Love chaos รักวุ่นวายของนายมาเฟีย

1 เดือนต่อมา

[เมฆTalk]

เวลาก็ผ่านไป 1 เดือนแล้ว มหาลัยฯ.ก็มีการสอบกันเรียบร้อยแล้ว แล้วอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงวันรับปริญญาฯ.

การค้าอาวุธของผมก็ผ่านไปได้ด้วยดี แต่ยังไม่มีโอกาสได้บอกกับคนตัวเล็กเลย ผมกลัวว่าถ้าผมบอก...เธอจะกลัวผมไหม เธอจะเกลียดผมไหม เธอจะรับได้รึปล่าว

เธอจะ...

หนีผมไปไหม...

คิดละก็เครียดปล่าวๆว่ะ ตอนนี้ผมก็อยู่ที่สนามบินมารอรับยัยน้องตัวแสบของผม โคตรหวงเลยว่ะ เธอเป็๞คนเดียวที่รักผมจากใจจริง เป็๞คนเดียวที่ผมเหลืออยู่...

"พี่เมฆ!!"เสียงใสเรียกผมและส่งยิ้มหวานกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงมาที่ผม มือข้างหนึ่งก็โบกทักทาย อีกข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางที่มีขนาดกลางๆมา ผมส่งยิ้มกลับก่อนจะเดินเข้าไปหา

"คิดถึงน้ำไหม?"น้ำวางกระเป๋าตั้งไว้ก่อนจะเข้ามากอดผมด้วยความคิดถึงแล้วถามออกมา ผมก็กอดกลับและลูบผมเธอเบาๆอย่างเอ็นดู

"คิดถึงสิน้องรัก"ผมพูดก่อนจะผละกอดออก "แล้วไอ้เอ็ดเวิร์ดล่ะ ไม่มาด้วยหรอ?"ผมถามกลับ เธอหุบยิ้มลงอย่างช้าๆและก้มหน้าเหมือนลังเลอะไรสักอย่าง

ทำไมวะ ไอ้นั่นมันทำอะไรน้องกูป่ะเนี่ย ปกติผมไม่ยอมให้ใครมาคบกับน้องผมง่ายๆหรอกนะ แต่ไอ้นั่นใช่ว่าบ้านมันจะธรรมดาไง เลยยอมให้คบด้วย แล้วก็ลงทุนธุรกิจด้วยกัน และเรายังเคยสนิทกันอีก

"น้ำว่า...เรากลับบ้านกันเหอะ น้ำหิวแล้ว เหนื่อย"น้ำไม่ตอบแต่กลับเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ทันที กลับบ้านไปอย่าหวังจะได้พักเลยว่ะ กูจะถามแม่งให้หมดไส้หมดพุงเลยคอยดู

"อืม"ผมตอบรับในลำคอนิ่งๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าลากของน้ำและลากกลับจนถึงรถทันที แล้วก็ขับรถมุ่งที่จะกลับบ้าน

.

.

.

"พีชมารอที่บ้านละนะ"ผมพูดบอกในระหว่างที่กำลังขับรถอยู่ โดยที่สายตาไม่ละออกจากถนน

"อื้มๆค่ะๆ รู้แล้ว พีชพึ่งทักมาบอกนี่เอง"เธอพูดตอบโดยที่สายตายังคงมองที่โทรศัพท์

ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมถึงรู้จัก น้ำเคยพาพีชมาทำความรู้จักกับผมเมื่อตอนเธอเรียนอยู่มัธยม และเธอก็สนิทกันมากจนถึงตอนนี้

ตอนมัธยมไม่มีใครกล้าเล่นหรือคุยกับน้ำด้วยซ้ำ เพราะเธอนิ่ง เงียบ น่ากลัวแบบเงียบๆ แถมคนอื่นรู้ด้วยไงว่าเป็๲น้องผม ซึ่งก็รู้กันอีกว่าผมทำอะไรที่ไม่ดีและผิดกฎหมายอยู่ แม่งรู้กันได้ยังไงก็ไม่รู้ แล้วก็มีพวกเพื่อนผู้หญิงที่ไม่ค่อยชอบเธอ เพราะเธอสวยสุดในโรงเรียนด้วย ทั้งสวยทั้งรวย และมีพี่หล่ออีก เพอร์เฟ็กทุกอย่าง

นี่ล่ะเนาะ สังคมผู้หญิง มีแต่พวกหน้าไหว้หลังหลอก พวกไม่จริงใจ ส่วนใหญ่น้ำก็เล่นแต่กับเพื่อนผู้ชาย แล้วไอ้พวกเพื่อนผู้หญิงก็มาว่าอย่างงู้นอย่างงี้

น้ำเล่าให้ผมฟังหมดแหละ และมีพีชคนเดียวที่กล้ามาคุยกับน้ำทุกวัน มานั่งด้วยอะไรด้วย โดนด่าโดนไล่แล้วไล่อีกแต่เธอก็ยังมาคุยมาเล่นกับน้ำ จนน้ำยอมคุยด้วย จนสนิทกันมาถึงทุกวันนี้

พีช...เก่งมากเลยไอ้หนู!????

กริ๊งงง~ กริ๊งงง~

จู่ๆเสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นมา...ผมขับรถช้าลงและหันไปมองมันก็เป็๞สายของคนตัวเล็กไง ผมอยากหยิบขึ้นมาแล้วกดรับแทบใจจะขาดเลยว่ะ แต่ไม่ได้ไง ขับรถอยู่

ติ๊ด!

"ฮัลโหลค่ะ"ชิบหายละ! น้ำหยิบโทรศัพท์ผมไปแล้วกดรับสาย

ผมกลัวคนตัวเล็กเข้าใจผิดอ่ะดิ ผมยังไม่ได้บอกเธอเลยว่าจะมารับน้องสาว เธอไม่เคยเห็นน้องสาวผม หรือได้ยินเสียงเลย แค่ชื่อผมก็ยังไม่ได้บอกเลยด้วยซ้ำ

:ฮะ...ฮัลโหลค่ะ ขอสายพี่เมฆได้ไหมคะ?:น้ำหันมามองผมก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้ผม พอดีกับที่จอดไฟแดง

"ฮัลโหลมิ้นท์ มีอะไรรึปล่าว?พี่ขับรถอยู่"ผมถามนิ่งๆ แต่ก็กลัวว่าคนตัวเล็กจะเข้าใจผิดด้วยนี่สิ อาาา...แล้วทำไมกูต้องกังวลขนาดนี้?

:ขับรถ? ไปไหนมาคะ แล้วเมื่อกี๊เสียงใคร ทำไมมีผู้หญิงรับสาย ทำไมไปไหนไม่บอกมิ้นท์ก่อน:เธอถามออกมาเป็๞ชุดด้วยน้ำเสียงดุๆ

"มิ้นท์ๆ ฟังพี่ก่อน"ผมรีบห้ามไว้เพราะฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าเธอเริ่มโกรธไม่น้อย เป็๲ผมผมก็คงโกรธว่ะ แล้วทำไมกูต้องสนขนาดนี้เนี่ย!?

"พี่มารับน้ำที่สนามบิน กำลังกลับบ้าน พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน"ผมตอบด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

:ใครคือน้ำ?:เธอถามออกมาอีกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง รู้สึกถึงความน่ากลัวที่ทะลุออกมาจากโทรศัพท์

"น้องสาวพี่เอง"

:นะ...น้องสาว? พี่เมฆมีน้องสาวด้วยหรอ:เธอถามผมด้วยความงุนงง และแน่นอนว่าความโกรธของเธอลดลงไปบ้างแล้ว

"ใช่ ก็ครั้งก่อนที่บอกไปไง ไว้พี่ถึงบ้านก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ไปหา"ผมพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนหวานๆ ลืมเลยว่ะว่าน้องผมนั่งอยู่ข้างๆ... =_= ชิบหาย×2

:ค่ะๆ:มิ้นท์ตอบรับและกดวางสายทันที ผมจึงวางโทรศัพท์ไว้ที่ช่องสำหรับเก็บโทรศัพท์ ก่อนจะขับรถต่อเพราะไฟเขียว ผมหันไปมองน้ำแว๊บหนึ่งก่อนจะหันมามองทางถนน

นั่นไง-_- กูว่าละ น้ำนั่งมองผมและยิ้มอย่างล้อเลียน ก็เพราะผมไม่เคยพูดน้ำเสียงออดอ้อนหวานๆกับใครไง ขนาดแฟนเก่าผมที่ผมรักมากๆผมยังไม่พูดน้ำเสียงขนาดนี้เลย มีแค่น้องสาวผมนี่แหละที่ผมพูดน้ำเสียงแบบนี้ด้วย

"แฟนหรอพี่เมฆ?"เธอถามออกมาโดยที่ใบหน้ายังยิ้มแบบล้อเลียน

"ปล่าว"ผมตอบนิ่งๆ

"เด็กที่มหาลัยฯ.ว่างั้นเหอะ?"

"อืม"ผมตอบรับในลำคอแค่นั้น เห้อ...อย่าให้ไอ้ไฟรู้เชียว มันจะหนักกว่านี้อีก=_=

"หื้มมม...พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เคยพูดกับใครมาก่อน...นอกจากน้ำ ต้องจริงจังมากแน่ๆเลย"น้ำพูดเชิงประโยคบอกเล่าปะปนกับล้อเลียน

เดี๋ยวก็ไม่ต้องกินข้าวเลยยัยตัวแสบ!

ขับรถไปสักพักใหญ่ๆก็ขับจนมาถึงที่บ้านสักที ไม่เคยรู้สึกดีใจเวลาได้กลับบ้านเท่านี้มาก่อน...

ก็น้ำแม่งนั่งล้อผมตลอดทาง ห่าเอ้ย! =_= กูจะบ้าตาย!!!

"พี่น้ำ!"เมื่อลงจากรถก็มีเด็กสาวร่างเล็กเรียกน้ำและโผลเข้ากอดทันที น้ำก็กอดกลับ

"ไงพีช โตขึ้นเยอะเลยนะเรา อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ?"น้ำพูดถาม ดีจริงๆถึงพีชจะอายุน้อยกว่า...แต่น้องกูก็มีเพื่อนคบล่ะวะ!

"16แล้ว พี่น้ำเป็๲ไงบ้าง เหนื่อยไหมคะ ไปพักก่อนก็ได้นะหนูจะได้กลับบ้าน จะได้ไม่รบกวนพี่ด้วย"พีชพูดด้วยความเป็๲ห่วงและผละกอดออก ดีละว่ะที่น้องผมมีพีชเป็๲เพื่อน เพราะเธอดูจริงใจมาก

"น้ำจะไม่ได้พักแน่ ถ้าไม่เล่าทุกอย่างให้พี่ฟัง"ผมพูดขัดขึ้นมา น้ำมีสีหน้าหม่นลงนิดๆเพราะรู้ดีว่าผมหมายถึงอะไร

"งั้นเข้าบ้านกันก่อนเนาะ เดี๋ยวน้ำจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง"น้ำพูดและฝืนยิ้มออกมา