ทางเดินหินขรุขระบาดลึกเข้าไปในแผ่นหลังที่ไร้ความรู้สึกของหลินเฟิง
อาซานและลูกสมุนลากร่างของเขาผ่านป่าทึบหลังค่ายพัก ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นเหม็นเน่าก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันคือกลิ่นของเนื้อหนังที่เน่าเปื่อยผสมกับกลิ่นอับชื้นของเชื้อรา จนแม้แต่อาซานยังต้องยกมือขึ้นปิดจมูก
"เหม็นบรรลัยเลยว่ะ! ทำไมพวกเราต้องมาทำอะไรแบบนี้ดึกๆ ดื่นๆ ด้วยวะเนี่ย" ลูกสมุนบ่นอุบอิบ
"หุบปากน่า รีบๆ ทำให้เสร็จ จะได้รีบกลับไปนอน" อาซานตอบอย่างหงุดหงิด พลางกระชากขาหลินเฟิงแรงขึ้น จนหัวของหลินเฟิงกระแทกกับรากไม้
"อึก..." หลินเฟิงส่งเสียงในลำคอแ่เบา สติของเขาเลือนรางเต็มที ความเ็ปจากแขนขวาที่แหลกละเอียดและจุดตันเถียนที่พังทลายทำให้เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็
ในที่สุด ทั้งคู่ก็หยุดเดิน
เบื้องหน้าคือหน้าผาสูงชันที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง หมอกพิษสีจางๆ ลอยอ้อยอิ่งปกคลุมความมืดมิดเบื้องล่าง ที่นี่คือ "เหวทิ้งศพ" สถานที่ทิ้งร่างไร้ิญญาของนักโทษและบ่าวรับใช้ที่ตายจากการทำงานหนัก ไม่มีป้ายหลุมศพ ไม่มีพิธีกรรม มีเพียงการถูกโยนทิ้งเหมือนขยะ
"ถึงแล้ว..." อาซานปล่อยขาหลินเฟิงลงกับพื้น แล้วใช้เท้าเขี่ยใบหน้าของเขาให้หันมามอง "เฮ้... ตื่นมาดูหลุมศพตัวเองหน่อยสิเพื่อนยาก"
หลินเฟิงปรือตาขึ้นมองด้วยความยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่เขายังจำใบหน้าเยาะเย้ยของอาซานได้แม่นยำ
"มองทำไม? ยังจะอาฆาตอีกเหรอ?" อาซานหัวเราะร่า "จำไว้นะหลินเฟิง เกิดชาติหน้าฉันใด อย่าได้สะเออะไปยุ่งกับของรักของหวงของนายน้อยจางเหว่ยอีก เป็แค่หนอนแมลง ก็จงเจียมตัวอยู่ในโคลนตมซะ!"
"เอาล่ะ ช่วยกันจับมันโยนลงไป" อาซานสั่ง
ลูกสมุนเข้ามาช่วยหิ้วปีกหลินเฟิงขึ้นมา ทั้งสองคนเหวี่ยงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเขาไปมาเพื่อส่งแรง
"หนึ่ง... สอง... สาม! ไปลงนรกซะ!"
ฟึ่บ!
ร่างของหลินเฟิงลอยละลิ่วออกจากหน้าผา ความเวิ้งว้างว่างเปล่าโอบล้อมรอบตัวเขา
"จาง... เหว่ย... อา... ซาน..."
เสียงลมหวีดหวิวกรีดแทงแก้วหู ร่างกายของเขาร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างด้วยความเร็วสูง ความรู้สึกไร้น้ำหนักทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวเร็ว
ในวินาทีเฉียดตาย ความกลัวหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเกลียดชังที่ดำดิ่งลึกซึ้งยิ่งกว่าเหวนี้
'ข้าไม่ยอม... ข้าไม่ยอมตายแบบนี้!'
'์... หากท่านมีจริง ทำไมท่านถึงโหดร้ายกับข้านัก! ข้าทำอะไรผิด!'
'ถ้าข้ารอดไปได้... ข้าจะเผาทำลาย์ชั้นนี้ทิ้งซะ!'
ตุบ! ผลั่ก! กร๊อบ!
ร่างของหลินเฟิงกระแทกเข้ากับกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาตามหน้าผาหลายต่อหลายครั้ง ช่วยชะลอความเร็วในการตก แต่ก็แลกมาด้วยาแฉกรรจ์ที่เพิ่มขึ้น ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงลงกระแทกกับพื้นเบื้องล่างอย่างจัง
แต่... พื้นนั้นกลับนุ่มหยุ่นแปลกประหลาด
กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงตีขึ้นจมูกจนแทบอาเจียน หลินเฟิงนอนแน่นิ่งอยู่บนกองูเาซากศพ... ศพของทาสรับใช้นับพันที่ทับถมกันมานานปีจนกลายเป็เบาะรองรับร่างของเขาไว้
เขาไม่ตาย... แต่สภาพตอนนี้ก็ไม่ต่างจากศพ
กระดูกซี่โครงหักทิ่มปอด แขนขวาแหลกเหลว ขาซ้ายหักผิดรูป เืไหลรินออกจากทุกทวาร หลินเฟิงนอนหายใจรวยรินท่ามกลางกองซากศพและหนอนแมลงที่เริ่มไต่ตอมาแ
ดวงตาของเขาค่อยๆ ปิดลง... ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะสุดท้าย
'จบสิ้นแล้วสินะ...'
'ชีวิตบัดซบนี่...'
ลมหายใจของเขาแ่เบาจนแทบขาดห้วง หัวใจเต้นช้าลง... ช้าลง... จนเกือบจะหยุดนิ่ง
แต่ในความเงียบสงัดของหุบเหวนรก ท่ามกลางกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นที่สุด... จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา
เสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ แต่กลับดังกังวานยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้อง
[ติ๊ง!]
[ตรวจพบจิตสังหารที่รุนแรงถึงขีดสุด...] [ตรวจพบร่างกายที่พังทลายสอดคล้องกับเงื่อนไข...] [ตรวจพบความปรารถนาที่จะทำลายล้าง...]
[ระบบกำลังเริ่มการติดตั้ง...] [1%...]
หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นในมโนภาพของหลินเฟิง ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดแห่งความตาย
นี่คือจุดจบของ "ขยะหลินเฟิง" และเป็จุดกำเนิดของ "ปีศาจ" ตนใหม่ที่จะทำให้ทั้งยุทธภพต้องสั่นะเื!
2K
