เซียนกวีท่องโลกวรรณกรรม (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 44:ประพันธ์กวีคุณธรรมศักดิ์สิทธิ์ด้วยพู่กันข้า

ผ่านไปมินาน

เจิ้งจือชิวนำแท่งหมึกฝนฝนกับที่ฝนหมึกเรียบร้อยแล้วก็ค่อย ๆผลักจานฝนหมึกไปตรงหน้าหลินอี้อย่างระมัดระวัง

ภายในจานฝนหมึกขนาดเท่าฝ่ามือนั้นเมื่อน้ำหมึกผสมเข้ากับผงทองคำ ปฏิกิริยาแห่งพรสวรรค์ก็กระเพื่อมอย่างเบา ๆ

หลินอี้สบตาเจิ้งจือชิวพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “ท่านคณบดีช่างตระเตรียมมาเสียอย่างดีเชียว ! ”

“ฮ่าฮ่า ! ”

เจิ้งจือชิวยิ้มอย่างเก้อเขินก่อนที่จะเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ถูกเจ้าดูออกเข้าจนได้ การใช้ชุดสมบัติวรรณกรรมธรรมดาในการเขียนกวีกู่ก้องแดนพรสวรรค์บทนั้นของเจ้านับเป็นการดูถูกบทกวีนี้ยิ่งนักมีเพียงสมบัติวรรณกรรมชั้นพิภพเท่านั้นจึงจะเหมาะสมกับกวีบทนี้ ! ”

บทกวีที่ประพันธ์จนได้ระดับกู่ก้องแดนพรสวรรค์ที่ใช้เพียงสมบัติทั้งสี่ของห้องวรรณกรรมแบบธรรมดานั้นนับว่าเป็นการทำลายคุณค่าของวรรณกรรม

ใช้สมบัติทั้งสี่ของห้องวรรณกรรมในการประพันธ์นั้นจึงจะสามารถทำให้ผลงานคงทนถาวรได้นับร้อยปี

แม้ว่าหลินอี้ในตอนนี้จะมิได้เป็นผู้รับชะตาระดับแปดจึงมิสามารถประพันธ์กวีให้เป็นภาพประดิษฐ์ได้ทว่าบทกวีระดับกู่ก้องแดนพรสวรรค์นั้นเมื่อผนวกกับสมบัติทั้งสี่ของห้องวรรณกรรมจะสามารถมีส่วนช่วยให้เขียนเป็นภาพประดิษฐ์ได้

เวลาเป็นส่วนสำคัญที่จะทำให้พรสวรรค์สามารถแสดงอานุภาพออกมาได้

ดังเช่นที่หลินอี้ใช้สมบัติบางชิ้นในการประพันธ์กวีบทสุดท้ายบนสลักจารึกที่ชื่อว่ามือกระบี่จึงทำให้กวีดังกล่าวกลายเป็นภาพประดิษฐ์เพราะสามารถถ่ายทอดพลังพรสวรรค์ที่สื่อถึงกระบี่พิฆาตศัตรูออกมาได้อย่างชัดเจน

หลินอี้พยักหน้าเบาๆ

เขารู้สึกว่าบทประพันธ์ของปรัชญาเมธีเหล่านี้ในอดีตคงใช้สมบัติทั้งสี่ของห้องวรรณกรรมในการประพันธ์เป็นแน่

หลินอี้ถือพู่กันหมาป่าน้ำเงินก่อนจะเริ่มบรรจงเขียนอักษร

โบร๋ว บรู๊ว!

ในขณะที่พลังห้าวหลานเจิ้งชี่รวมตัวกันที่ปลายพู่กันหลินอี้ก็รู้สึกราวกับได้ยินเสียงร้องเห่าหอนของหมาป่าความสั่นสะท้านจึงเข้าครอบครองภายในจิตใจของเขา

พลังห้าวหลานเจิ้งชี่รวมตัวกันและกวัดแกว่งพู่กันได้อย่างคล่องแคล่วมากขึ้น

“ยังมีประโยชน์เช่นนี้ด้วยหรือ? สามารถทำให้คนมีสมาธิจดจ่อได้ดีขึ้น ! ”

หลินอี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยสมบัติวรรณกรรมนี้ช่างมิธรรมดาเสียจริงเชียวเมื่อเปรียบเทียบกับพู่กันแห่งสมบัติทั้งสี่ในห้องวรรณกรรมของอาจารย์เฉินแล้วมิอาจรู้เลยว่าแข็งแกร่งกว่ากันกี่เท่า

“กว่าจะได้เหล็กที่ดีต้องผ่านการหลอมและถูกทุบซ้ำๆนับหมื่นครั้ง กว่าคนจะได้ดีต้องผ่านการทดสอบอุปสรรคนานัปการ”

“แม้นร่างกายเป็นผุยผงก็มิขลาดจักต้องเหลือไว้แต่ความดี”

หลินอี้ทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มกำลังมือตวัดพู่กันราวกับโบยบินและเคลื่อนไหวดั่งสายน้ำไหล เพียงชั่วขณะก็บรรจงเขียนกวีจนเสร็จ

แคว่ก !

ในชั่วขณะที่เขียนบทกวีเสร็จนั้นกองกระดาษที่ตั้งไว้ก็ระเบิดกระจายออกจนทำให้เกิดเป็นรอยแตกบริเวณขาโต๊ะทั้งสี่

“ใช้คำได้ดี! ”

“เป็นบทกวีที่ยอดเยี่ยม! ”

เจิ้งจือชิวยื่นคออ่านบทกวีในส่วนท้ายให้ชัดเจนด้วยความรู้สึกซาบซึ้งพลางเอ่ย “ชอบประโยคที่กล่าวว่าถึงร่างกายจะเป็นผุยผงก็มิขลาดจักต้องเหลือไว้แต่ความดีความยึดมั่นในคุณธรรมเช่นนี้ช่างทำให้รู้สึกน่าเคารพยกย่องยิ่งนัก ! ”

เจิ้งจือชิวในตอนนี้นี้รู้สึกสะเทือนอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง

พิเคราะห์บุคลิกลักษณะจากบทประพันธ์

มิแปลกใจเลยว่าเหตุใดหลินอี้จึงสามารถกระตุ้นให้เกิดเสียงสะท้อนของพลังห้าวหลานเจิ้งชี่ได้ซึ่งก็เป็นเพราะว่าเขามีพลังภายในซ่อนอยู่ในจิตใจนั่นเอง

ดังนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับคณบดีจวินเหอเหวยแห่งสำนักศึกษาจวินจี๋จึงมิได้แสดงความเกรงกลัวออกมาเลย

ทันในนั้นขอบตาของเจิ้งจือชิวก็ชื้นขึ้น

หลังจากนั้นเขาจึงปาดน้ำตาที่ไหลรินบริเวณหางตาพลางหันไปมองหลินอี้พร้อมกล่าว“เจ้าคือความภาคภูมิใจของสำนักศึกษาผิงโจว ! ”

“ท่านคณบดีกล่าวชมเกินไปแล้ว! ”

หลินอี้ส่ายศีรษะมิต้องการให้ภาคภูมิใจในตัวเขา แต่ภาคภูมิใจต่อบทกวีของเขาต่างหาก

เช่นเดียวกันกับที่เขาเลื่อมใสในบทกวีเหล่านี้ของปรัชญาเมธีเป็นอย่างมากพวกเขาคือความภาคภูมิใจของตน

“บทกวีนี้......ข้าอยากจะเอาไปแขวนไว้ภายในห้องโถงของสำนักศึกษาเพื่อคอยย้ำเตือนบัณฑิตในสำนักศึกษาว่าจะต้องสัตย์ซื่อต่อประเทศและมีปณิธานความคิดอันสะอาดบริสุทธิ์ ! ” เจิ้งจือชิว กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เดิมทีเขาคิดอยากจะเก็บซ่อนบทกวีนี้เอาไว้แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าตนมิคู่ควร

มีเพียงแค่การแขวนไว้ในห้องโถงของสำนักศึกษาเท่านั้นที่จะสามารถทำให้เหล่าอาจารย์และบัณฑิตทั้งหมดเงยหน้าขึ้นแล้วก็จะเห็นบทกวีนี้ซึ่งถือเป็นการให้เกียรติกับกวีบทนี้นั้นเอง

หลินอี้มิได้เอ่ยแต่อย่างใด

แต่กลับหันไปโค้งคำนับให้เจิ้งจือชิว

หากกวีบทนี้ถูกเจิ้งจือชิวเก็บซ่อนไว้ละก็เขาก็คงจะรู้สึกละอายใจต่อบทกวีของอวี๋เชียนและอวี๋ส่าวเป่าที่ประพันธ์กวีบทนี้

มีเพียงแค่บทประพันธ์ของปรัชญาเมธีในอดีตเท่านั้นที่สามารถเป็นวรรณกรรมศักดิ์สิทธิ์อันโด่งดังทั่วแคว้นแผ่นดินจีนและสืบทอดนับพันปีจึงจะถือว่าเป็นการตอบแทนต่อกวีเหล่านี้ได้

เขาเองก็รู้สึกเป็นเกียรติ

ราวกับว่าตนกำลังยืนอยู่เคียงข้างปรัชญาเมธีเหล่านี้และใช้พู่กันของข้าในการประพันธ์กวีคุณธรรมอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อทำให้จิตวิญญาณแห่งการประพันธ์ยังคงอยู่สืบไปชั่วนิรันดร์

“หรือนี่อาจจะเป็นจุดประสงค์ที่ข้ามาอยู่ในโลกใบนี้......”

หลินอี้คิดทบทวนภายในใจ

เขาก้าวเข้ามาในโลกใบนี้แต่ภายในส่วนลึกของสมองของเขายังคงระลึกถึงกวีเหล่านี้อยู่ราวกับว่าพวกมันได้สลักลงไปในจิตวิญญาณของเขาเรียบร้อยแล้ว

แม้เขาอยากจะลืมก็ลืมมิได้

เสมือนกับว่าเขากำลังแบกรับปณิธานของปรัชญาเมธีในอดีตเหล่านี้เอาไว้ก่อนที่จะเข้ามาในโลกนี้ก็มิปาน

เจิ้งจือชิวเห็นหลินอี้โค้งคำนับตนจึงรู้ว่านี้เป็นทางเลือกที่ถูกต้องเขาจึงประคองหลินอี้ลุกขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หลินอี้ความสามารถของเจ้ามิอาจถูกเก็บซ่อนไว้ได้อีกต่อไปสภาพบ้านเมืองในปัจจุบันมิค่อยสงบสุขสักเท่าใดนัก เส้นทางมารก็แผ่อำนาจไปทั่วจตุรทิศเจ้าจะต้องตั้งใจบำเพ็ญตนเพื่อในอนาคตจะสามารถฝากตัวเข้าเป็นศิษย์ในสถานศักดิ์สิทธิ์ให้ได้......”

หลินอี้งุนงงชั่วขณะ

เขาพอรู้ประวัติศาสตร์อยู่บ้างเพราะว่านักพรตบนเส้นทางวรรณกรรมนั้นมีตำแหน่งที่สูงส่งและสำคัญแต่มิใช่เป็นเพียงเพราะว่าพวกเขามีอำนาจและพรสวรรค์เท่านั้น

แต่ยังมีอีกหนึ่งเหตุผลนั่นคือพวกเขาต้องรับผิดชอบและปกป้องผู้คนกว่าหมื่นล้านชีวิต

สถานศักดิ์สิทธิ์

เหตุใดจึงเรียกว่าสถานศักดิ์สิทธิ์แคว้นเจิ้น

ก็เป็นเพราะว่าสถานศักดิ์สิทธิ์ฝึกฝนบ่มเพาะนักพรตบนเส้นทางวรรณกรรมและพวกเขาก็ดำเนินการปกป้องชีวิตและรักษาอธิปไตยของประเทศไว้จริง ๆ

มิว่าจะกำจัดมารหรือปราบปีศาจเพื่อปกป้องมนุษย์อย่างพวกเราไว้!

“ดี ! ”

หลินอี้พยักหน้าอย่างขันแข็ง

เจิ้งจือชิวปลอบใจหลินอี้ด้วยการตบบ่าของเขาเบาๆ ก่อนที่จะชักสีหน้าเคร่งขรึมและยิ้มให้กับหลินอี้พร้อมกล่าว“เช่นนั้นข้าคณบดี......ก็จะขอนำกวีบทนี้ไปก่อนแล้วกัน ? ”

หลินอี้ยิ้มพลางเอ่ย“อืม ! ”

“แหะแหะ ! ”

เจิ้งจือชิวหัวเราะแหะแหะพลางหยิบกระดาษและใช้สองมือโอบไว้ก่อนที่จะเอ่ยกับหลินอี้ “ถูกต้องแล้วละเมื่อเช้าหลี่เหวินโป๋ถามข้าว่าเจ้าพำนักอยู่ที่ใดเขาคงตั้งใจมาเป็นเด็กรับใช้ให้เจ้ากระมังต่อไปหากเจ้ามีสิ่งใดที่ต้องการก็เรียกใช้เขาได้เลยเจ้าสามารถใช้หนังสือและตำราของสำนักเพื่อใช้บำเพ็ญตนได้ตามสะดวก......”

“ความจริงแล้วหลี่เหวินโป๋ก็ปฏิบัติตัวต่อบัณฑิตและอาจารย์ในสำนักศึกษา......ได้มิเลวทีเดียวปัญญาชนชอบถกเถียงเพื่อเอาชนะเพียงเท่านั้น ! ”

เขากังวลถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตรงบริเวณตีนเขาของสำนักศึกษาเมื่อวานนี้อาจจะส่งผลกระทบต่อทัศนคติและท่าทางของบัณฑิตและอาจารย์ในสำนักศึกษาผิงโจว

“ศิษย์เข้าใจ! ”

หลินอี้พยักหน้า

ในตอนนี้เจิ้งจือชิวรู้สึกวางใจพลางโอบกระดาษก่อนที่จะเดินออกจากเรือนศิษย์สายตรงไปด้วยความรู้สึกชื่นอกชื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

......

ภายในห้อง

หลินอี้กำลังพิเคราะห์พู่กันหมาป่าน้ำเงินซึ่งเป็นสมบัติทั้งสี่ของห้องวรรณกรรมที่เจิ้งจือชิวมอบให้อย่างละเอียดถี่ถ้วนซึ่งเขาได้ทดลองเขียนแล้วเมื่อครู่นี้

การสัมผัสช่างวิเศษอย่างยิ่งทำให้เขามิอาจวางมันลงได้ดังนั้นจึงอยากที่จะใช้ฝึกเขียนตัวอักษรเพื่อพัฒนาพรสวรรค์ของตน

ทว่า

กระดาษซวนจื่อที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นกลับมิใช่กระดาษธรรมทั่วไปที่จะนำมาใช้ฝึกเขียนตัวอักษรอย่างสิ้นเปลืองได้

“เช่นนั้นก็รอให้หลี่เหวินโป๋กลับมาเสียก่อนเถอะ!”

หลินอี้ส่ายศีรษะ

ผ่านไปมินานนัก

หลี่เหวินโป๋หายใจกระหืดกระหอบเดินกลับมาพร้อมโอบตำรามากว่าหกเจ็ดเล่มซึ่งเกี่ยวข้องกับเนื้อหาของเส้นทางวรรณกรรมทั้งหมด

“หลินอี้ตำราที่เจ้าต้องการ ! ”

เมื่อเข้าไปในเรือนหลี่เหวินโป๋ก็วิ่งถลาเข้าไปในห้องของหลินอี้ทันที พลางยกตำราทั้งหมดวางไว้บนโต๊ะ

เขาปาดเหงื่อพลางเอ่ย“มีสองเล่มซึ่งอธิบายถึงเส้นทางวรรณกรรม และมีวิทยายุทธ์วรรณกรรมขั้นเก้าสามเล่มและยังมีตำนานปีศาจหนึ่งเล่มและตำราบันทึกเกี่ยวกับปีศาจจิ้งจอกโดยเฉพาะอีกหนึ่งเล่ม”

“เร็วเอาการเชียวนะ! ”

หลินอี้คาดมิถึงเลยว่าหลี่เหวินโป๋จะทำงานได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

เด็กรับใช้ผู้นี้ช่างทำให้ประหลาดใจเสียจริงเชียว !

“น้ำ ! ”

หลี่เหวินโป๋คอแห้งผากเพราะเมื่อครู่นี้เขาวิ่งมาตลอดทางและพลังพรสวรรค์ของเขาเองก็ใช้ไปมิใช่น้อยแล้วเช่นกัน

หลินอี้รินชาให้เขาแก้วหนึ่ง

เขากระดกดื่มในอึกเดียว

“ใช่แล้วระดับขั้นสมบัติของสมบัติทั้งสี่แห่งห้องวรรณกรรมนั้นข้าได้นำติดมือมาให้เจ้าด้วยทว่าตอนนี้ยังมามิถึงเพราะถึงอย่างไรเสียสมบัติทั้งสี่ของห้องวรรณกรรมนั้นล้ำค่าเป็นอย่างยิ่งสำนักศึกษาเองจำเป็นต้องควานหาซื้อมาจากข้างนอก ! ”

จากนั้นหลี่เหวินโป๋จึงเอ่ยขึ้น“แน่นอนละ หากเจ้าต้องการคัดเขียนตัวอักษรละก็ข้าจะมอบสมบัติทั้งสี่แห่งห้องวรรณกรรมให้เจ้ายืมใช้นั่นคือสมบัติวรรณกรรมชั้นดวงเดือนซึ่งในสำนักศึกษามีทั้งหมดสามชุด ! ”

เขาจงใจชี้ให้เห็นว่าสมบัติวรรณกรรมชั้นดวงเดือนนั้นเป็นสมบัติทั้งสี่ของห้องวรรณกรรมของเขาซึ่งเห็นได้ชัดถึงตำแหน่งของเขาในสำนักศึกษาผิงโจว

จุดประสงค์คือมิต้องการให้หลินอี้มองข้ามเขาไปนั่นเอง