บทที่ 28 สมุนไพรปริศนาที่ถูกซ่อนอยู่ในการขนส่ง
จ้าวอู่เจียงลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า อาบน้ำ และกินอาหารเช้า ก่อนจะเดินออกมาจากตำหนักหย่างซินอย่างอารมณ์ดี
ชายหนุ่มสวมใส่เสื้อคลุมตัวยาวสีดำราวกับน้ำหมึก บนศีรษะไม่ได้สวมใส่หมวกประจำตำแหน่งหัวหน้าขันที ผมดำขลับยาวสลวยปล่อยลงมาจนถึง่เข็มขัดสีม่วงที่คาดอยู่ตรงเอว แก้มสองข้างแดงเปล่งปลั่ง คิ้วดำเข้ม ริมฝีปากประดับรอยยิ้มอยู่เสมอ เมื่อพบเจอผู้คน บุคคลเ่าั้ก็จะรู้สึกเหมือนมีสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านให้อบอุ่นหัวใจ
ไม่ว่าผู้ใดต่างก็ยกย่องอยู่ในใจว่าสมแล้วที่จ้าวอู่เจียงผู้นี้ได้รับตำแหน่งหัวหน้าขันที ไม่ว่าจะเดินไปที่ใด ผู้คนที่อยู่ในบริเวณนั้นก็จะก้มศีรษะทำความเคารพตลอดทาง มิหนำซ้ำ ยังจ้องมองด้วยความเคารพอีกด้วย
"ชายชราผู้นั้นดูคุ้นตาชอบกล"
จ้าวอู่เจียงเดินต่อไปโดยไม่หยุดชะงัก เห็นชายชราหนวดเคราขาวผู้หนึ่งมีบริวารห้อมล้อมติดตามเป็ขบวนใหญ่ คณะของชายชรากำลังมุ่งหน้าออกไปจากวังหลวง
ขันทีน้อยข้างกายตอบด้วยความเคารพ "เรียนจ้าวกงกง บุคคลผู้นั้นก็คือราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อขอรับ"
คนผู้นี้นี่เอง ว่าแต่เขามาทำอะไรในตำหนักนางสนมั้แ่เช้ากันนะ?
จริงด้วยสิ ราชเลขาหลิวมีหลานสาวเป็นางสนมถึงสองคน คนแรกคือหลิวเหม่ยเอ๋อร์ ส่วนอีกคนคือหลิวชิงชิง
จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมือของตน รับรู้แล้วว่าการต่อสู้แย่งชิงอำนาจภายในวังหลังนั้นคงดุเดือดไม่แพ้การแย่งชิงอำนาจของขุนนางใหญ่ เพราะต้องไม่ลืมว่านางสนมแต่ละคนก็ล้วนมาจากตระกูลใหญ่ และมีผู้หนุนหลังที่สูงส่งทั้งสิ้น
มิน่าเล่า เซวียนหยวนจิ้งถึงได้เก็บตัวเขาไว้ 'ทำหน้าที่นั้น' โดยเฉพาะ เนื่องจากนางเองก็คงเป็กังวลเื่กลุ่มอำนาจที่คอยหนุนหลังนางสนมเหล่านี้อยู่ไม่น้อย
จ้าวอู่เจียงสั่นศีรษะและยิ้มออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปในส่วนลึกของวังหลังโดยไม่ลังเล วันนี้ เขาอยากตรวจสอบสภาพของตำหนักนางสนมให้ทั่วทุกตำแหน่ง ว่าแต่ละจุดนั้นมีสภาพแวดล้อมเป็อย่างไรบ้าง
หลังจากเดินสำรวจจนทั่วแล้ว เขาก็ได้พบว่าบรรดานางกำนัลที่รับใช้อยู่ตามตำหนักต่าง ๆ ล้วนมี 'ความผิดปกติ' เป็อย่างยิ่ง
ทุกครั้งที่พวกนางเห็นตน จ้าวอู่เจียงก็จะได้ยินเสียงะโว่า ‘จ้าวกงกง’ ทันใดนั้นก็มีบรรดานนางกำนัลหน้าตางดงามเข้ามาประจบประแจงเอาใจอย่างใกล้ชิด
ยิ่งไปกว่านั้น พวกนางยังจะอาศัยหน้าตาอันงดงามของตน ฉุดลากตัวขันทีหนุ่มเข้าไปภายในห้องอีกด้วย
โชคดี จ้าวอู่เจียงเป็บุคคลที่มีร่างกายแข็งแกร่งและมีจิตใจมั่นคง อีกอย่าง เขาได้ลิ้มชิมรสรักของตู๋กูิเยว่ หลิวเหม่ยเอ๋อร์ และเซียวซูเฟยมาเรียบร้อยแล้ว เขาจึงไม่เห็นนางกำนัลเหล่านี้อยู่ในสายตา
ไม่ว่าจ้าวอู่เจียงจะเดินไปยังที่ใด เขาก็จะได้รับการต้อนรับเป็อย่างดี และเต็มไปด้วยความเคารพ จนกระทั่งได้มาพบเจอกับขันทีน้อยรูปกายผอมแห้งผู้นั้น
ขันทีน้อยผู้นี้เป็คนของกลุ่มอำนาจที่อยู่เื้ัเฉินเจิ้งฮัว จ้าวอู่เจียงจึงเรียกตัวเข้ามาคุยด้วยทันที
"คารวะจ้าวกงกงขอรับ"
ขันทีน้อยรูปกายผอมแห้งกลอกตา เมื่อหันมองซ้ายขวาเห็นว่าไม่มีผู้ใด จึงส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้แก่จ้าวอู่เจียง
ขันทีหนุ่มรับจดหมายมาและรู้ได้โดยไม่ต้องเปิดอ่านว่านี่จะต้องเกี่ยวข้องกับการยักยอกนำสมุนไพรออกไปขายอย่างแน่นอน
'พวกเรายินดียอมรับเงื่อนไขของใต้เท้าจ้าว ใต้เท้าจ้าวก็สมควรยินดีรับคำร้องขอของพวกเราเช่นกัน ยามอู่วันนี้ ขอเชิญใต้เท้าจ้าวมาที่โรงเก็บสมุนไพรของโรงหมอหลวงด้วย'
เนื้อหาในจดหมายปรากฏแก่สายตาของจ้าวอู่เจียง หัวใจของเขาสั่นไหวขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง
ให้ตายเถอะ ฝ่ายนั้นยอมรับเงื่อนไขของเขาจริง ๆ ด้วย แสดงว่าการยักยอกนำสมุนไพรออกไปจำหน่ายเป็เื่ที่สร้างผลกำไรมหาศาลจริง ๆ สินะ?
แต่อาจจะมีเล่ห์เหลี่ยมซ่อนเร้นอยู่ก็เป็ได้
ขันทีหนุ่มพับจดหมายด้วยแววตาครุ่นคิด พูดออกมาช้า ๆ ว่า "เ้ากลับไปได้แล้ว"
"จ้าวกงกง ขอจดหมายคืนด้วยขอรับ"
ขันทีน้อยผู้มีรูปกายผอมแห้งประสานมือขึ้นเหนือศีรษะ เป็ท่าทางที่บอกให้จ้าวอู่เจียงส่งคืนจดหมายกลับไป
คงกลัวว่าเขาจะเอาจดหมายไปไล่เทียบลายมือในอนาคตสินะ?
ระมัดระวังตัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
จ้าวอู่เจียงยิ้มออกมาอย่างเ็า ยื่นส่งจดหมายคืนให้แก่ขันทีน้อย
ขันทีน้อยรับจดหมายไป รีบขยำจดหมายฉบับนั้นเป็ก้อนกลมและยัดใส่ปากกลืนลงท้อง ก่อนจะโค้งตัวคำนับ
"จ้าวกงกง ข้าน้อยขอตัวก่อน!"
จ้าวอู่เจียงพยักหน้า ยืนเอามือไขว้หลัง แววตาเป็ประกายเคร่งเครียด จ้องมองขันทีร่างกายผอมแห้งเดินตัวงอจากไปจนลับตา
จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมือ ก่อนจะรีบสลัดความสงสัยในใจ เพราะถึงอย่างไร เขาก็ได้เตรียมแผนการรับมือเื่นี้เอาไว้เรียบร้อยแล้ว
...
ยามอู่ โรงหมอหลวง
โรงหมอหลวงประกอบด้วยตึกทั้งหมด 12 หลัง แบ่งพื้นที่ฝั่งหน้าเป็โถงรับรอง และฝั่งหลังเป็โรงเก็บของ
ตึกทั้ง 12 หลังนี้ ได้รับการตั้งชื่อตามหลักโหราศาสตร์ 12 ก้านดิน*[1]
เพราะก้านดินเปรียบดั่งรากที่แผ่ขยายไปทั่วโลก และสนุมไพรอันล้ำค่าก็ล้วนงอกงามจากผืนดิน
ด้านหลังของตึกเหม่า*[2] มีเกวียนบรรทุกสมุนไพรจอดรออยู่ก่อนแล้ว
จ้าวอู่เจียงหยิบสมุนไพรบนเกวียนขึ้นมาตรวจสอบดู ชายหนุ่มลองชั่งน้ำหนักด้วยมือเปล่า ใช้ปลายเล็บสะกิดผงขาวของมันสูดดมเล็กน้อย เมื่อแน่ใจว่าเป็กลิ่นที่ถูกต้อง เขาก็วางสมุนไพรชิ้นนั้นลง และเดินยิ้มตรงไปที่เกวียนคันถัดไป
"นี่ นี่ จ้าวกงกง" ชายชราในชุดเสื้อคลุมลายดอกผู้หนึ่งรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับจ้าวอู่เจียง คนผู้นี้คือชายชราที่พบจ้าวอู่เจียงในสวนอู่ถงเมื่อวันก่อนนั่นเอง
ชายชราผู้นี้เป็หนึ่งในผู้จัดการโรงเก็บของแห่งโรงหมอหลวง แซ่หวัง มีนามว่าอวี้ข่าย
หวังอวี้ข่ายยื่นมือออกมาขวางหน้าจ้าวอู่เจียง รอยยิ้มแข็งทื่อปรากฏอยู่บนใบหน้าเหี่ยวย่น
"ไม่มีเวลาแล้ว พวกเราต้องรีบขนส่งสมุนไพรออกไปข้างนอก จะชักช้ามากไปกว่านี้อีกไม่ได้"
"พวกเราเดินไปคุยไปเถอะ"
มุมปากของจ้าวอู่เจียงปรากฏรอยยิ้ม หวังอวี้ข่ายโบกมือส่งสัญญาณ พลันกลุ่มขันทีก็เข้ามาช่วยกันเข็นเกวียนบรรทุกสมุนไพร และเริ่มต้นการเดินทางออกจากวังหลวง
"พวกเราจะทำการขนส่งก็ต่อเมื่อมีการสั่งซื้อใช่หรือไม่?"
ขันทีหนุ่มเดินตามหลังขบวนเกวียน โดยมีผู้จัดการโรงเก็บสมุนไพรหวังอวี้ข่ายติดตามอยู่ข้างกาย
ชายชราไม่อยากตอบคำถามมากเกินไป แต่ก็ตอบว่า
"ต้องทำเช่นนี้ เพื่อไม่ให้เป็ที่สังเกต”
นั่นก็เป็ความจริง เพราะนี่ถือเป็การยักยอกของหลวง ของหายไป ผลกำไรตกเข้ากระเป๋าตัวเอง เพราะฉะนั้น การขนส่งจึงต้องระมัดระวัง และหลบซ่อนจากสายตาของผู้คนให้ดี จ้าวอู่เจียงตระหนักถึงเื่นี้ดีพลางสาวเท้าตามเกวียนไปติด ๆ
หวังอวี้ข่ายเห็นขันทีผู้นี้ตรวจสอบสมุนไพรด้วยการขยี้และสูดดม ราวกับเป็หน้าที่ของตนที่จะต้องตรวจสอบคุณภาพสมุนไพรเหล่านี้
กล่าวได้ว่าจ้าวอู่เจียงมีความระมัดระวังมากยิ่งกว่าเฉินเจิ้งฮัวหลายเท่า หวังอวี้ข่ายได้แต่แอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ ความโกรธแค้นปรากฏขึ้นบนสีหน้าโดยไม่รู้ตัว
จ้าวอู่เจียงยังคงใช้เวลาระหว่างนี้เดินสลับไปตามเกวียนเล่มต่าง ๆ เพื่อทำการตรวจสอบสมุนไพรที่บรรทุกอยู่บนนั้น
กล่าวกันตามความจริง จ้าวอู่เจียงก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนกำลังมองหาสิ่งใด แต่เขามั่นใจอย่างหนึ่งว่า ในเมื่อผู้ควบคุมโรงหมอหลวงยอมจ่ายส่วนแบ่งให้ถึงสามจากสิบส่วน นั่นย่อมหมายความว่าสมุนไพรที่นำออกไปขายนอกวังหลวงเหล่านี้ต้องมีบางอย่างไม่ธรรมดา
นอกจากไม่ธรรมดาและมีราคาแพงแล้ว มันต้องเป็สมุนไพรชั้นยอดอีกด้วย!
แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็สมุนไพรที่หายากเท่าใด หรือมีราคาแพงเพียงใด แต่ถ้านำไปรักษาไม่ถูกโรค การรักษาก็ไม่มีวันได้ผลอยู่ดี
บนเกวียนบรรทุกสมุนไพรอยู่ไม่กี่ชนิด หลังจากจ้าวอู่เจียงตรวจสอบครบถ้วนหมดแล้ว ชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นจึงสั่งให้ขันทีน้อยผู้หนึ่งนำกล่องไม้มาให้ตน
เมื่อได้รับกล่องไม้ จ้าวอู่เจียงก็ทำการคัดแยกสมุนไพรส่วนหนึ่งใส่กล่องใบนั้นต่อหน้าต่อตาทุกคนอย่างไร้ยางอาย
แน่นอนว่าเขาหยิบออกมาชนิดละเพียงหยิบมือเท่านั้น
"ใต้เท้าหวัง โสมชนิดนี้ไม่เลวเลย"
จ้าวอู่เจียงหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ขึ้น ด้านในกล่องเต็มไปด้วยดินแดงเปียกชื้น ปกคลุมด้วยรากโสมขาวขนาดเท่าฝ่ามือ
หวังอวี้ข่ายที่เดินตามมาทางด้านหลังดวงตากระตุกเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าจ้าวอู่เจียงนำโสมขาวชิ้นนั้นใส่กล่องไม้หน้าระรื่น
ใบหน้าชายชราบิดเบี้ยว รีบเดินตรงเข้ามากระซิบ
"ใต้เท้าจ้าว ท่านได้รับส่วนแบ่งยังไม่พออีกหรือ? นี่มันมากเกินไปแล้ว"
"ไม่ ไม่ ไม่"
จ้าวอู่เจียงยกมือขึ้นสะบัดนิ้ว ยิ้มอย่างชั่วร้าย ทันใดนั้น บางอย่างก็พุ่งเข้าใส่ดวงตาของหวังอวี้ข่าย
"ห้ามลืมตาเด็ดขาด!"
หวังอวี้ข่ายรู้สึกงุนงงเป็อย่างยิ่ง แต่เมื่อได้ยินเสียงอันน่าเกรงขามของจ้าวอู่เจียงเขาก็ไม่กล้าเมินเฉย ไม่กี่ลมหายใจต่อมา ชายชราก็รู้สึกเ็ปที่ดวงตาเล็กน้อย
จ้าวอู่เจียงเลิกคิ้วขึ้นสูงและถามยิ้ม ๆ
"ใต้เท้า บัดนี้ท่านลืมตาข้างหนึ่งหลับตาข้างหนึ่ง ไม่ทราบว่าเหนื่อยล้าหรือไม่?"
"เหนื่อยล้าแล้ว..." หวังอวี้ข่ายเข้าใจความหมายของจ้าวอู่เจียงขึ้นมาในทันใด
"ใช่แล้ว" จ้าวอู่เจียงเริ่มหยิบสมุนไพรชนิดอื่นใส่กล่องไม้ต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ลืมตาข้างหนึ่งหลับตาข้างหนึ่ง ทำให้ท่านเหนื่อยล้ายิ่งนัก! แต่ถ้าท่านทำเป็ตาบอดมองไม่เห็นสมุนไพรเหล่านี้ที่ข้าเอาไป ท่านก็จะไม่เหนื่อยล้าแล้ว"
ข้าจะฆ่าเ้า เ้าขันทีโสโครก! ความเคียดแค้นปะทุขึ้นมาในหัวใจของหวังอวี้ข่ายเช่นเดียวกับความอิจฉาริษยา ชายชราอิจฉาที่จ้าวอู่เจียงสามารถทำทุกอย่างได้ตามอำเภอใจ ส่วนตนทำได้แต่เพียงเฝ้ามอง และกัดฟันด้วยความโกรธแค้นเท่านั้น
"แต่ท่านอย่าเอาไปมากเกิน!"
จ้าวอู่เจียงคัดเลือกสมุนไพรไม่นาน กล่องไม้ก็เต็มแน่น พอดีกับขบวนเกวียนออกมานอกเขตวังหลวงเรียบร้อย
หวังอวี้ข่ายยังคงเดินรั้งท้ายขบวนเกวียน เฝ้ามองจ้าวอู่เจียงเก็บสมุนไพรชนิดต่าง ๆ ใส่กล่องไม้ ใบหน้าของชายชราแปรเปลี่ยนไป ความวิตกกังวลเกิดขึ้นในหัวใจ
ทันทีที่พ้นเขตวังหลวง ชายชราก็เดินปรี่เข้าไปหา
"ใต้เท้าจ้าว เส้นทางต่อจากนี้พวกเราไม่ต้องรบกวนท่านแล้ว ขอเชิญท่านกลับไปได้"
"ไม่เป็ไร" จ้าวอู่เจียงโบกมือเหมือนไม่สนใจ
"ท่านจะไปขนส่งสินค้าไม่ใช่หรือ? ข้ารออยู่ตรงนี้ได้ไม่เป็ไร เดี๋ยวจะได้กลับเข้าวังหลวงไปพร้อมกัน"
จ้าวอู่เจียง เ้าเด็กมารดาไม่สั่งสอน! มือของหวังอวี้ข่ายที่อยู่ในเสื้อคลุมกำหมัดแน่น ระบายลมหายใจออกมายาวและแรง ทำได้เพียงสะบัดชายเสื้อคลุม และนำขบวนเกวียนออกเดินทางต่อไปด้วยความไม่พอใจ
เมื่อขบวนเกวียนจากไปแล้ว ดวงตาของจ้าวอู่เจียงก็เป็ประกายวูบไหว ชายหนุ่มเคาะนิ้วมือลงไปบนกล่องไม้เป็จังหวะเบา ๆ
วูบ!
เสียงชายเสื้อปะทะสายลมก็ดังขึ้น
สายลมวูบไหว เงาร่างสีฟ้าเข้มปรากฏขึ้นด้านหลังตน
"ผู้ต่ำต้อยคารวะใต้เท้าจ้าว!"
"เอ้อร์ซาน ท่านลอบสังเกตการณ์จากที่สูงอยู่ตลอดเวลา ย่อมเห็นทุกอย่างชัดเจนใช่หรือไม่?" จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมือ ยกขึ้นสูดดมกลิ่นสมุนไพรที่ติดอยู่บนปลายเล็บ
"เห็นอย่างชัดเจนขอรับ!"
"ยอดเยี่ยม เอ้อร์ซาน ท่านเป็คนชราที่มีสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก"
[1] 12 ก้านดิน หรือเรียกง่าย ๆ ว่า สัญลักษณ์ 12 นักษัตร เป็ส่วนย่อยของแผนภูมิ์ใช้สำหรับการนับเวลาตกฟาก ประกอบการดูโหราศาสตร์จีน
[2] เหม่า (卯) สัญลักษณ์ของปีเถาะ หรือ่เวลา 05.00 – 06.59 น.
3K
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
