บทที่ 1 ทะลุมิติ?
นี่มันเื่อะไรกัน?
ซ่งเส้าเส้าสำรวจไปรอบๆ อย่างใจเย็น
รอบตัวนางคือกำแพงดินที่ก่อด้วยโคลนที่พร้อมจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ
ภายในห้องนอกจากเตียงดินที่นางนอนอยู่กับเก้าอี้ขาหักหนึ่งตัวแล้ว มันก็ว่างเปล่า ไม่มีอะไรอีกเลย
นางเปิดผ้าห่มขาดวิ่นบนตัว และพบว่ามันเต็มไปด้วยรอยปะ อีกทั้งยังมีแมลงสาบตัวหนึ่งคลานออกมาจากใต้ผ้าห่มอย่างเชื่องช้า
“ซวยของแท้!” นางสบถเบาๆ
ผ่านมาประมาณครึ่งชั่วโมงแล้วั้แ่ซ่งเส้าเส้าตื่นขึ้น แต่เห็นได้ชัดว่านางยังรับความจริงที่ว่าตัวเองทะลุมิติมาไม่ได้
ใครจะไปคิดว่าแค่ตัดต่อวิดีโอจนเหนื่อยเกินไปแล้วเผลอหลับไปบนโต๊ะทำงาน ตัวนางจากบล็อกเกอร์สายอาหารที่ชีวิตสวยหรู จะกลายมาเป็สาวชาวไร่ที่ยากจนข้นแค้นไปได้
“เส้าเส้า เ้าฟื้นแล้ว!” เสียงอุทานดึงสติซ่งเส้าเส้าออกจากความเสียใจ
เห็นเพียงสตรีวัยกลางคนรูปร่างผอมบางรีบเดินถือชามมาข้างเตียง เสื้อผ้าสีเทาที่สวมทำให้นางดูหม่นหมองไปทั้งตัว นางวางชามลงแล้วคว้ามือซ่งเส้าเส้าไว้ก่อนจะเริ่มร้องไห้
“แม่ใแทบแย่ ถ้าเ้าไม่ฟื้นขึ้นมา แม่ก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว...” สตรีวัยกลางคนดวงตาแดงก่ำ มองซ่งเส้าเส้าด้วยความเป็ห่วงเป็ใย
หัวใจของซ่งเส้าเส้าเต้นแรงขึ้นมาทันที ในชีวิตก่อน พ่อแม่ของนางหย่าร้างกันั้แ่นางอายุสิบขวบ จากนั้นต่างคนต่างก็ทิ้งนาง แยกย้ายไปมีครอบครัวใหม่ เป็เวลานานที่นางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็เด็กกำพร้า โชคดีที่มี ‘อาหาร’ เข้ามาในชีวิต ฉุดนางกลับขึ้นมาได้ และนี่เป็ครั้งแรกที่นางรู้สึกถึงความห่วงใยที่จริงใจเช่นนี้หลังจากโตเป็ผู้ใหญ่
สตรีวัยกลางคนลูบหัวซ่งเส้าเส้าอย่างแ่เบา
“ทำไมไม่พูดล่ะ หรือเ้าไข้ขึ้นจนเพ้อ?”
“นี่ต้องโทษพี่ชายของเ้าเลย ที่พาเ้าไปส่งเส้าชิงหยวนเข้าเมืองหลวงเพื่อสอบจอหงวน ทำให้เ้าพลัดตกแม่น้ำ”
พูดจบสตรีวัยกลางคนก็เริ่มร้องไห้
พลัดในแม่น้ำ? เส้าชิงหยวน? สอบจอหงวน?
เมื่อได้ยินคำพูดที่คุ้นเคยเหล่านี้ ซ่งเส้าเส้าก็นึกย้อนกลับไป สมองเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดนางก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือนิยายแนวทำฟาร์มที่นางอ่านเมื่อเดือนก่อน!
พระเอกในเื่ก็ชื่อนี้ และในนิยายมีตัวร้ายหญิงที่ชื่อเหมือนกับนางเป๊ะ ตอนนั้นนางยังคอมเมนต์ด่าคนแต่งนิยายในช่องคอมเมนต์ว่าละเมิดชื่อเสียงของนาง แอบอ้างเอาชื่อนางมาหากินอยู่เลย
บ้าเอ๊ย ดูเหมือนว่าเื่ที่นางไปด่าคนแต่งนิยายในเน็ตจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองแล้ว!
ยังไงก็ตาม ในเมื่อทราบชื่อว่าตัวเองทะลุมิติมาในนิยายแล้ว นางก็เริ่มคิดทบทวนเนื้อหาของนิยายอย่างรวดเร็ว ตอนนี้สตรีที่อยู่ตรงหน้านางน่าจะเป็แม่ของซ่งเส้าเส้า นอกจากพ่อและแม่ของซ่งเส้าเส้าแล้ว ตัวร้ายยังมีพี่ชายอีกหนึ่งคน
แม้ว่าหมู่บ้านบนูเาที่นางอาศัยอยู่จะยากจน แต่ยังมีพ่อแม่ที่รัก และพี่ชายก็หวงแหน แล้วยังมีเพื่อนสมัยเด็กอีกหนึ่งคน แค่ไม่นึกว่าเพื่อนสมัยเด็กคนนั้นพอได้เป็ขุนนางก็ผิดสัญญา หนีไปแต่งงานกับสตรีตระกูลสูงศักดิ์เพื่ออำนาจ ตัวร้ายอย่างนางทั้งร้องไห้ฟูมฟาย ทั้งขู่จะผูกคอตาย พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อแยกพระเอกกับนางเอก สุดท้ายก็ถูกคนเลวรังแกจนตายอย่างน่าอนาถ...
“จะปล่อยให้เป็แบบนั้นไม่ได้!”
ซ่งเส้าเส้าอุทานออกมา นางจะต้องไม่ลงเอยแบบนั้นอย่างเด็ดขาด!
“เส้าเส้า! เ้าพูดได้แล้ว!” แม่ซ่งร้องออกมาด้วยความดีใจ
พ่อซ่งที่อยู่ข้างนอก พอได้ยินเสียงร้องก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับพี่ชายแซ่ซ่ง
“เส้าเส้า?”
“เส้าเส้า?”
“...”
“ในที่สุดเ้าก็ตื่นแล้ว?”
จู่ๆ ก็ได้รับความเป็ห่วงเป็ใยจากคนมากมาย มันทำให้ซ่งเส้าเส้าที่เป็เด็กกำพร้าเกิดความไม่คุ้นเคย
“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชาย ข้าไม่เป็อะไร แค่ฝันร้ายน่ะ” ซ่งเส้าเส้ายิ้มหวานให้กับทั้งสามคน
“ไม่เป็ไร ไม่ต้องกลัว ฝันร้ายมักจะตรงกันข้ามกับเื่จริง” พ่อซ่งปลอบ
“ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว กินยาก่อนนะ วันนี้ไม่ต้องไปเก็บผักป่าแล้ว นอนพักผ่อนให้สบายๆ เถิด”
แม่ซ่งเป็ห่วงซ่งเส้าเส้าจริงๆ นางจึงยกชามมาจ่อที่ปากของซ่งเส้าเส้า รอจนกว่าเด็กสาวจะกินยาหมด ทั้งสามคนถึงยอมออกไป พร้อมกับกำชับซ่งเส้าเส้าให้นอนพักผ่อน
มองดูแผ่นหลังของทั้งสามคนที่จากไป ซ่งเส้าเส้าสาบานกับตัวเอง ว่าตัวร้ายอย่างนางต้องเกิดใหม่! นางไม่ยอมเป็ซ่งเส้าเส้าคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!
ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดในการเปลี่ยนแปลงโชคชะตาคือการเปลี่ยนแปลงชีวิตของครอบครัว เมื่อมองไปที่บ้านที่ยากจนข้นแค้น นางก็เริ่มกังวล
ซ่งเส้าเส้านอนอยู่บนเตียง คิดหาวิธีที่จะทำให้ครอบครัวร่ำรวย แต่เพราะนางตกลงไปในน้ำ ประกอบกับขาดสารอาหาร ร่างกายจึงไม่แข็งแรง ระหว่างคิดหาวิธีเลยเผลอหลับไปอีกครั้ง
ครั้งนี้ซ่งเส้าเส้าฝันตลอดทาง แต่สิ่งที่ฝันถึงคือชีวิตในอดีตของตัวร้าย ...
เมื่อนางตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าข้างนอกก็สว่างแล้ว นางหยิบเสื้อผ้าข้างเตียงมาสวม แต่พอสวมรองเท้าก็พบว่ามันขาดจนเห็นนิ้วโป้ง
ซ่งเส้าเส้าถอนหายใจ นี่มันจะลำบากเกินไปแล้ว
ทันทีที่ลุกขึ้น นางก็มองเห็นตัวเองในกระจกทองแดง .. เหมือนกันมาก! เพียงแต่เพราะนางเป็บล็อกเกอร์สายอาหาร ทำให้สภาพนางในชีวิตก่อนนั้นมีน้ำมีนวลกว่าตัวร้ายมาก
ในขณะที่ตัวร้ายมีใบหน้าซูบผอม แก้มตอบ สีผิวก็คล้ำเสีย ผมก็แห้งเสีย แตกต่างจากนางโดยสิ้นเชิง แต่ไม่เป็ไร พื้นฐานรูปร่างหน้าตายังดีอยู่ เมื่อชีวิตดีขึ้น เมื่อไหร่ ได้รับการบำรุงให้ดีๆ ยังไงก็ต้องสวย
ซ่งเส้าเส้าเดินออกไป ก็เห็นแม่ซ่งกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่
เมื่อเห็นซ่งเส้าเส้าเดินออกมา แม่ซ่งก็วางงานในมือลง เดินมาหานาง แล้วลูบหัวนาง
“ไข้ลดแล้ว ทำไมไม่นอนพักอีกเสียหน่อยล่ะ?”
“ไม่เป็ไรแล้วท่านแม่ ข้าหายดีแล้ว ท่านพ่อกับพี่ชายล่ะ?”
เมื่อได้ยินคำถามของซ่งเส้าเส้า แม่ซ่งก็ถอนหายใจ ชี้ไปที่พื้นที่ว่างเปล่าข้างๆ ซึ่งถูกไถพรวนแล้ว แต่ผักที่อยู่ข้างบนยังไม่โตเต็มที่
“เสบียงอาหารถูกครอบครัวของป้าใหญ่แย่งไปหมดแล้ว ปีนี้คงต้องอดอยากอีกตามเคย พ่อกับพี่ชายเ้าเลยออกไปดูว่ามีที่ไหนให้รับจ้างทำงานบ้าง จะได้หาเงินมาจุนเจือ”
ซ่งเส้าเส้าขมวดคิ้ว นางมองไปข้างๆบ้านของตัวเอง เกือบลืมไปแล้วว่าครอบครัวซ่งยังมีญาติที่ชั่วร้ายอีกครอบครัวหนึ่ง!
“มากินข้าวก่อนเถอะ”
หลังจากที่ซ่งเส้าเส้านั่งลง นางก็มองอาหารบนโต๊ะ แต่ละชามคือข้าวต้มที่เหลวกว่าโจ๊กเสียอีก กินกับผักป่าที่โรยเกลือเม็ดหยาบใหญ่ ไม่อร่อยเอาเสียเลย
หลังอาหาร ซ่งเส้าเส้าเสนอตัวไปช่วยแม่ซ่งเก็บผักป่า
แน่นอน นั่นเป็แค่ข้ออ้าง เพราะจริงๆ แล้วนางแค่อยากจะสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ
ตอนนี้อยู่ใน่ต้นฤดูใบไม้ผลิ เป็่ที่ผักป่ากำลังงอกงาม ซ่งเส้าเส้าสะพายตะกร้า มองผักป่าหลากสีสันบนพื้น
ผักกาดหญ้า ผักเบี้ย หญ้าหนวดแมว ผักขมจีน ผักกูดช่อ เห็ดหูหนู หอมป่า
โชคดีที่นางเป็บล็อกเกอร์สายอาหาร นางจึงมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับผักป่าอยู่บ้าง
“ลูกสาวบ้านซ่ง ลูกสาวบ้านซ่ง!”
ทันใดนั้นก็มีคนเรียกนางเบาๆ ซ่งเส้าเส้าหันกลับมา ยิ้มแย้มตอบกลับไปว่า “เ้าค่ะ !”
สตรีวัยกลางคนคนหนึ่งสวมผ้าโพกศีรษะสีน้ำตาล เดินถือตะกร้ามาหานางอย่างช้าๆ สตรีผู้นี้เป็เพื่อนบ้านของครอบครัวซ่ง สามีของนางแซ่จาง เป็คนใจดี ถือเป็ครอบครัวที่ร่ำรวยในท้องถิ่น เลี้ยงหมูไว้หลายตัว น้ำมันหมูของครอบครัวซ่ง ก็ได้มาจากการที่ครอบครัวของนางแบ่งให้
“เส้าเส้า ร่างกายเ้าไม่เป็ไรแล้วใช่ไหม?”
ซ่งเส้าเส้ายิ้มแย้มตอบกลับไปว่า “ป้าจาง ไม่เป็ไรแล้วเ้าค่ะ”
“แล้วเ้า... เก็บสิ่งนี้ไปทำอะไร?” ป้าจางชี้ไปที่ต้นหอมป่าที่ซ่งเส้าเส้าเพิ่งเก็บ
ซ่งเส้าเส้าใ ที่แท้คนที่นี่ไม่รู้จักต้นหอม?
“ป้าจาง นี่มันของดีเลยนะ”
“ของดี? มันกินยากจะตาย”
เห็นท่าทีของป้าจาง ซ่งเส้าเส้าก็นึกถึงที่ดินที่แห้งแล้งของนาง จึงเกิดแผนการขึ้นในใจ
“ป้าจาง ประเดี๋ยวข้าจะนำมันไปทำอาหาร ป้ามาลองชิมดูนะ ถ้ามันอร่อย ป้าช่วยแบ่งมูลหมูให้ข้าหน่อยจะได้ไหม”
ป้าจางคิดในใจ เด็กคนนี้สงสัยโดนน้ำท่วมสมองจนเพี้ยนไปแล้วสินะ ช่างเถอะ แค่มูลหมู นางกำลังหนักใจว่าจะจัดการกับมันยังไงอยู่พอดี
ซ่งเส้าเส้าเห็นป้าจางตอบตกลงก็ดีใจมาก รีบกลับบ้านไป
“ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านแม่!”
ซ่งเส้าเส้าเรียกแม่ซ่ง อีกฝ่ายเดินงุนงงออกมา
“เส้าเส้า เกิดอะไรขึ้น?”
“ท่านแม่ ที่บ้านเรายังมีไข่ไก่เหลืออยู่ไหม?”
“ยังพอมีเหลืออยู่หลายฟอง แต่อีกไม่กี่วันต้องเอาไปขายในเมือง จะได้เอาเงินไปซื้อข้าวสารกับแป้ง เ้าถามทำไม?”
ซ่งเส้าเส้าชี้ไปยังที่ดินที่แห้งแล้ง “ข้าหาวิธีทำให้พืชผลเจริญงอกงามได้แล้ว”
แม่ซ่งยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ “ใช้ไข่ไก่รึ?”
ซ่งเส้าเส้าพยักหน้า
“ไข่ไก่พวกนั้นต้องเอาไปขายนะ ถ้าเ้าอยากได้ ใช้มันแค่ฟองสองฟองก็พอ”
“ไม่ต้องห่วงท่านแม่ อ้ออีกอย่าง อาหารมื้อเที่ยงวันนี้ข้าขอจัดการเอง!”
63K
