจะไร้ประโยชน์
ผมใช้มือซ้ายปัดแขนข้างที่ถือดาบของเธอให้เสียหลัก มือขวาจับไปที่ไหล่ แล้วใช้เท้าเกี่ยวข้อเท้าของเธอ พร้อมกับใช้ "แรง" ที่เธอพุ่งเข้ามานั่นแหละ เป็ตัวส่ง...
มันคือหลักการของ "โอโซโตะ งาริ" ที่ผมเคยเรียนในวิชายูโด
ตุบ!
ลูนาเรียนอนอยู่บนพื้นหญ้า มองมาที่ผมด้วยสายตาที่ทั้งตกตะลึงและไม่เข้าใจ
ไคเอนอ้าปากค้าง ไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
[...คุณได้ประยุกต์ใช้ 'ความรู้จากต่างมิติ' เข้ากับการป้องกันตัวสำเร็จ!...]
[...เงื่อนไขสำเร็จ: ปลดล็อกสายความเชี่ยวชาญใหม่ 'ศิลปะป้องกันตัวประยุกต์'... Proficiency: F...]
[...คุณได้เรียนรู้ 'การตัดสินใจในเสี้ยววินาที'... WIS เพิ่มขึ้น 2 หน่วย!]
[...อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาทำให้ MP ฟื้นฟู 10 หน่วย!]
ผมยื่นมือไปหาลูนาเรียที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้น
"เจ็บตรงไหนรึเปล่า?"
เธอมองมือของผม ก่อนจะจับมันแล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ
"...เมื่อกี้... มันคืออะไร?" เธอถามด้วยความทึ่ง
ผมยิ้มออกมาบางๆ
"มันคือ 'การเปลี่ยนกติกา' น่ะ"
ทันใดนั้น... ลูนาเรียก็หัวเราะออกมา ไม่ใช่แค่รอยยิ้มจางๆ แต่เป็เสียงหัวเราะที่สดใสและจริงใจ... เป็เสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน
"น่าสนใจ... น่าสนใจมาก! เอาอีกรอบสิ! คราวนี้ข้าจะไม่ประมาทแล้ว!"
แววตาของเธอเต็มไปด้วยประกายของความสนุกสนาน ไม่ใช่แววตาขององค์หญิงผู้อพยพอีกต่อไป แต่เป็แววตาของ "เด็กผู้หญิง" ที่ได้เจอของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าท้าทาย
วันนั้น... ผมได้เข้าใจ...
ความแข็งแกร่ง... ไม่ได้มีแค่รูปแบบเดียว
และบางที... การมี "คู่แข่ง" ที่ดี... ก็อาจจะเป็ยาชูกำลังใจที่ดีที่สุดก็ได้
3K
