บทที่ 3 หญิงชุดขาว
แม้จะไม่ถึงขั้นเจอโรงเตี๊ยมดำที่ทำหมูสับมนุษย์ ทว่าเื่ราวที่มีชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนวิ่งเข้ามาทำร้ายร่างกายอย่างหนัก และปล้นสิ่งของจนหมดตัว แล้วเขียนใบสัญญาหนี้หลายหมื่นหยวนนั้น ได้รับการเล่าสืบต่อกันมานาน ยิ่งคืนนี้มีลางไม่ดี ผมจึงรู้สึกกังวลใจตลอด ย่อมต้องระมัดระวังเป็พิเศษ พ่อของต้าเหว่ยยังไงก็เป็คนขับรถบรรทุกมานาน การอบรมสั่งสอนในชีวิตประจำวันย่อมมีไม่น้อย หลังจากความโกรธในตอนแรกผ่านไป เขาก็ไม่ได้หยิบเก้าอี้มาขว้างใส่ผม แต่กลับส่งเสียงขึ้นจมูก พลางโบกมือใส่เถ้าแก่เนี้ยอย่างรำคาญ
"พวกเราสองพี่น้องเหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าขับรถต่อ ไม่ทำพวกนี้หรอก รีบผัดผักสองจานให้หน่อย จัดห้องคู่ให้ด้วย พวกเราจะพักผ่อนเร็วหน่อย"
ที่น่าแปลกใจคือเถ้าแก่เนี้ยไม่ได้ตื๊ออะไรต่อ แต่กลับโบกมือให้พวกสาว ๆ แยกย้าย แย้มยิ้มแล้วเดินจากไป อาหารผัดร้อน ๆ หนึ่งจาน เนื้อสองจานก็ส่งมาอย่างรวดเร็ว ต้าเหว่ยที่ไม่สนใจผมแล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย เ้าหนุ่มคนนี้กำลังมีอารมณ์ แต่กลับไม่ได้ปลดปล่อย เลยเอาความโกรธมาลงที่ผม ผมยิ้มเจื่อน ๆ พลางส่ายหน้า แล้วเริ่มกินบ้าง
หลังกินข้าวเสร็จ เถ้าแก่เนี้ยเก็บเงินผมไปหนึ่งร้อย พร้อมบอกว่าไม่มีทอน ที่เหลือให้เป็เงินมัดจำห้อง ตอนเช็กเอาต์ค่อยคิดเงิน ค่าห้องถูกขนาดนี้ ผมจึงไม่ได้คิดมาก แล้วรับกุญแจห้องมา กุญแจนี้ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มันเป็กุญแจทองแดงโบราณที่มีแค่สองฟันเท่านั้น ทั้งยังมีน้ำหนักจนรู้สึกหนักอึ้ง โรงแรมนี้มีเอกลักษณ์หรือว่ามีความประหลาดกันแน่ ผมเริ่มรู้สึกแปลก ๆ ในใจ
ในห้องยังคงเป็สไตล์โบราณ ดูทรุดโทรมกว่าที่ผมคิดไว้ เฟอร์นิเจอร์ก็มีแค่โต๊ะตัวเดียว เตียงหนึ่งเตียง กับเก้าอี้สองตัว ไม่มีห้องน้ำ ไม่มีน้ำร้อน ไม่มีไฟฟ้า มีตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวง ผมหากระโถนได้แค่ใต้เตียง...นี่มันย้อนกลับไปในสังคมยุคเก่าอย่างสิ้นเชิงเลย แต่บอกแล้วว่าจะเอาห้องคู่ แล้วทำไมถึงให้ห้องที่มีแค่เตียงเดียวกันล่ะ พวกเราหวนนึกถึงรอยยิ้มเ้าเล่ห์ของเถ้าแก่เนี้ยยามที่ไม่ได้ชวนเราซื้อบริการสาว ๆ ต่อและตอนเดินจากไป อย่าบอกนะว่าเธอคิดว่าผมกับต้าเหว่ยเป็คู่ขากัน ผมรีบวิ่งลงบันไดไปแก้ต่างกับเถ้าแก่เนี้ยเป็พัลวัน แต่อีกฝ่ายดันทำเป็ไม่สนใจ บอกว่าที่นี่มีแต่ห้องที่มีเตียงเดี่ยว ถ้าหากคุณไม่พอใจก็จองสองห้องสิ ผมจึงได้แต่ยอมแพ้ ไม่ใช่เพราะจะประหยัดเงิน แต่เพราะอยู่ในชานเมืองแปลก ๆ แบบนี้ ถ้าแยกกันแล้วเกิดมีเหตุอะไรขึ้นมาจะช่วยเหลือกันไม่ทัน
เมื่อผมกลับมาที่ห้อง แต่พบว่าห้องโล่งเปล่า ต้าเหว่ยหายไปแล้ว ไม่รู้ทำไม…ตอนที่เปิดประตูห้องแล้วไม่เห็นต้าเหว่ย หัวใจผมหดเกร็งอย่างแรง ความกลัวที่ทวีขึ้นมา ผมหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ยืนอยู่บนทางเดินแล้วะโเรียก
"ต้าเหว่ย! ต้าเหว่ย!!" เสียงของผมสั่นเล็กน้อยเพราะความกลัว ทางเดินชั้นบนมืดสนิท เงียบสงัด เหมือนมีสัตว์ร้ายบางอย่างซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด ผมรีบวิ่งลงบันไดไปถามเถ้าแก่เนี้ย
"คุณเห็นเพื่อนที่มากับผมไหม?" พูดจบ ผมก็จ้องตาเถ้าแก่เนี้ยอย่างดุดัน อยากจะเห็นความผิดปกติบางอย่างจากสายตาของเธอ เถ้าแก่เนี้ยดูเหมือนจะโกรธเล็กน้อย พูดอย่างทนไม่ไหวว่า
"นายเป็คนประสาทหรือไง เพื่อนนายกำลังสนุกสุดเหวี่ยงอยู่ในห้องข้าง ๆ นาย ตัวเองทำไม่ได้ก็อย่ามาขัดขวางคนอื่นสิ" พูดจบยังมองเป้ากางเกงผมอย่างดูถูกอีก ผมคร้านจะโต้เถียงกับเธอ จึงรีบวิ่งขึ้นบันไดราวกับทะยาน ทางเดินมืดสนิทมีตะเกียงน้ำมันส่องแสงสลัวอยู่ตามผนังกับ เปลวไฟอันริบหรี่ กะพริบไหวเหมือนจะดับได้ทุกเมื่อด้วยแรงลม ทางเดินเงียบสงัด มีแสงสลัว ๆ และเสียงหัวเราะของชายหญิงดังออกจากห้องที่เปิดประตูแง้มไว้ ผมค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ แล้วผลักประตูห้องเปิดออก เห็นร่างเปลือยเปล่าสองร่างกำลังนัวเนียกันอยู่บนเตียง เสียงหยาบโลนดังไม่ขาดสาย ชายในเหตุการณ์นั้นก็คือ ติงต้าเหว่ย เพื่อนรักของผมที่หุ่นอย่างกับวัวและเ้าชู้นั่นเอง
ผมยิ้มเจื่อน เ้าหนุ่มนี่มันเป็ม้าที่พร้อมเป็พ่อพันธุ์ชัด ๆ ผมพินิจโดยรอบ ดูเหมือนจะไม่มีชายฉกรรจ์ซุ่มอยู่ ผมคงคิดมากไปเอง ที่นี่อาจเป็เพียงโรงแรมเล็ก ๆ ที่ให้บริการพิเศษ ผมยิ้มขมขื่น ตอนนี้คงไม่ถึงกับต้องบุกเข้าไปแยกคนทั้งคู่หรอก ไม่งั้นต้าเหว่ยต่อให้ผมไม่ทำให้เขาหมดสมรรถภาพ เขาก็ต้องโกรธจนหันมาตีผมแน่ ๆ ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร อย่างมากก็แค่ต้องจ่ายเงินเพิ่มเท่านั้น ผมคิดว่าตัวเองคิดมากไปหน่อย ผมบอกกับตัวเอง ทั้งหมดนี้เป็เพราะผู้หญิงชุดขาวคนนั้นทำให้ผมรู้สึกกังวลใจตลอดเวลา ผมนึกถึงหญิงชุดขาวที่โบกรถบนถนน ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอทำให้จิตใจของผมปั่นป่วน
ในตอนนั้นเอง ผมรู้สึกเหมือนมีใครสักคนเป่าลมหายใจเย็นเฉียบที่ต้นคอของผมเบา ๆ ขนทั่วร่างของผมพลันลุกชัน ผมสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว หดคอลง ความหนาวเย็นค่อย ๆ ลุกลามขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง ผมรู้สึกเหมือนสมองถูกทุบ มือและเท้าเหมือนไม่ยอมทำตามคำสั่ง ผมยืนนิ่งอยู่กับที่ ความร้อนทั่วกายเหมือนถูกระเหยไป ร่างกายเย็นเฉียบไร้ความอบอุ่น ผมรับรู้โดยสัญชาตญาณว่ามีบางสิ่งอยู่ข้างหลัง มันคืออะไร ผมไม่กล้าคิด สัญญาณอันตรายผุดขึ้นในใจ ผมอยากหันหลังกลับไปมอง แต่คอของผมเหมือนถูกเทด้วยเหล็กหลอมเหลวราดลงไป มันรัดแน่นจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ผมรู้สึกหนาวมาก แต่กลับมีเหงื่อซึมออกมาบนหน้าผาก
"เฮือก!" ผมกลืนน้ำลายดังเอื๊อก บรรยากาศตรงทางเดินที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงตัวเองชัดเจน ผมต้องทำอะไรสักอย่าง ผมพยายามกัดปลายลิ้นตัวเอง ความเ็ปทำให้ร่างกายค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม ผมค่อย ๆ หมุนคอ เลื่อนสายตาไปด้านหลัง แสงไฟในทางเดินยังคงสลัว ที่มุมทางเดิน มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีขาวยืนอยู่ ผมยาวของเธอปล่อยลงบนไหล่ ใบหน้าเลือนราง เป็ผู้หญิงคนนั้นที่ยืนโบกรถ ผมรับรู้ได้ในทันที ถึงแม้จะจำใบหน้าของเธอไม่ได้ แต่ไม่รู้ทำไม สัญชาตญาณของผมบอกว่าต้องเป็ผู้หญิงคนนั้นแน่นอน และเชื่อมั่นในเื่นี้อย่างไม่มีข้อสงสัย เธอยืนอยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ ร่างกายครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในความมืด หรืออาจจะกล่าวได้ว่ากลืนเป็เนื้อเดียวกับความมืดมิด ผมอยากพูด แต่กลับพบว่าริมฝีปากสั่นเทา ผมกดความหวาดกลัวในใจลงอย่างหนัก สูดหายใจเข้าลึก แล้วฝืนเปิดปากถาม
"คุณเป็ใคร" หญิงชุดขาวได้ยินผมพูด เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ไม่รู้ว่าเป็เพราะแสงไฟสลัวเกินไป หรือใบหน้าของเธอมัวหมอง ผมยังคงมองไม่เห็นใบหน้าของเธอชัดเจน ตอนนั้นไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไร ผมกลับมีความกล้าอย่างมหาศาลที่จะเดินเข้าไปหาเธอ มันเหมือนถูกผู้หญิงที่แปลกประหลาดคนนั้นดึงดูดความสนใจ จึงตัดสินใจว่าจะต้องเห็นใบหน้าของเธอให้ได้ ยามเดินเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างผมกับเธอเหลือเพียงแค่่แขน ในที่สุดผมก็เห็นใบหน้าของเธอชัดเจน ใบหน้าอ่อนเยาว์รูปไข่ดูมีเสน่ห์อ่อนช้อย คิ้วบาง จมูกเล็กและงดงาม ตาชั้นเดียวไม่ใหญ่ไม่เล็ก ปากเล็กกระจับ ไม่เหมือนที่คาดไว้ว่าจะน่ากลัวเหมือนซาดาโกะ ทำให้ผมรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด เป็แค่สาวน้อยธรรมดาคนหนึ่ง บางทีอาจจะเป็คนใจดีที่ผ่านมาพาเธอไปส่ง จึงมาพักที่โรงแรมนี้ด้วยกัน ผมรู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่ตอนนั้นผมไม่ควรทิ้งเธอไว้ข้างทาง
"สวัสดี ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ" ผมทักทายเธอราวกับเป็คนที่ผมรู้จักคุ้นเคย
4K
