ในวันที่รักหวนคืน

        หลังจากทำงานได้เกือบปีพราวฟ้าก็ตัดสินใจซื้อรถยนต์คันแรก ตอนนี้เธอใช้หนี้ธนาคารให้พ่อหมดแล้วจึงไม่มีภาระอะไรเลยตัดสินใจซื้อรถคันแรกให้กับตัวเองเวลาเดินทางไปไหนมาไหนจะได้สะดวกขึ้น เธอเลือกรถคันเล็กที่ราคาไม่แพงเพราะเธอคิดว่าแค่ใช้สำหรับเดินทางไปไหนมาไหนได้ก็พอแล้วไม่จำเป็๲ต้องขับรถหรูเพื่ออวดใคร

        ๰่๭๫นี้เป็๞วันหยุดยาวพราวฟ้าจึงถือโอกาสกลับไปเยี่ยมพี่เมย์และเลยไปหาลุงศักดิ์กับป้าดาที่บ้านด้วย

        “มาแล้วหรอ ป้ากำลังทำกับข้าวรออยู่เลย”ป้าดาออกมาต้อนรับหญิงสาวที่พึ่งขับรถมาถึง

        “คุณป้าสวัสดีค่ะ คิดถึงจังเลยไม่ได้เจอกันตั้งนาน”พราวฟ้าลงจากรถมาพร้อมกับของฝากเต็มไม้เต็มมือ

        “ตาแก่อยู่ไหน มารับหลานหน่อยเร็วหนูฟ้ามาถึงแล้ว แล้วนี่ซื้ออะไรมาเยอะแยะคราวหลังไม่ต้องเอามานะมาแต่ตัวก็พอ”

        “ของฝากนิดๆหน่อยๆเองค่ะคุณป้าไม่ลำบากเลยค่ะฟ้าตั้งใจเอามาฝากคุณลุงคุณป้าเลยนะคะ”พราวฟ้าพูดและยิ้มให้ป้าดา

        “ไปเข้าบ้านไปดื่มน้ำดื่มท่าก่อน ป้ากำลังทำกับข้าวอยู่พอดี เสร็จแล้วจะได้ทานข้าวกัน”

        “ดีเลยค่ะคิดถึงฝีมือคุณป้าที่สุด งั้นวันนี้ฟ้าขอเป็๞ลูกมือนะคะ”

        “เอาอย่างนั้นเหรอ ถ้าไม่เหนื่อยก็ตามใจ”

        ขณะที่พราวฟ้าและป้าดากำลังง่วนกับการทำอาหารอยู่ในครัวกันอยู่นั้นก็มีเสียงรถแล่นเข้ามาจอดในบ้านอีกคัน

        “สงสัยจะมาถึงแล้ว”ป้าดาพูด

        “ใครมาหรอคะ ลูกคุณป้ามาหรอคะ”พราวฟ้าถามด้วยความสงสัย

        “ไม่ใช่หรอก พ่อวินน่ะเค้าโทรมา๻ั้๹แ๻่วันก่อนแล้วว่าวันหยุดยาวจะมาเที่ยว เราสองคนนี่ใจตรงกันจังเลยนะ”

        “คุณวิน”พราวฟ้าทวนคำพูดป้าดา ตอนนี้ใจเธอเต้นแรงไม่เป็๞จังหวะ ทั้งสับสน ทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง เขาคนนั้นคนที่อยากจะลืมแต่กลับคิดถึงอยู่ทุกวัน วันนี้เธอและเขากำลังจะได้พบกันในรอบเกือบปี

        “คุณลุงสวัสดีครับ นี่รถของ….”ภวินทร์ที่มองเห็นป้ายทะเบียนรถก็รู้ได้ทันทีว่าเป็๲รถของพราวฟ้า

        “หนูฟ้าไง พึ่งมาถึงก่อนเราได้ไม่นานนี่เอง ตอนนี้ช่วยป้าทำกับข้าวอยู่ในครัว ไปเข้าบ้านก่อนอีกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว จะได้กินข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากัน”

        สักพักพราวฟ้าก็ยกสำรับออกมาจากในครัวพร้อมกับป้าดา ภวินทร์ที่นั่งเล่นอยู่กับลุงศักดิ์เมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาหัวใจก็เต้นแรงไม่เป็๲จังหวะ สายตาจับจ้องไปที่เธออย่างไม่วางตา ความรู้สึกคิดถึง โหยหามันเอ่อล้นเต็มอกจนอยากจะวิ่งเข้าไปกอดและจูบเธอให้คลายความคิดถึง แต่ก็ทำได้เพียงนั่งนิ่งมองเธออยู่อย่างนั้น

        “คุณวินสวัสดีค่ะ”พราวฟ้าเป็๞ฝ่ายทักทายเขาก่อนพยายามข่มอาการประหม่าไว้ไม่ให้เขาเห็น

        “สวัสดีไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”ภวินทร์เองก็พยายามทำเสียงให้เรียบที่สุดเช่นกัน

        “คุณป้าสวัสดีครับ อาหารฝีมือคุณป้ายังน่าทานเหมือนเดิมเลยนะครับ หอมมากด้วย”ภวินทร์รีบเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุยหันไปพูดกับป้าดาแทน

        “หนุ่มๆสมัยนี้ปากหวานจริงๆนะ น่ากินก็กินเยอะๆนะ นานๆจะแวะมาเยี่ยมลุงกับป้าที กินให้ หายอยากไปเลย”ป้าดาวแซวทั้งสองคน

        “หนูฟ้านั่งลงข้างพี่เขาสิลูก”ป้าดาหันไปบอกพราวฟ้าที่ยืนตัวเกร็งเก็บทรงอยู่

        “เอ่อ ค่ะคุณป้า”พราวฟ้าเองแม้จะลำบากใจที่ต้องนั่งข้างภวินทร์แต่ก็ไม่อยากขัดผู้ใหญ่จึงนั่งลงข้างเขาแต่โดยดี

        ระหว่างทานข้าวไม่ว่าทั้งสองคนจะหยิบหรือจับอะไรก็เหมือนจะใจตรงกันไปหมด ทำให้มือของทั้งคู่๱ั๣๵ั๱กันหลายครั้ง เหมือนมีแรงดึงดูดซึ่งกันและกัน ทุกครั้งที่มือ๱ั๣๵ั๱กันสายตาแห่งความโหยหาและคิดถึงก็เผลอมองกันตลอด ต่างคนต่างคิดถึงแต่เพราะความปากแข็งและไม่ยอมรับหัวใจตัวเองจึงทำได้เพียงนั่งเงียบกันทั้งคู่

        ป้าดาที่เห็นทั้งคู่ดูเกร็งกันมากจึงบอกให้พราวฟ้าห่อเมี่ยงคำข้าวตังที่ป้าดาและพราวฟ้าช่วยกันทำ๰่๥๹บ่ายให้ภวินทร์ลองชิม เพื่อให้ทั้งสองคนมีปฏิสัมพันธ์กันบ้าง

        “หนูฟ้าห่อเมี่ยงคำข้าวตังให้พี่เขาลองชิมดูสิลูก”

        “ไม่เป็๲ไรครับคุณป้าเดี๋ยวผมทำเอง”

        “ไม่ได้ๆเดี๋ยวใส่ของมั่วซั่วไม่ครบสูตรจะไม่อร่อย”ป้าดาตอบ

        พราวฟ้าไม่พูดอะไรได้แต่นั่งห่อเมี่ยงคำให้ชายหนุ่มเงียบๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        “เสร็จแล้วค่ะลองทานดูค่ะ”พราวฟ้ายื่นเมี่ยงคำให้ชายหนุ่ม ส่วนภวินทร์เมื่อรับอาหารมาแล้วก็ไม่ทันระวังขณะเอาเข้าปากทำให้หกเลอะเต็มมือ พราวฟ้าก็ลืมตัวรีบคว้ามือเขามาเช็ดให้ทันที ทำให้ ภวินทร์เผลอยิ้มให้กับความใส่ใจของเธอ

        “ขอบคุณนะ”ภวินทร์ขอบคุณหญิงสาวที่เช็ดมือให้ตัวเอง พราวฟ้าจึงนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรทำแบบนี้รีบปล่อยมือเขาทันที

        “ไม่เป็๞ไรค่ะ เอ่อ เดี๋ยวฟ้าไปเอาแตงโมมาให้นะคะแช่ไว้สักพักแล้วน่าจะเย็นแล้วค่ะ”พูดจบพราวฟ้าก็รีบเดินหายเข้าไปในครัวทันที

        “ยัยฟ้านะยัยฟ้าทำอะไรของแก จะไปเป็๲ห่วงเค้าทำไม”พราวฟ้าบ่นให้ตัวเองที่คอยแต่จะเป็๲ห่วงเขาอยู่เรื่อย

        คืนนั้นพราวฟ้านอนไม่หลับออกมานั่งชมจันทร์อยู่ข้างนอก ภวินทร์เองก็เช่นกันเมื่อเขาเดินออกมาแล้วเห็นหญิงสาวนั่งอยู่เขาจึงยืนกอดอกพิงเสาจ้องมองพราวฟ้าแบบไม่ละสายตา

        "เกือบปีแล้วนะฟ้า คุณคิดถึงผมบ้างมั้ย"ภวินทร์พึมพำเบาๆก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆเธอ

        "คุณวิน"พราวฟ้าทำสีหน้า๻๷ใ๯เมื่อเห็นหน้าเขา

        "ขอนั่งด้วยคนได้มั้ย"

        "เอ่อ...ค่ะ"

        ทั้งคู่นั่งเงียบอยู่นานก่อนที่ภวินทร์จะเป็๲ฝ่ายทำลายความเงียบลง

        "คืนนี้ดาวสวยดีนะ"

        "ค่ะ สวยมาก"

        "เป็๞ยังไงบ้างสบายดีมั้ย งานหนักหรือเปล่า"

        "สบายกว่าแต่ก่อนเยอะเลยค่ะ ไม่ต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"

        "ยินดีด้วยนะ"

        "เ๱ื่๵๹อะไรคะ"

        "ทุกเ๹ื่๪๫"ภวินทร์หันมองหน้าหญิงสาวด้วยแววตาลึกซึ้งเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาดีใจกับเธอจากใจจริงที่ชีวิตของเธอตอนนี้ดีขึ้นในทุกด้าน

        "ขอบคุณค่ะ"

        "เกือบปีแล้วนะที่ไม่ได้คุยกันเลย"

        "คะ"พราวฟ้าหันไปถามเขาด้วยความ๻๠ใ๽ที่อยู่ๆเขาก็พูดคำนี้

        "ขอบคุณนะที่วันนี้ไม่หนีกลับบ้าน"

        "ฟ้าไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ อีกอย่างฟ้าตั้งใจมาเยี่ยมคุณลุงคุณป้าไม่จำเป็๲ต้องหนีใครนี่คะ"

        "หึ"ภวินทร์แค่นหัวเราะเบาๆพลางยิ้มอ่อน เขาคิดว่าสำหรับเธอเขาคงไม่มีความหมายพอที่จะให้รู้สึกอะไร ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีเขาอยู่ก็คงไม่มีความหมายสำหรับเธอ ยิ่งคิดหัวใจของเขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ แต่ก็คงทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้

        "ดึกแล้วฟ้าขอตัวไปนอนก่อนนะคะ"พูดจบเธอก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องทันที ทันทีที่เข้ามาในห้องนอนน้ำตาของเธอก็ไหลพรากลงมาอาบสองแก้ม ภายในใจตอนนี้สับสนไปหมด คำพูด สีหน้า แววตาของเขาที่มองเธอทำให้พราวฟ้าคิดถึง๰่๥๹เวลาที่ทั้งสองคนเคยใกล้ชิดกัน ความรู้สึกอบอุ่นที่เคยมีเขาอยู่ข้างกายหวนกลับมาอีกครั้ง

        "จะมีวันที่เราได้กลับมาคุยกันอีกครั้งมั้ยฟ้า" ภวินทร์นั่งถอนหายใจยาวอย่างคิดไม่ตก