ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ในความทรงจำของมาวิน ณัชชาเป็นเด็กผู้หญิงที่อ่อนโยนและบอบบาง เธอเป็นคนเรียบร้อยและไม่สู้คนฉันจำได้ว่าครั้งแรกที่ฉันเห็นเธออยู่บนแท่นของมหาวิทยาลัย เธออ่อนหวานมาก ตระกูลของพ่อเลี้ยงเป็นตระกูลใหญ่ เพื่อขยายอิทธิพลทางธุรกิจ ทุกๆปีชายชราของตระกูลจะให้เงินสนับสนุนโรงเรียนหลัก ๆ ในเชียงใหม่และมหาวิทยาลัยที่เธอศึกษาอยู่ก็เป็นหนึ่งในนั้น ตั้งแต่รู้ว่ามาวินลูกชายเขากำลังจะกลับจากต่างประเทศ เขาก็ต่อส่งภารกิจนี้ทันที มาวินตอนนั้นเขาเพิ่งกลับจากต่างประเทศ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขาเลย หลังจากลงจากเครื่องบินเขาไปที่มหาวิทยาลัย เพื่อมอบรางวัลให้กับนักเรียนทุนเดิมทีแผนของเขาคือไปพบผู้นำโรงเรียนและพบกับหัวหน้าโรงเรียนและอธิบายส่วนที่เหลือให้เลขาชัยวัตรฟังเพื่อดำเนินการต่อโดยไม่คาดคิดเขาเงยหน้าขึ้นและเห็นณัชชาบนเวทีที่ได้รับรางวัลสวมกระโปรงยาวสีดำสนิทซึ่งโดดเด่นเป็นพิเศษในกลุ่มคนผิวดำ เธอยิ้มอย่างอ่อนน้อมและได้รับใบรับรองรางวัลและทุนการศึกษาตั้งแต่นั้นมาเขาก็สังเกตเห็นผู้หญิงคนนี้ชื่อ ณัชชาแต่ตอนนี้ผู้หญิงที่อยู่หน้าเสื้อผ้าของชยพลคือผู้หญิงที่อยู่ในความทรงจำของเขาจริงๆหรือ?ชยพลเพียงรู้สึกเย็นและบวมที่ร่างกายของเขา ลดมุมตาลงและเสื้อผ้าของเขาก็ถูกสับออกอย่างรวดเร็วชยพลแค่อยากจะต่อสู้ เหวี่ยงกดร่างของณัชชาลงบนพื้นและให้บทเรียนที่ดีแก่เธอ แต่คาดไม่ถึงว่ามีใครบางคนกำลังไอเพื่อให้สัญญาณอะไรบางอย่างผู้อำนวยการสุชาติตกใจเมื่อเข้ามา ชายสองคนนี้ไม่ใช่ศัตรูกันใช่ไหม? เขาจะกลิ้งไปที่พื้นด้วยกันกับผู้หญิงของอีกคนได้อย่างไร แม้ว่ามันจะกลิ้งไปที่พื้นเพียงแค่ช่วงเวลาที่มาวินเข้ามาก็ตามชยพลยกเปลือกตาขึ้นร่างกายของเขาสั่นเทา ดวงตาของเขาเบิกกว้างและเขาไม่คาดคิดว่ามาวินจะปรากฏตัวที่นี่เขายังไม่ทันจะพูดอะไร, ทั้งสองก็แยกออกจากกัน"พี่ชาย พี่ฟังฉันก่อน" ชยพลปีนขึ้นและยืนขึ้นและเขาก็ขนลุกในดวงตาที่เย็นชาของ มาวิน"ออกไป" มาวิน มองไปที่ชยพลภายใต้แสงพราวผิวของเขาปรากฏเป็นสีขาวนวลและริมฝีปากบางของเขายกขึ้นเบา ๆชยพลปิดหน้าอกของเขาและยังมีความกังวลเกี่ยวกับณัชชาและรีบออกไปอย่างรวดเร็วจากสถานีตำรวจณัชชากำลังเป่าลมหนาวออกไปข้างนอกในที่สุดก็รู้สึกว่าอากาศค่อนข้างเย็น"ไปไหน" ณัชชากำลังจะจากไป มาวินบีบข้อมือของเธอแล้วลากขึ้นรถร่างกายของมาวินมีกลิ่นแอลกอฮอล์แรง เขาหยิบซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงดึงออกมาหนึ่งอันแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ไฟแช็ก"ทำไมคุณถึงลากฉันมาที่นี่" ณัชชากำลังจะเรียกรถแท็กซี่เพื่อกลับหอพักในช่วงเวลากลางคืน ท่ามกลางลมหนาวมากกว่าอยู่กับมาวิน“ทำไมเธอไม่มาหาฉัน” มาวิน สูดลมหายใจและถามอย่างเย็นชาเขาไม่คิดว่าณัชชาจะอยู่กับชยพล อย่างไรก็ตามทันทีที่เขาเห็นณัชชา ติดต่อกับผู้ชายคนอื่นเขาก็รู้สึกอารมณ์เสียในสภาพแวดล้อมที่ปิด กลิ่นควันโชยมาจากฝั่งพ่อเลี้ยง ณัชชาจ้องมอง "คุณเปิดหน้าต่างได้ไหม ฉันเกลียดกลิ่นควัน""คุณเปลี่ยนไป" น้ำเสียงของ มาวิน มั่นใจได้ว่าหากพักผ่อนในอดีตณัชชาจะไม่พูดอะไรออกมา การสูบบุหรี่เป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยกับกระดูกของเขา ณัชชาไม่เคยพูดมาก่อน แต่ตอนนี้เขามีกลิ่นของความอาฆาตพยาบาทที่ชัดเจน“ฉันไม่ได้เปลี่ยนหรอก ฉันก็แค่อยากเปิด ไม่อยากเสแสร้ง” ณัชชาไม่เคยรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป เพียงแค่ในชีวิตสุดท้ายของเธอเธอคิดว่ามาวินเป็นคนดีและอยากอยู่กับเขา เธอต้องการทำให้เขาพอใจและทำให้มุมของเธอเรียบ แต่จริงๆแล้วเธอไม่ชอบผู้ชายสูบบุหรี่และดื่มเหล้าเธอเคยไม่กล้าพูด แต่ในชีวิตนี้เธอตัดสินใจที่จะไม่ใส่ความรู้สึกของเธอกับมาวิน โดยธรรมชาติแล้วมันไม่สำคัญคิ้วของมาวินพุ่งตรง เขามองผู้หญิงที่ไม่เปลี่ยนไป เขาลดเสียงลง "แล้วทำไมคุณไม่เสแสร้งต่อไป"มาวิน ไม่แปลกใจกับคำตอบของ ณัชชาเขาชินกับคนในวงสังคมที่มีสองสามหน้า เขารู้ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่รอบๆตัวเขาก็เป็นแบบเดียวกันทั้งหมด เขาไม่เชื่อว่าจะมีคนดีอย่างพระแม่มารีอยู่ในโลกณัชชาคบหากับเขาไม่ใช่เรื่องแปลก ผู้หญิงทั่วๆไปก็ต้องการเขา และเขารับรู้ว่าครอบครัวของเธอ ต้องการที่จะขายเธอให้กับเขาตั้งแต่แรก เขาไม่เชื่อว่าณัชชาชอบเขาจริงๆเขาขี้เกียจเกินกว่าจะตรวจสอบสิ่งที่ณัชชาคิดจริงๆเขาต้องการเพียงณัชชาคอยอยู่เคียงข้างเขาณัชชาหอบหายใจและหันเปลือกตาตรงเธอรู้ว่า มาวินเป็นเครื่องจักรที่ไม่มีอารมณ์"เสแสร้งงั้นเหรอ ลืมไปได้เลย" ณัชชารู้สึกว่าความคิดของเธอ ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับมาวิน"ถ้าคุณอยากให้ฉันเสแสร้ง ฉันก็จะทำ คุณต้องการความอ่อนแอ" ณัชชายกริมฝีปากขึ้นและเอนใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอกับหน้าต่าง อุณหภูมิที่หนาวเย็นทำให้จิตใจของเธอปลอดโปร่งมากขึ้นกว่าเดิม"กลับมาอยู่กับฉัน ถ้าเธอต้องการทำงาน" มาวินมองไปที่ณัชชาอย่างไม่ใส่ใจ ในช่วงเวลานี้เขาพิจารณาเป็นเวลานานเขารู้ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ต้องการแต่งงานเป็นภรรยาของเขา และพวกเธอก็จะกลายเป็นภรรยาเศรษฐี มันไม่ได้มีรายจ่ายสำหรับเขา แต่ด้วยอำนาจปัจจุบันของเขาชายชราในตระกูลไม่มีทางที่จะยอมให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่ยากจน พวกเขาต้องการให้มาวินแต่งงานกับผู้หญิงที่พวกเขาเลือกให้เท่านั้น มาวินจึงเลือกที่จะเป็นโสดไปตลอดชีวิต แต่เมื่อเวลาที่ณัชชาจากเขาไป เขาทำให้เขาไม่มีความสุขเป็นพิเศษเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างสุดจะพรรณนา เขาควรจัดการอย่างไรกับเรื่องนี้ จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าเป็นการดีที่จะจ่ายเงินให้ครอบครัวของเธอและผูกณัชชาไว้ข้างกายเขาอย่างแน่นหนา"พ่อเลี้ยง เสียสติไปแล้วเหรอ" วราลี กระตุกริมฝีปากของเธอ เธอคิดว่ามาวิน กำลังจะพูดอะไรบางอย่างและผลลัพธ์ก็คือเสนอให้เธอณัชชาจำข้อเสนอในชีวิตสุดท้ายของเขาได้ อย่างไรก็ตามมาวินยังมีสนามเด็กเล่น ในชีวิตนี้เธอเลิกราและอยากจะเลิกราเบี่ยงเบนไปจากวิถีของเรื่องและไม่ต้องการเดินเส้นทางเดิมนี่มันทุเรศเกินไปหากมาวินขอผู้หญิงคนอื่น ๆ พวกเธอจะไม่มีทางโกรธ แต่ณัชชาเป็นคนที่มีอดีตชาติ เธอคิดถึงจุดจบที่น่าเศร้าในชีวิตของเธอ เธอดูนิ่งสงบและพูดต่อว่า "ฉันจะไม่ไปอยู่กับคุณ""ฉันมีเงิน ฉันให้เธอได้ทุกอย่าง" มาวิน กล่าวเสริมก่อนที่จะไล่ตามณัชชา เขาได้ทำการสอบสวนครอบครัวของณัชชา อย่างชัดเจนมานานแล้วแม้กระทั่งเงินฝากในบัญชีของณัชชา ครอบครัวของเธออ่อนแอ วัฒนธรรมของผู้ปกครองต่ำและงานที่ทำอยู่ที่ฐานล่างสุดของสังคม พ่อของเธอขี้เมา เขาติดแอลกอฮอล์แบบรุนแรง แม่ของเธอก่อหนี้สินมากมาย ไม่มีอาชีพ มีน้องชายหนึ่งคนเรียนอยู่มัธยมแถวบ้าน แวบแรกมันเป็นระเบียบ ทุกเกรดเป็นอันดับต้น ๆ ของชั้นเรียนและสุดท้ายก็มีเกรด ยังดีกว่ามันโกงจริงคนเช่นนี้ที่อยู่นอกสังคม เป็นคนขี้เกียจที่ไม่มีใครต้องการ เป็นเรื่องดีที่สามารถเลี้ยงดูตัวเองได้ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะพึ่งพาณัชชา จากการสอบสวนณัชชา เป็นคนดีกับน้องชายและครอบครัวของเธอมาโดยตลอด เธอยอมที่จะเสียสละทุกอย่างได้เพื่อครอบครัวมาวินไม่พลาด เขาจะโอนเงินเข้ากระเป๋าของณัชชาเป็นประจำ และณัชชาต้องการใช้มันเพื่อดูแลตัวเอง แม้ว่าเธอจะต้องชดเชยให้กับครอบครัวด้วยก็ตามณัชชาเงยหน้าขึ้นและดวงตาสีเข้มของเธอก็ตกลงที่จมูกของมาวิน เธอเห็นเพียงริมฝีปากของมาวิน และมองเธอจากด้านบน ดวงตาของเขาคมชัดเธอแอบยิ้มอยู่ในใจ ปรากฎว่าเธอได้เห็นเขาอย่างชัดเจน ไม่น่าแปลกใจที่เธอยอมเข้ามาอยู่กับเขาในชีวิตที่แล้วของเธอ เมื่อได้รับการเสนอจากเขาเธอรู้สึกว่าได้พบกับเจ้าชายตัวจริงและตื่นเต้นมาก ที่เธอได้อยู่กับเขาตอนนั้นเธอรู้สึกว่าเธอเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกโดยไม่คาดคิด มาวินมองว่าเธอเป็นเครื่องมือให้ความอบอุ่นบนเตียงมานาน หลังจากซื้อด้วยเงินเขาสามารถรักษาได้ตามอำเภอใจ และแน่นอนว่าเขาจะไม่ทุกข์ใจเมื่อถูกทิ้งณัชชายิ้มทันทีดวงตาของเธอส่องแสง ในคืนที่มืดมิดดวงตาของเธอทำให้ผู้คนตื่นตาณัชชากดไหล่ของ มาวิน ให้ใกล้หูของเขา"พ่อเลี้ยง" ณัชชาอ่านชื่อของ มาวิน เบา ๆหัวใจของ มาวิน แน่นขึ้นและคอของเขาก็มืดมนณัชชายิ้มบนใบหน้า แต่ดุว่า "คุณปล่อยฉันไปเถอะ"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15 อิทธิพลของพ่อเลี้ยง

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15 อิทธิพลของพ่อเลี้ยง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้