ซุนอิงฮวากวาดสายตาไปรอบๆห้องเก็บของที่นายหญิงบอกว่านางน่าจะพอนอนได้ เหวยฮูหยินเกณฑ์สาวใช้และบ่าวรวมสี่คนมาช่วยกันขนของออกและทำความสะอาดห้องนอนเล็กช่วยนาง
“ประตูไม่ค่อยแข็งแรงเดี๋ยวให้พ่อบ้านอี๋มาช่วยเปลี่ยนให้”
หญิงสาวที่อาสามาเป็สาวใช้ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ดูแล้ว เหวยฮูหยินก็มิได้ดูแล้งน้ำใจอย่างที่คนภายนอกซุบซิบนินทากัน
‘นี่ล่ะนะ!ข่าวลืออาจจะมิได้เป็จริงเสมอไป ผู้ใดกันหาว่านางตระหนี่ถี่เหนียว?นางอุตส่าห์ให้คนทั้งเรือนมาช่วยทำความสะอาดห้องนอนให้ข้า’
เมื่อข้าวของที่ไม่จำเป็ถูกเก็บออกไปจนหมดเหวยฮูหยินก็เดินตรวจตราประตูหน้าต่างอีกครั้งหนึ่ง แล้วหันไปสั่งการ“หน้าต่างแข็งแรงใช้ได้แต่รีบเปลี่ยนประตูให้นางสตรีอยู่ในห้องตามลำพังประตูหน้าต่างต้องแ่านะพ่อบ้านอี๋”
พ่อบ้านสูงวัยค้อมศีรษะรับก่อนออกไปหาอุปกรณ์มาซ่อมแซมให้ตามคำสั่งผู้เป็นายสาวใช้และบ่าวเรือนนี้ล้วนที่ได้มาจากคฤหาสน์สกุลเหวย ส่วนสิ่งที่ได้จากจวนสกุลกังนั้นมีเพียงเงินทองและที่ดินในส่วนของนายท่านเท่านั้น
“เตียงนี้กว้างดีนะแต่ก่อนเป็เตียงที่คุณชายเคยใช้งานแต่เพราะได้เตียงใหม่เลยเอามาเก็บไว้ที่นี่”ฮูหยินชี้ให้ซุนอิงฮวาดูเตียงที่บ่าวกำลังซ่อมแซมให้
“ท่าทางจะเป็ไม้เนื้อดีนะเ้าคะ”
“อืม...ตอนนั้นเป็ท่านลุงของเสี่ยวเฉินให้คนยกมาส่งด้วยตนเอง”
สาวใช้สองคนออกไปค้นเอาผ้าม่านหมอนและผ้าห่ม ที่คุณชายเลิกใช้แล้วเอามากองไว้บนที่นอนซุนอิงฮวาได้ยินว่าเป็ของที่กังซือเฉินเคยใช้นางก็ยิ้มแก้มแทบแตกด้วยความดีใจ
“สีมันอาจจะซีดไปสักหน่อยข้าคิดว่าสำหรับเ้าน่าจะพอใช้ได้ ข้าให้พวกนางสองคนซักเก็บเอาไว้อย่างดี”
“ข้าน้อยใช้ได้เ้าค่ะยังดีอยู่มากด้วยซ้ำ”
“อืม...เ้าว่านอนสอนง่ายอย่างนี้ข้าชอบ!”
ซุนอิงฮวายิ้มกว้างนางอุตส่าห์หาซื้อเสื้อผ้าแบบพื้นๆ เหมือนพวกสาวใช้ใส่กันมาไว้หลายชุดแต่ยามนี้ยังเอาออกมามิได้เพราะเกรงจะดูผิดปกติรอให้เข้าที่เข้าทางสักหน่อยค่อยวางแผนเอาเข้ามา
ฮูหยินกับพ่อบ้านออกจากเรือนเล็กเก็บฟืนไปแล้วเหลือเพียงสาวใช้สองคนที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ช่วยนางจัดข้าวของก่อนทั้งสองรีบซักไซ้ไล่เรียง ซุนอิงฮวาเสียละเอียดยิบ แต่ซุนอิงฮวาชิงถามเสียก่อน
“พวกเ้าเป็พี่น้องกันหรือ?”
“ใช่! พวกเราแซ่ฉาย นางชื่อชิวฉีส่วนข้า เวยเวย”
ซุนอิงฮวาเล่าว่าตนเป็คนเมืองฉู่จิ้งบิดามารดาค้าขาย นางเดินทางเข้าเมืองหลวงมากับญาติผู้น้องยามนี้พลัดหลงกันจึงหวังมาอาศัยอยู่ที่เรือนของคุณชายกังเพื่อจะได้ตามหานางผู้นั้นเสียก่อน
“พวกเ้าทั้งสองช่างน่าสงสารเสียจริงแล้วนี่เ้าไม่มีสัมภาระบ้างเลยหรือ?”
“จริงสิ! สัมภาระของข้า ตอนที่วิ่งหนีพวกโจรมาข้าโยนทิ้งไว้ในป่าละเมาะข้างทางแน่ะเดี๋ยวต้องขออนุญาตนายหญิงออกไปหาสักหน่อย”
กังซือเฉินเดินเข้ามาได้ยินพอดีจึงอาสาพานางไปค้นหาสัมภาระ
“จะดีหรือเ้าคะ?คุณชายมิต้องไปเข้าเฝ้าองค์ชายหรอกหรือ?”
“เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็ข้าราชบริพารขององค์ชาย?ข้าเคยบอกเ้าด้วยหรือ”
ซุนอิงฮวาใจหายวาบนางเผลอพูดเื่ของเขาออกไปได้เช่นไรกัน? น่าเขกกบาลตนเองนัก! “คุณชายมิได้บอกเ้าค่ะข้าได้ยินพ่อบ้านอี๋พูดกับฮูหยิน”
“อ้อๆวันนี้เป็วันหยุดของข้า เดี๋ยวพาเ้าไปหาของก็แล้วกันเสื้อผ้าเ้าก็ยังไม่มีใส่นี่? หากหาไม่เจอจริงๆ เดี๋ยวข้าจะพาไปซื้อใหม่”
เหวยฮูหยินพยักหน้าอนุญาตแล้วสั่งให้บุตรชายรีบไปรีบกลับกังซือเฉินเป็ชายหนุ่มซื่อๆ ที่บิดามารดาไว้วางใจยิ่งนักหลังจากที่เขาได้เป็องครักษ์ขององค์ชายสิบห้าแล้วเหวยฮูหยินก็มองหาภรรยาที่เหมาะสมให้กับบุตรชายแต่ก็หายากเหลือเกินสตรีที่จะเป็เหมือนสะใภ้ใหญ่ของนาง
สาวน้อยจอมเ้าเล่ห์แสร้งบอกชายหนุ่มว่าปวดท้องแล้วผละไปนางอ้อมไปหลังส้วมแล้วเรียกผู้อารักขาของตนออกมา
“พวกเ้าไปโยนถุงใส่เสื้อผ้าข้าไว้จุดที่เราพักคราวก่อนซุกให้ดีหน่อยล่ะ ใส่เงินไว้ให้สักสามสิบตำลึงก็พอ” ซุนอิงฮวาคำนวณดูว่าเงินสามสิบตำลึงน่าจะพอแจกซื้อพรรคพวกในเรือนของคุณชายกังได้บ้าง
ผู้อารักขาของคุณหนูซุนรีบรุดไปจัดการตามที่นางสั่งส่วนตัวนางเองก็ออกมานั่งรถม้าไปนอกเมืองกับคุณชายน้อยกังนางทำทีร้องว่าจำจุดที่โยนสัมภาระไว้ได้แล้วขอให้เขาจอดรถม้า
“เดี๋ยวข้าน้อยลงไปค้นดูเองเ้าค่ะ”
“ไม่เป็ไรให้ข้าลงไปช่วยดูดีกว่าเผื่อมีอันตรายจะได้ช่วยระวัง”กังซือเฉินรีบลงตามนางมาด้วยความเป็ห่วงผิวพรรณของซุนอิงฮวาดูบอบบางเกินกว่าจะเป็สาวใช้รูปพรรณของนางดูงดงามเกินกว่าจะเป็คนที่มีชีวิตยากลำบาก
“นี่ไงเ้าคะ?ข้าเจอแล้ว” นางพุ่งตรงไปยังจุดที่สั่งผู้อารักขาไว้แล้วหยิบเอากระเป๋าผ้าสีน้ำตาลขึ้นมาชูให้ชายหนุ่มดู
กังซือเฉินยิ้มกว้างด้วยความดีใจใบหน้าคมคายของเขาดูผ่อนคลายกว่ายามที่ทำหน้าที่องครักษ์ยิ่งนักซุนอิงฮวาเผลอมองด้วยความหลงใหลนางอุตส่าห์ว่าจ้างสำนักนกกระจิบสืบพฤติกรรมเขาอยู่นับเดือนเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเป็ผู้ที่พฤติกรรมไม่ด่างพร้อยนางจึงยืนยันจะทำตามความตั้งใจเดิม
‘ข้าอยากได้เขามาเป็สามี แต่ต้องใช้วิธีแเีสักหน่อยให้ข้าเข้าไปลองดูนิสัยใจคอเขาด้วยตนเองในจวนสกุลกังสักพักหากว่าดีจริงล่ะก็...ข้าก็จะรวบรัดเสียเลย!’
*************************
ไรท์แนะนำ กดติดตามข้อมูลนิยายของไรท์ได้ทาง เฟสบุ๊กนะคะ "เอสเต้&ซีฟางกั๋วเจีย"
https://www.facebook.com/ESTE789
767
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
