"วี๊หว่อ วี้หว่อๆ" เสียงรถพยาบาลดังเข้ามา ฉันรีบอุ้มเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนวิ่งไปที่หน้าห้องน้ำเพราะเป็จุดที่พี่หมอนัดรถพยาบาลไว้ เห็นแสงไฟหลายสีวิ่งเข้ามาในใจตอนนี้โล่งมากจากที่กังวลมากมายกลัวว่าเด็กน้อยที่ฉันรู้สึกถูกชะตาครั้งแรกจะเป็อะไรไปมากกว่านี้
"คนไข้อยู่ใหนค่ะ"
"อยู่นี่ค่ะ"
"ขอเด็กหน่อยครับ"ฉันวางเด็กลงแปลนอนที่มีบุรุษพยาบาลวิ่งถือมา พอวางเสร็จบุรุษพยาบาลก็ยกน้องไปขึ้นรถ
"เด็กเป็อะไรค่ะ"
"เป็ไข้ตัวร้อนค่ะ"
"ค่ะ เชิญญาติขึ้นรถเลยค่ะ"
"เดี๋ยวรอยายของเด็กสักครู่นะค่ะ" ฉันหันไปมองยายโดยมีคุณพยาบาลมองตาม ซึ่งพี่หมอพยุงเดินมาช้า เหมือนขาแกจะไม่ดี
"คุณยายขึ้นรถเลยค่ะ เดี๋ยวหนูกับแฟนจะขับรถตามไป"
"จ๊ะ"
"วี๊หว่อ วี้หว่าๆ"เสียงรถดังออกไป พร้อมกับเสียงหว่อที่ดังขึ้น ฉันกับพี่หมอก็ขับตามรถคันนั้นไปติดๆ ในใจภาวนาขอให้น้องเป็แค่ไข้หวัดธรรมดาอย่าได้เป็อะไรร้ายแรงเลย
"พี่หมอ เด็กคนนั้นจะเป็อะไรมากมั้ยค่ะ"
"ไม่หรอกอย่าคิดมาก"
ฉันเก็บความรู้สึกห่วงเด็กคนนั้นไว้ในใจแล้วเอี้ยมมือไปเปิดเพลงให้พี่หมอฟัง เพราะตอนนี้ตี1กว่าแล้ว ฉันเลื่อนเลือกเพลงโปรดของเราสองคนอยู่ใหนน๊าาา นี่ไงเจอแล้ว shapeof you ของ ed sheeran กดเลือกเพลงได้แล้วก็เปิดเสียงให้ดังๆ เพราะกลัวพี่หมอจะหลับใน
พอมาถึงโรงพยาบาลฉันกับพี่หมอก็รีบเดินขึ้นไปหายายที่นั่งร้องไห่อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน
"คุณยายไม่ต้องห่วงนะค่ะ น้องถึงมือหมอแล้ว"
"จ๊ะขอบใจหนู 2คนมากนะลูก"
"ไม่เป็ไรค่ะ/ครับ" พี่หมอจูงมือฉันให้นั่งลงข้างๆยาย แล้วเอามือมากุมมือฉันไว้ มีผู้ชายคนนี้อยู่ใกล้ๆ รู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยทุกครั้งเลย
"หนูนอนพักบ้างนะ เดี๋ยวหมอออกมาแล้วพี่จะปลุก" ฉันเอียงหัวมาซบไหลพี่หมอแล้วหลับตาเข้าสู่นิทรา
"หนูค่ะตื่นๆ" ฉันสะดุ้งตื่นเสียงพี่หมอที่เรียกปลุก ตอนนี้รู้สึกตัวนะ แต่ตาทั้งสองข้างมันไม่เปิดเลย
"กี่โมงแล้วค่ะ"
"ตี2แล้วครับ ปะลุกครับ"
"แล้วหมอบอกว่าเด็กเป็อะไรค่ะ"
"เป็ไข้หวัดครับ ต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลสักวัน สองวัน"
สักพักก็มีบุรุษพยาบาลเข็นเตียงเด็กออกมา เด็กน้อนหน้าตาดูมีชีวามากกว่าตอนแรกที่เจอมาก ดีแล้วละถือว่าเป็สันญานที่ดี
"ญาติ ด.ญ พัชรี สิงห์หาครับ "
"อยู่นี่จ๊ะ" ฉันหันไปมองยาย แล้วพากันเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างๆเตียงเข็นของน้อง
"คุณพ่อของน้องจองห้องพิเศษไว้ใช่มั้ยครับ"
"ครับ" ฮื้มพ่อ?
"เดี๋ยวพ่อน้องเซ็นต์ชื่อตรงนี้หน่อยครับ "
พอพี่หมอเซ็นต์ชื่อเสร็จบุรุษพยาบาลก็บอกให้ตามเค้าไป เดินมาถึงตึกหนึ่ง ตึกนี้น่าจะเป็เฉพาะของผู้ป่วยเด็ก เพราะตลอดทางที่เดินมามีแต่เด็กและของเล่นเด็กทั้งนั้นเลย
"ถึงแล้วครับ" เขาบอกแล้วพาเราเดินเข้ามา ในห้องกว้างมากเหมือนห้องที่คอนโดฉันสองห้องรวมกันอะ มีครบทุกอย่าง เตียงเด็กจะเป็ฟูกติดพื้นกว้างประมาน 6ฟุต มีโซฟาชุดใหญ่ ทีวี ตู้เย็น ครบหมดเรียกง่ายๆคือห้องผู้ป่วยสำหรับคนรวยนั้นแหละ
"พี่หมอ คืนละเท่าไหร่ค่ะเนี้ย"
"รวมค่าห้อง ค่าอาหาร ค่าบริการทุกอย่างก็ตกวันละ 16,140บาทครับ"
"พ่อหนุ่มยายว่าย้ายโรงพยาบาลดีกว่ามั้ยลูก"
"ไม่ต้องหรอกครับคุณยาย คุณยายไม่ต้องคิดมากครับเดี๋ยวผมจัดการเอง"
"ขอบคุณมากนะลูกเอ้ย ขอบคุณจริงๆถ้าไม่ได้พวกหนู ยายไม่อยากจะคิดเลยว่าหลานยายจะเป็ยังไง" ทั้งพูดทั้งร้องไห่ แล้วหันมาไหว้ฉันกับพี่หมอ ยกใหญ่จนฉัยบอกว่าถ้าไหว้อีกจะกลับแล้ว นั้นแหละแกถึงหยุ
"หนูเรากลับไปพักผ่อนกันก่อนดีมั้ย แล้วค่อยมาใหม่ "
"ก็ได้ค่ะ คุณยายค่ะหนูกลับก่อนนะค่ะเดี๋ยวตอนเช้าจะมาเยี่ยมใหม่"
"จ๊ะลูก ไปดีมาดีคุณพระคุณเ้าคุ้มครองนะลูกนะ"
"ค่ะ/ครับ"
เราออกมาจากโรงพยาบาลก็ขึ้นรถมุ่งหน้าไปที่คอนโดอย่างเดียวไม่แวะไหน เพราะตอนนี้เราต่างก็ง่วงมาก แต่ฉันไม่ก็กล้านอน ชวนพี่หมอคุยไปด้วยตลอดทาง เพราะกลัวอย่างเดียวคือพี่หมอหลับใน
"หนูอาบน้ำก่อนอย่าพึ่งนอน"
"อาบพรุ่งนี้ได้มั้ยค่ะ หนูง่วง"
"ไม่ได้ครับ ปะลุก" สุดท้ายฉันก็ต้องลุกมาอาบน้ำกับพี่หมอจนได้แต่ไม่ได้มีอะไรกันนะ เพราะตอนนี้เราต่างไม่มีแรง และง่วงมากทั้งคู่ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินอย่างหมดแรงมานอนที่เตียงโดยมีพี่หมอดึงไปกอดและห่มผ้าให้
"ฝันดีนะครับเ้าหญิงของพี่" รู้ถึงสึกถึงลมหายใจที่รดอยู่ตรงแก้มและััอ่อนนุ่มที่กดเน้นลงกลางน่าผาก มันให้ความรู้สึกเหมือนเ้าหญิงที่มีเ้าชายรูปงามเข้ามาจุมพิษและกอดปกป้องไว้จากอันตรายต่างๆ เหมือนในนิยาย เลย