@บริษัท วอลล์ ดีไซต์ คอนสตรัคชั่น จำกัด.
โลลิต้าเข้ามานั่งรอในห้องประชุมพร้อมกับชยางกูรและเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ที่ถูกเลือกให้เข้าร่วมในโปรเจ็คใหญ่นี้
"คนจาก เค.ที.ซี เดินทางมาใกล้จะถึงแล้วค่ะ" เลขาเข้ามารายงานชยางกูร.
ทีมงานส่วนใหญ่ก็เคยร่วมงานกับ เค.ที.ซี มาหลายครั้งแล้ว ยกเว้นโลลิต้าเพราะนี่เป็โปรเจ็คใหญ่โปรเจ็คแรกของเธอ.
"ตื่นเต้นหรอเราอะ" ชยางกูรเอ่ยแซวโลลิต้าที่นั่งอยู่ข้างๆ
"นิดหน่อยค่ะ"
เธอยอมรับเพราะรู้สึกไม่มั่นใจอย่างบอกไม่ถูกจนกระทั่งประตูห้องประชุมถูกเปิดเข้ามา.
"วันนี้ท่านประธานมาเองเลย"
เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเอ่ยขึ้นและนั่นก็ทำให้โลลิต้าช็อคอยู่พักใหญ่เพราะคนที่ถูกเอ่ยถึงก็คือธามไท ผู้ชายที่อยู่ในอดีตของเธอนั่นเอง.....!
"เป็อะไรรึเปล่าลิลลี่" ชยางกูรเอ่ยทักเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดิของหญิงสาว
"เอ่อ....เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร" โลลิต้ารีบปฎิเสธ แล้วพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด แต่หญิงสาวก็ไม่แน่ใจว่าธามไทมองเห็นเธอรึเปล่า
"ไหวนะเราอะ" ชยางกูรถามเธออีกครั้ง
"ไหวสิคะ" โลลิต้ายืนยันแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ
"นี่คุณธามไทนะครับ เป็ประธานของ เค.ที.ซี และเป็หัวหน้าโปรเจ็คนี้ ผมว่าทุกคนก็คงจะทราบดีอยู่แล้ว" ชยางกูรแนะนำธามไทกับทุกคน
จากนั้นการทำงานจึงเริ่มขึ้นโดยธามไทเป็คนอธิบายรายละเอียดโปรเจคงานสร้างตึกลัดฟ้าที่ชนะการประมูล ในขณะที่โลลิต้าได้แต่นั่งฟังเขาเงียบๆ จนอดที่จะนึกถึงตอนที่เธอเคยทำงานร่วมกับเขาไม่ได้....
"เมื่อกี้พี่อธิบายเร็วไปรึเปล่า"
ธามไทถามเธอเมื่อทุกคนออกจากห้องประชุมแล้วและโลลิต้ากำลังเก็บของใส่กระเป๋า แต่ธามไทก็ยังไม่ออกไปจากห้องประชุมเสียทีราวกับว่าเขา้าเวลาที่จะอยู่กับเธอตามลำพัง
"เธอจดทันมั้ย? " ธามไทถามต่อ
"ทันค่ะ" โลลิต้าพยักหน้าให้กับเขา
"พี่ต้องขอโทษด้วยนะที่กินเวลาส่วนตัวของเธอไปน่ะ"
ธามไทพูดต่อ เพราะเป็การประชุมนอกพื้นที่และกว่าจะประชุมเสร็จก็เป็เวลาค่ำมากแล้วและมันก็เลยเวลาเลิกงานของโลลิต้าไปตั้งสองชั่วโมง แต่ก็ยังดีที่บริษัทนี้ให้ค่าล่วงเวลาแก่พนักงานทุกคนตามเนื้องานรวมถึงนักศึกษาฝึกงานอย่างโลลิต้าด้วย.
"ไม่เป็ไรค่ะ ลี่เข้าใจเพราะโปรเจคนี้สำคัญกับบริษัทมากและลี่ก็ขอบคุณคุณธามมากนะคะที่ช่วยสอนประสบการณ์ทำงานจริงให้กับลี่" เธอขอบคุณเข้า หญิงสาวเข้ามาฝึกงานที่นี่ได้เดือนกว่าแล้ว
"บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกพี่ว่าพี่ธาม จะได้เป็กันเองมากขึ้น เธอก็จะได้ไม่กดดันด้วยเวลาทำงานกับพี่" ธามไทดุหญิงสาว
"ก็ได้ค่ะ ต่อไปลี่จะเรียกคุณธาม....เอ่อ ลี่จะเรียกว่าพี่ธามค่ะ" เธอรับปากเขา
"ดีมาก เธอนี่น่ารักจริงๆ เลย" ธามไทเอ่ยชมหญิงสาว
ไคะ? " แต่ทว่าคำชมของเขามันทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนกับว่ามันมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่หรือเธอคิดเข้าข้างตัวเองมากไปก็ไม่รู้
"แล้วเธอพักอยู่ที่ไหนล่ะ" ธามไทซักถามหญิงสาวต่อในระหว่างที่ทั้งคู่ลงลิฟท์มาด้วยกัน
"อ๋อ ลี่พักอยู่แถวสุขุมวิทน่ะค่ะ" เธอบอกกับธามไท
"งั้นเดี่ยวพี่ไปส่งนะ" ธามไทอาสาไปส่งเธอ
"ไปเป็ไรหรอกค่ะ เดี๋่ยวลี่นั่งรถไฟฟ้าไปแปบเดียวก็ถึงแล้ว" เธอปฎิเสธเขาเพราะเกรงใจ
"ไม่ได้หรอก ตอนมาพี่ก็เป็คนพาเธอมา ตอนกลับพี่ก็ต้องเป็คนไปส่งเธอถึงจะถูก" แต่ธามไทก็ยังยืนยันที่จะไปส่งหญิงสาวให้จนได้
"แต่ลี่ต้องกลับไปเอารถที่บริษัทอีกนะคะ อีกอย่างรถก็คงจะติด มันจะทำให้คุณธาม....เอ่อ พี่ธามเสียเวลาเปล่าๆ " เธอบอกเขา
"เื่นั้นเธอไม่ต้องเป็ห่วงหรอก เดี๋ยวพี่จะไปส่งเธอให้ถึงที่พักแล้วเดี๋ยวตอนเช้าเวลาไปทำงานพี่จะไปรับเธอเอง จัได้ไม่ต้องวนไปวนมาหลายรอบ" ธามไทสรุปให้หญิงสาวเสร็จสรรพราวกับ้าบังคับเธอให้กลับไปกับเขาให้ได้เลย
"แต่ว่า...." โลลิต้ายังคงจะปฎิเสธ
"หรือว่าเธอรังเกียจพี่กันล่ะ" ธามไทรีบชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน
"เปล่านะคะ! ลี่ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย" โลลิต้ารีบปฎิเสธเพราะกลัวเขาจะเข้าใจผิด
"ลี่เกรงใจค่ะ" เธอบอกเหตุผลกับเขา
"แต่พี่อยากไปส่งเธอนี่น่า" ธามไทบอกกับเธอด้วยน้พเสียงที่เปลี่ยนไป
"พี่ธาม...."
จู่ๆ ธามไทก็เลือกให้เธอมาเป็ผู้ช่วยส่วนตัวของเขาและตอนนั้นโลลิต้าเองก็เป็เพียงนักศึกษาฝึกงานเท่านั้น การถูกย้ายงานของเธอจึงกลายเป็ที่จับตามองของหลายคนในบริษัทจนมีพี่ที่ทำงานบางคนมาแอบกระซิบเตือนหญิงสาวว่าให้ระวังหลงเสน่ห์ท่านประธานหนุ่มเข้า ซึ่งในตอนนั้นหญิงสาวจำได้ว่าบริษัทที่ธามไทบริษัทอยู่มันไม่ใช่บริษัท เค.ที.ซี ด้วยซ้ำ แต่ก้นั่นแหละ ธามไทเป็นักธุรกิจที่เก่งและประสบความสำเร็จได้ในระยะเวลาอันรวดเร็ว มันก็ไม่เแปลกที่เขาจะใช้เวลาเพียงไม่ถึงปีก็สามารถขยายบริษัทจนมาเป็ เค.ที.ซี ได้จนถึงทุกวันนี้
ในตอนนั้นโลลิต้าปฎิเสธพี่ที่ทำงานเสียงแข็งว่าเธอไม่เคยมีเื่แบบนั้นในหัวเพราะจุดมุ่งหมายของเธอที่มาฝึกงานที่นี่ก็เพื่อเรียนรู้และเพิ่มประสบการณ์ที่กับตนเองเท่านั้น เธออยากเป็สถาปนิกที่เก่งและ้าให้พี่ชายได้เห็นว่าทางที่เธอเลือกนั้นถูกต้องที่สุดแล้วและธามไทก็เป็ผู้บริหารที่เก่งมากๆ คนหนึ่ง การที่เธอถูกเลือกให้มาเป็ผู้ช่วยของเขาจึงเป็เกียรติมากสำหรับนักศึกษาฝึกงานที่ไร้ประสบการณ์อย่างเธอ
แต่ทว่านับวันการทำงานร่วมกันกับเขาก็ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกประหม่ามากขึ้นเรื่อยๆ จากความอ่อนโยนและให้ความเอาใจใส่และขยันหยอดความหวานใส่ของท่านประธานหนุ่มจนทำให้เธอเกิดหลงเสนห์เขาเข้าโดยไม่รู้ตัว.
"ถ้าอย่างนั้นเรามาดูโครงสร้างที่ผู้ช่วยของผมออกแบบดีกว่านะครับ"
ชยางกูรเอ่ยขึ้นแล้วพยักหน้าให้โลลิต้าเป็คนอธิบายรายละเอียด หญิงสาวจึงต้องทำหน้าที่ของตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้โดยมีสายตาของธามไทและเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ มองและฟังรายละเอียดงานจากเธอจนกระทั่งการประชุมในวันนี้สิ้นสุดลง โลลิต้าจึงรีบขอตัวออกมาทันที่พร้อมกับเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ในขณะที่ชยางกูรกับธามไทยังคงนั่งคุยกันอยู่.....
.........................
1K
