สู่ยุค70
ทั้งสามคนใช้เวลาในการท่องเที่ยวพักผ่อนได้ไม่ถึงครึ่งเดือนการล่มสลายของโลกก็ได้เริ่มขึ้น พืชพันธุ์ต่างๆเริ่มล้มตายในหลายประเทศก่อน ปลาในมหาสมุทรและในแหล่งน้ำต่างๆลอยน้ำตายทำให้ตามชายหาดเต็มไปด้วยซากปลา ส่วนพวกสัตว์เริ่มเป็โรคล้มตายกันเป็จำนวนมากทำให้อาหารนั้นเริ่มขาดแคลนอย่างหนักจนบางที่หรือบางประเทศเกิดการจลาจลแย่งอาหารเหตุการณ์นี้ส่งผลให้ประชากรในประเทศต่างๆเริ่มล้มตายเป็จำนวนมาก
'นี้อาจเป็พระประสงค์ของพระเ้าหรือจะเป็เพราะธรรมชาติลงโทษพวกเรา เป็เวลาครึ่งเดือนมาแล้วที่เกิดเื่ราวต่างๆแล้วดูเหมือนมันจะแย่ลง อาหารขาดแคลน คนล้มตายเป็จำนวนมากและเกิดลัทธิใหม่ขึ้นมาว่านี้คือการชําระล้างโลก บ้างก็บอกโลกนี้ได้มาถึงการล่มสลายแล้ว'เสียงของนักข่าวดังขึ้น
"เกรซ ลูกพร้อมหรือยัง"แม่เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนลูกสาวตนที่ตอนนี้เ้าตัวกำลังฟังวิทยุเหตุการณ์ล่มสลายของโลก ั้แ่เกิดเื่ครอบครัวเราก็ไม่ได้ออกไปไหนมาไหนเลยอยู่แต่ในบ้าน
"พร้อมแล้วค่ะ หนูคงคิดถึงที่นี้แย่"เกรซมองไปรอบห้องด้วยแววตาเศร้าสร้อยเมื่อถึงเวลาต้องจากที่นี้ไป
"มันจะอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไปจ๊ะลูก"ตัวเธอเองก็เศร้าไม่ต่างจากลูกสาว
"ไปกันเถอะค่ะ พ่อคงรอแล้ว"ทั้งสองคนเดินจูงมือลงไปยังด้านล่างที่มีพ่อยืนถือกล่องไม้ของคุณย่าอยู่
"ทั้งสองพร้อมกันหรอยัง"พ่อถามสองแม่ลูก
"พร้อมแล้วค่ะ"ทั้งสองตอบกลับผู้เป็พ่อก่อนที่จะได้รับขวดน้ำในกล่องไม้ให้แต่ละคน แม่จะเป็ผู้สวมกำไลไม้
"เจอกันที่โน่นนะคะ"เกรซบอกพ่อกับแม่พร้อมกับยิ้มให้ท่านทั้งสอง
"จ๊ะลูก"ทั้งสองท่านบอกลูกสาวตน ทั้งสามกอดกันก่อนที่เปิดขวดน้ำนั้นดื่มไปพร้อมๆกัน ความแสบร้อนที่ลำคอจนทั้งสามกระอักเืออกมาแล้วล้มลงไปแน่นิ่งพร้อมกับกำไลไม้ที่หายไปจากข้อมือแม่เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบ
หมู่บ้านซิ่นเจี่ยง หลังจากการปฏิวัติทางวัฒนธรรมของจีนหมู่บ้านทางชนบทที่ต่างๆต้องเปลี่ยนไปทำเป็เกษตรทำงานเพื่อส่วนร่วมทุกคนเท่าเทียบกันเป็นโยบาลของพรรคคอมมิวนิสต์จีนหมู่บ้านซิ่นเจี่ยงก็เป็หนึ่งในหมู่บ้านดังกล่าว
ในหมู่บ้านซิ่นเจี่ยงมีครอบครัวใหญ่อย่างตระกูลฟ่านอาศัยในหมู่บ้านชนบทซิ่นเจี่ยงนี้ ประกอบไปด้วย ปู่ฟ่าน ย่าฟ่าน ทั้งสองมีลูกด้วยกัน 4 คน ชายสาม หญิงหนึ่ง ลูกชายคนโตชื่อ ฟ่านตง เป็ทหารอยู่ที่ตอนใต้แต่งงานกับ ปี๋ซินอี๋ หญิงจากหมู่บ้านข้างๆมีลูกชายด้วยการหนึ่งคนคือ ฟ่านหยวน
ลูกชายคนรอง ฟ่านเจียนโจว เป็แรงงานหลักของบ้านแต่งงานกับหญิงสาวในหมู่บ้านนาม กู่เย่อเล่อ มีลูกสาวหนึ่งคน ฟ่านหลิ่งซาง
ลูกชายคนที่สาม ฟ่านลี่ถัง นั้นทำงานที่โรงงานของรัฐในตัวอำเภอได้แต่งงานกับหญิงสาวในตัวอำเภอ อันหลิน ทำให้ได้ไปอยู่ในตัวอำเภอ
ลูกคนสุดท้าย ฟ่านถิงถิง กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยม
"ลูกรอง ฮือ..ฮือ เพราะนังกู่!! ฮือ.. ฉันจะฆ่ามันให้ตายอีกรอบ!! ฉันจะฆ่ามัน!!!" ย่าฟ่านร้องไห้เมื่อมีชาวบ้านแบกร่างลูกคนรองสลบไม่ได้สติรวมถึงสะใภ้ตัวต้นเหตุมายังหน้าบ้านตระกูลฟ่านรวมทั้งชาวบ้านที่มามุงดูเื่ของเพื่อนบ้าน
"ใจเย็นๆก่อนป้าฟ่าน"หัวหน้าหมู่บ้านรีบห้ามป้าฟ่านที่เตรียมจะเข้าไปทำร้ายสะใภ้รองอย่างกู่เย่อเล่อที่สลบไม่ต่างจากลูกคนรองของป้าแก
เื่ราวทั้งหมดเริ่มจากมีคนมาบอกสะใภ้รองที่กำลังดูแลลูกสาวที่ป่วยว่า สามีตนเข้าไปช่วย ซูเหวิน จากการจมน้ำซึ่งหล่อนนั้นเป็อดีตคนรักของสามีตน จริงๆแล้ว ฟ่านเจียนโจวและซูเหวิน นั้นเป็รักแรกของกันแล้วกันซึ่งทั้งคู่กำลังวางแผนจะแต่งงานกันซึ่งทางคนเป็แม่อย่างย่าฟ่านนั้นก็ชอบซูเหวินเป็อย่างมากเพราะเ้าตัวเป็ลูกสาวของหัวหน้าฝ่ายผลิด แต่ว่าทั้งสองก็ไม่อาจได้แต่งงานร่วมชีวิตดั่งที่หวัง เมื่อกู่เย่อเล่อที่แอบรักฝ่ายชายวางยาฟ่านเจียนโจวให้ได้เสียกับตนจนตั้งท้องต้องแต่งงานรับผิดชอบซึ่งมันทำให้ย่าฟ่านไม่ชอบสะใภ้คนนี้เข้ากระดูกดำ ด้วยพิษรักแรงหึงเมื่อได้ยินสามีตนเข้าไปช่วยซูเหวิน เ้าหล่อนรีบไปหาเื่ซูเหวินแต่สามีตัวเองพยายามห้ามไม่ให้เมียตนนั้นมีเื่มีราวแต่สุดท้ายทั้งคู่ยื้อยุดจนตกน้ำตกท่าไปทั้งคู่
เสียงร้องไห้ปลุกให้เด็กหญิงที่นอนอยู่ในห้องตื่นขึ้นมา ร่างเด็กๆค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นมานั่งความรู้สึกเหมือนเป็ไข้มึนๆหัว
"นี้เราข้ามมาแล้วหรอ แล้วพ่อกับแม่ละ" เกรวที่รู้สึกตัวมองไปรอบๆตัวว่านี้ไม่ใช้บ้านที่ตนเคยอยู่ก่อนที่เ้าตัวจะลุกขึ้นเปิดประตูออกไปตามเสียงที่ดังอยู่ข้างนอก เห็นคนจำนวนหนึ่งยืนล้อมชายหญิงคู่หนึ่งที่นอนอยู่บนพื้นก่อนที่หัวหน้าหมู่บ้านจะร้องขึ้นมา
"ป้าฟ่าน!! ทั้งสองฟื้นแล้ว!!"หัวหน้าหมู่บ้านชี้ไปยังทั้งสองสามีภรรยา
"ลูกรอง!!"ย่าฟ่านรีบเข้าไปดูลูกชายตนพร้อมกับคนที่ยืนอยู่
เกรซที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองไปยังทั้งสองคนที่ฟื้นคิดในใจว่าใช่พ่อแม่ตนหรือไหมก่อนจะตัดสินใจะโชื่อเก่าของตนในโลกก่อนออกไป
"เกรซ!!!"ทุกคนที่ได้ยินเสียงเด็กน้อยฟ่านหลิ่งซางะโออกมาต่างกันไปมองแบบงง ก่อนสองสามีทีฟื้นจะได้ยินและพูดออกมา
"เกรซ" เมื่อเด็กน้อยได้ยินก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาเมื่อได้รู้ว่าทั้งสองคือพ่อแม่ตน
'พวกเราได้ข้ามมาสู่ยุค70อย่างปลอดภัยทุกคนแล้ว'
441
