ชิมิเคนได้แต่ยิ้มเฝื่อนๆเมื่อได้ยินคำพูดของคะจิมิชิมิเคนคิดไปว่าอาจจะเป็เพราะการที่เขาไปกล่าวหาว่าเธอแย่งโต๊ะของเขาไปนั้นเอง
จากคำพูดของยูกิมิสะกิดใจของชิมิเข้าประโยคหนึ่งชายหนุ่มสงสัยว่าเธอรู้ได้อย่างไรว่าเขานั้นเป็นักผจญภัย “พี่ยูกิมิไม่ทราบว่าท่านรู้ได้อย่างไรว่าผมเป็นักผจญภัย “ ยูกิมิยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ทันจะได้ตอบคะจิมิก็พูดขึ้นมา“พวกนักผจญภัยเช่นพวกท่านมีพลังชั่วร้าย ไม่ว่าใครๆก็สามารถััได้”ชิมิเคนทำสีหน้าใเล็กน้อย“นี้ผมชั่วร้ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี้ย “ ไม่ทันที่ชิมิเคนจะพูดจบยูกิมิก็พูดขึ้น“ท่านชิมิเคน พวกเาาวเมืองนั้นสามารถััถึงพลังบางอย่างที่มีแต่นักผจญภัยที่มีได้พวกเราก็ไม่รู้ว่ามันคือพลังอะไร แต่พวกเาาวเมืองเรียกมันว่า “พลังแห่งต้นกำเนิด “ ประชาชนต่างๆในโลกนี้จะไม่มีพลังดังกล่าวจะมีก็แต่นักผจญภัยเท่านั้น ทำให้เราสามารถแยกแยะนักผจญภัยและชาวเมืองได้นั้นเอง “
ชิมิเคนได้ฟังดังนั้นก็สงสัยเกี่ยวกับพลังแห่งต้นกำเนิด“อาร์ยา พลังแห่งต้นกำเนิด มันคืออะไรกัน เธอสามารถบอกผมได้หรือไม่ “อาร์ยาประมวลข้อมูลอยู่สักครู่หนึ่งจึงตอบไป“ข้ามีข้อมูลอยู่ไม่มากนัก พลังแห่งต้นกำเนิดถือว่าเป็พลังลึกลับในโลกของEDEN World มันสามารถเปลี่ยนแปลงพลังต่างๆของโลก EDEN World ได้จะเรียกได้ว่าเป็พลังที่อยู่สูงสุดเหนือพลังต่างๆในโลก EDEN World แต่ก็มีพลังลึกลับบางชนิดในโลกEDEN World ที่สามารถต่อกรกับ พลังแห่งต้นกำเนิดได้”
“แสดงว่าพลังแห่งต้นกำเนิดก็เปรียบเสมือนกับพลังของคนสร้างเกมสินะที่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกของ EDEN World “ ชายหนุ่มพึมพำกับตนเอง “ ขอบใจเธอมากนะอาร์ยา”
เมื่อพอเข้าใจเกี่ยวกับพลังแห่งต้นกำเนิดแล้วชายหนุ่มก็ขอบคุณยูกิมิที่ช่วยตอบคำถามเขา “ขอบคุณพี่สาวยูกิมิที่คลายข้อสงสัยให้กับผม “ “ยินดีจ๊ะ” ยูกิมิตอบด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็นั่งดื่มกันไปอีกสักพักหนึ่งยูกิมิเธอนั้นเริ่มที่จะมีอาการเมาขึ้นมาเล็กน้อย เธอเป็คนที่ชอบเก็บความรู้สึกต่างๆเอาไว้ แต่เมื่อเวลาเมาเธอก็มักจะหลุดพูดมันออกมาเช่นกัน เธอนั้นมีเื่อัดอั้นตันใจอยากจะระบายออกมาจึงพูดต่อทั้งสองคน“ท่านพี่คะจิมิ และ ท่านชิมิเคน ตัวข้าั้แ่ยังเป็เด็ก ข้าใฝ่ฝันที่อยากจะออกไปผจญภัยในโลกภายนอก เดินทางไปยังแผ่นดินใหญ่ออกไปมองโลกกว้างด้วยสองตาของตัวเองสักครั้งในชีวิต แต่ท่านพ่อของข้าเป็คนที่มีชื่อเสียงในเมือง และเข้มงวดกับพวกเราทั้งสองคน ข้ากลัวว่าถ้าข้าขอท่านพ่อออกไปผจญภัยภายนอก ท่านพ่อจะปฏิเสธ ท่านพี่และท่านชิมิเคนคิดว่าข้าควรจะทำอย่างไรดี “
คะจิมิเธอได้แต่หันไปจ้องมองใบหน้าของยูกิมิที่ประดับไปด้วยความเศร้าสร้อย ั้แ่ยังเด็กนั้นคะจิมิเธออยู่เคียงข้างยูกิมิเสมอมา เรียกได้ว่าสองพี่น้องตัวติดกันยิ่งกว่าฝาแฝดอิน-จันเสียอีก คะจิมินั้นเธอรู้ความ้าของน้องสาวเธอมาโดยตลอดว่า้าออกไปผจญภัยยังแผ่นดินใหญ่ ใจจริงๆของคะจิมินั้น เธอก็อยากที่จะคอยติดตามไปดูแลน้องสาวของเธอด้วย แต่ด้วยภาระหน้าที่ของคะจิมิที่เป็พี่คนโตที่ต้องช่วยเกี่ยวกับงานของพ่อของเธอ คะจิมิต้องคอยปฏิเสธยูกิมิเสมอเมื่อยูกิมิชวนคะจิมิออกไปผจญภัยยังแผ่นดินใหญ่
"อย่าเศร้าไปเลยยูกิมิ แผ่นดินใหญ่ก็ไม่ต่างอะไรจากที่เมืองแห่งนี้นักหรอก " คะจิมิพูดปลอบใจยูกิมิเพื่อที่จะไม่ให้เธอเศร้ามาก แต่กลับทำให้ยูกิมิยิ่งเศร้าไปอีก เพราะพี่ของเธอปลอบใจเธอทุกครั้งด้วยประโยคนี้
ชิมิเคนนั่งฟังสองพี่น้องสนทนากัน ชิมิเคนนั้นก็คิดจะปลอบใจยูกิมิเช่นกัน "นี้พี่สาวทั้งสอง ในฐานะที่ผมเป็นักผจญภัย ผมสามารถเชิญพี่เข้าร่วมแฟมิลี่ของผม และร่วมผจญภัยไปกับผมได้ แต่ก็นั้นแหละถ้าท่านพ่อของพวกพี่สาวยินยอมหละก็น่ะ "
ยูกิมิได้ฟังดังนั้นเธอจึงมีรอยยิ้มขึ้นมา เธอเริ่มที่จะมองเห็นความหวังที่จะได้ออกไปผจญภัยยังแผ่นดินใหญ่ "ท่านพ่อเป็คนเข้มงวดมากๆ ถ้าพวกเราสามารถพิสูจน์ให้ท่านพ่อเห็นว่า พวกเราสามารถดูแลตัวเองได้ และมีนักผจญภัยที่สามารถคอยดูแลปกป้องพวกเราได้ ไม่แน่ท่านพ่ออาจจะยอมให้พวกเราออกไปผจญภัยยังแผ่นดินใหญ่ก็เป็ได้ "
คะจิมิได้ฟังดังนั้นเธอก้มหน้าลงและกำลังใช้สมองครุ่นคิดถึงความหน้าจะเป๋นไปได้ "ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าพวกเราสองคนพี่น้องออกไปผจญภัยกันหมดแล้วใครจะคอยช่วยท่านพ่อเกี่ยวกับงานของท่านละ " "มันจริงอย่างที่ท่านพี่พูดละนะ " ยูกิมิพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย สิ้นหวังเป็อย่างมาก
ชิมิเคนไม่รู้จะปลอบใจยูกิมิอย่างไรต่อไป ชายหนุ่มไม่เคยตกอยู่ในสถานะการณ์แบบนี้ อีกอย่างทั้งสองสาวยังเป็หญิงสาวน่ารักทั้งสองคน ในโลกปัจจุบันที่ชิมิเคนจากมาเขานั้นก็ไม่ค่อยได้สนทนากับผู้หญิงมากเท่าไหร่นัก เมื่อสนทนากับหญิงสาวเขามักจะมีอาการเขิน เวลาพูดจามักตะกุกตะกักอยู่บ้าง
"นี้ก็ดึกมากแล้ว ผมขอตัวก่อนดีกว่าครับพี่สาวทั้งสอง ผมยังต้องไปสำรวจเมืองต่ออีกสักนิดหน่อยก่อนจะกลับที่พัก ถ้าพวกเรามีวาสนาพวกเราคงจะได้พบกันอีก ลาก่อนครับพี่คะจิมิและยูกิมิ " ชิมิเคนกล่าวและยิ้มด้วยรอยที่สดใส
ยูกิมิเธอยิ้มตอบให้กับชิมิเคน ละโบกมือลาให้กับชิมิเคน ใบหน้าของยูกิมิตอนนี้นั้นเริ่มที่จะมีอาการแดงขึ้นมาที่พวงแก้มทั้งสอง ไม่สามารถที่จะรู้ได้ว่ามันแดงเพราะอาการเขินของเธอ หรือเพราะฤทธิ์ของเบียร์กันแน่ แต่ใบหน้าแดงของยูกิมิยามนี้นั้น เรียกได้ว่าน่ารักสุดๆของที่สุด ยามที่ชิมิเคนเห็นนั้นหัวใจของชิมิเคนเต้นแรงผิดปกติ คล้ายกับความรู้สึกตอนที่เห็นรอยยิ้มของอัตสึโกะ แต่ว่าครั้งนี้กับรุนแรงยิ่งกว่า
ชิมิเคนรีบเดินจากไปเพราะเขารู้สึกว่าไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ตามใจตัวเองสักเท่าไหร่ ชิมิเคนรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว จนทั้งสองสาวต้องมองตาม เพราะคิดว่าเขาจะรีบไปที่ไหนกันนะ เมื่อชายหนุ่มเดินผ่านพนักงาน เขาไม่ลืมที่จะเรียกพนักงานและชี้ไปที่โต๊ะของทั้งสองสาว "พี่พนักงาน โต๊ะที่สองนั่งตรงนู้นเดี้ยวผมเป็คนจ่ายเองครับ ผมคิดว่าพวกเธอไม่น่าจะกินอะไรเท่าไหร่ ผมจ่ายให้ 10,000 EDEN ผมคิดว่าน่าจะพอนะครับ " พนักงานเห็นอย่างนั้นเขารีบพยักหน้าตกลงในทันที ตามจริงเบียร์ที่พวกเขาดื่มกันนั้นราคารวมกันยังไม่ถึง 2,000 EDEN ด้วยซ้ำ การที่ชิมิเคนให้มา 10,000 EDEN นั้นเสมือนกับเป็การได้รับทิปก้อนใหญ่สำหรับพนักงาน
ถ้าให้กล่าวถึงการที่ชิมิเคนเลี้ยงเบียร์พวกสองสาวพี่น้องแล้วนั้น ชิมิเคนนั้นไม่ได้้าที่จะอวดรวยหรือว่า้าที่จะจีบสองสาวพี่น้องแต่อย่างใด แต่เพื่อเป็การขอบคุณสำหรับที่สองสาวให้เขานั่งรวมโต๊ะและร่วมสนทนากับเขานั้นเอง ชิมิเคน้าตอบแทนพวกเธอเพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกไหม มีโอกาสตอบแทนบุญคุณคนก็ควรที่จะรีบตอบแทน อย่าปล่อยให้สายเกินไปอาจจะไม่มีโอกาสได้ตอบแทน
หลังจากชิมิเคนออกจากบาร์มาแล้ว จากการที่เขาสัญญากับอาร์ยาว่าจะพาเธอไปเดินชมเมืองนั้น ชิมิเคนไม่ลืมที่จะต้องไปสำรวจเมืองก่อนที่จะกลับไปยังตำนักเ้าเมือง
157
