คาเสะ ยมฑูตสีคราม

คาเสะ ค่อยๆเดินไปหยั่งชั้นที่ 80 และพบว่าชั้นนี้มี ไจแอนด์ บาซิลิธ อยู่ และดวงตาของมัน ก็สามารถทำให้คนกลายเป็๲หินได้เพียงแค่การมองเท่านั้น

...อันตรายจริงนะ ไอ้ตะกวดยักษ์นี่ คาเสะคิด ก่อนจะใช้ ระบำเทพวายุ คาเสะคามิคางุระจัดการกับ เจ้าไจแอนด์บาซิลิธ
หลังจากจัดการไจแอนด์ บาซิลิธไม่นาน หัวกระโหลกน้อย ก็ออกมาจากเงาของ คาเสะ และมอบเงินให้เขา 432 เครดิตในการสวดส่งวิญญาณไจแอนด์ บาซิลิธ ของเขา หัวกระโหลกน้อยกินวิญญาณของไจแอนด์ บาซิลิสต์ แล้วก็ใหญ่ขึ้นนิดนึง ก่อนที่คาเสะจะเอาเงินที่ได้ไปซื้อยา จำพวกโพชั่นในหน้าต่างซื้อขายที่ปรากฏออกมาจากshop ในโลกแห่งโซโซไซตี้ ที่เชื่อมต่อกับกระโหลกน้อย
แค่นี้ก็มียากันกลายเป็นหินแล้ว คาเสะคิด ก่อนจะเรียกเอมิเลีย ที่แบกของอยู่ข้างหลังให้ตามมา
" ให้สาวน้อยอย่างเค้า ต้องแบกของ คาเสะใจร้าย " เอมิเลีย ด่าทอ สาปแช่งคาเสะ ในความชั่วร้ายของเขาที่ใช้เธอเป็นเบ๊ แบกของ
" เอาน่าอย่าบ่นไป เธอเป็นถึงผู้สืบทอดแห่งนกไฟเชียวนะ ใช้ให้แบกของแค่นี้ทำบ่นไปได้ " คาเสะกล่าวอย่างขอไปที แต่เอมิเลียกลับทำหน้ามุ่ย ด้วยความไม่พอใจ และตอนนี้เธอก็มีสัมภาระมากขึ้นไปอีก เมื่อต้องแบกโพชั่น ขวดสีแดง และสีฟ้า ที่ คาเสะเพิ่งสั่งซื้อมา
" ชาติชั่ว ถ้าชั้นต้องมีลูกกับนาย ชั้นจะสอนลูกไม่ให้นับถือพ่อเลย " เอมิเลีย สบถ
" เราเป็นสามีภรรยากันตอนไหนมิทราบ " คาเสะกล่าวทีเล่นทีจริง
" ก็ตอนนายช่วยชั้นออกมาจากที่คุมขัง ชั้นก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเลือกนายเป็นสามี " เอมิเลียกล่าว แล้วก็ยังคงก่นด่า คาเสะต่อไป ที่ใช้เธอเป็นเบ๊
" เอาน่าๆ ชั้นมีเรื่องสนุกๆ จะเล่าให้เธอ ฟังแก้เซ็งด้วยนะ " คาเสะกล่าว เพื่อให้เอมิเลีย คลายอารมณ์โกรธ ของนกไฟลงมา
" เรื่องอะไร? " เอมิเลียถามอย่างสงสัย
" เรื่องตำนานของคาเสะคามิคางุระของชั้นไง อยากรู้ไหม "
" อยากรู้สิ อยากรู้ "
และแล้ว คาเสะก็นั่งลงและเริ่มเล่า
นานละครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ที่อาณาจักร ออโดนอส และอาณาจักรโปปุรอน สู้รบกัน เลาห์คอนยูมะ แห่งออโดนอส ต้องการเหยียบ อาณาจักรโปปุรอนให้ราบเป็นน่ากลอง เพราะเขาส่งฑูตไปบอกให้ อาณาจักรโปปุรอน ยอมแพ้ แต่โชกุน ของอาณาจักร โปปุรอน กลับตัดหัวและส่ง หัวของฑูตกลับมา พร้อมกับเขียนไว้ที่หัวว่า อยากให้ข้ายอมสยบ เจ้าก็มาเอากับศพข้าแล้วกัน
เพียงแค่นั้น เลาห์คอน ยูมะ ก็ให้บันดาลโทสะ พระองค์ทรงเกณฑ์กองทัพเรือใหญ่กว่า 300 ลำ ทหารราบ 1แสน 5หมื่นคน ม้า 3หมื่นตัว และทหารชั้นเลิศอีก 1500 นาย ไปบดขยี้ อาณาจักรโปปุรอน ที่เป็นเพียง ประเทศเกาะน้อยๆ
ทว่า...การเดินทางของกองทัพเรือแห่งออโดนอส ก็ไม่ราบรื่น เมื่อเจอกับ ลมมรสุม ใช่แล้ว กระแสลมแรงนี้ได้พัดกองทัพเรือของออโดนอสให้อับปางลงทั้งที่ยังไม่ได้สู้ ในศึกครั้งแรก ทำให้ชาวโปปุรอน นับถือเทพเจ้าแห่งลม
หลายปีผ่านไป เลาห์คอนยูมะ แห่ง ออโดนอส ก็คิดจะกลับไปแก้แค้น อาณาจักรโปปุรอนอีก ครั้งนี้ เขาเพิ่มทหารเป็น 3แสนนาย ม้า 6หมื่นตัว และทหารชั้นเลิศอีก 3000 นาย พร้อมกับกองทัพเรือกว่า 600ลำ
แต่แล้วกองทัพเรือของออโดนอส ก็ล้มเหลวอีกครั้ง เมื่อต้องเจอกับลมพายุใหญ่ พัดทำลายกองทัพออโดนอสจนพินาศ ทั้งๆที่ยังไม่ได้สู้อีกตามเคย ทำให้ชาวโปปุรอน เลื่อมใสศรัทธาใน เทพเจ้าแห่งลมมาก จนชาวเมืองได้คิด ระบำเทพวายุ เพื่อถวายสักการะ แด่เหล่าทวยเทพ จนในที่สุดก็กลายเป็นการร่ายรำที่ใช้ต่อสู้ในกาลต่อมา และเพื่อเป็นการเยาะเย้ยเลาห์คอน ยูมะในการพ่ายศึก ระบำเทพวายุ จึงมีอีกชื่อหนึ่งว่า ความวิบัติแห่งลมของเลาห์คอน ยูมะ...จบ
" โห ตำนานมันเป็นอย่างนี้เองเหรอ " เอมิเลีย พูดแล้วทำตาโต จนคาเสะอดแอบยิ้มไม่ได้ ที่เอมิเลียน้อย ตกหลุมพรางของเขาอีกแล้ว เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะตอนนี้เขาใช้ เอมิเลีย เป็นเบ๊แบกของได้ โดย เอมิเลียไม่บ่นแล้ว มันน่าสนุกจริงๆ ที่ได้หลอกใช้ลูกหลานของนกไฟ
และแล้ว คาเสะ และเอมิเลีย ก็เดินทางสู่ชั้นต่อไป โดยเอมิเลีย ไม่รู้ตัวว่า ถูกคาเสะ หลอกใช้งาน ให้เป็นเบ๊แบกของ
.
.
ดันเจี้ยนชั้นที่ 86
คาเสะค่อยๆมองไปรอบๆและเห็น แรปเตอร์ จำนวนมาก กำลังวิ่งมาทางนี้ พวกมันทุกตัวดูแปลกๆ เหมือนกลัวอะไรอยู่ เอมิเลีย ที่แบกของตามหลังมาเองก็ ทำท่า เงอะงะ ตกใจเช่นกัน เมื่อ คาเสะบอกให้เอมิเลียหยุด
" ตอนแรกก็ใช้ให้เค้าออกกำลังกาย ตอนนี้อยู่ๆก็มาสั่งหยุด ชั้นไม่เข้าใจเลย " เอมิเลีย กล่าว
" คำสั่งมันต้องเปลี่ยนแปลง ตามสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปสิ มันถึงจะถูก " คาเสะบอกให้เอมิเลียฟัง แล้วกดหัวเธอลงต่ำ ทำให้ เอมิเลียบ่น อุบอิบ เพราะเธอ เป็นถึงทายาทแห่งนกไฟ และองค์หญิงแห่งกริฟฟินศักดิ์สิทธิ์ ทำไมต้องมาคอยหลบพวกแรปเตอร์ กากๆ ด้วย
ในไม่ช้า ฝูงแรปเตอร์ ก็วิ่งผ่านไป และไฮออร์ค ตนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น มันชื่อ ฮารุฮา ในตอนที่ไฮออร์ค กำลังจะเดินผ่านไป เอมิเลียก็พุ่งพรวดออกไป แล้วปล่อยไฟใส่มันอย่างตั้งใจ
ตูมมมม! บรึ้มมม! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว เอมิเลีย อมยิ้มในผลงานฝีมือของตนเอง แต่ทว่า
ฮารุฮาที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ก็ได้หันเป้ามาโจมตี เอมิเลีย ด้วยวิทยายุทธ อันเหนือชั้น
" ตายแกตาย " ฮารุฮา สบถ แล้วพุ่งตัวใส่เอมิเลีย เอมิเลียพยายามจะขยับหนี แต่เพียงก้าวเดินเพียงสองก้าว เธอก็ถูกจี้สะกัดจุด
ฮะ ฮะ ฮ่า ฮารุฮา หัวเราะอย่างผู้มีชัย โดยหารู้ไม่ว่า คาเสะที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง ได้เริ่มลงมือ โจมตีมันแล้ว
ฉัวะ
เสียง ของคมเขี้ยว ของเคียวมรณะ ทิ่มใส่จุดตายของฮารุฮา มันจึงทรุดตัวลง และร้องครวญครางขอชีวิต
" ทะ...ท่านยมฑูตได้โปรดไว้ชีวิตของข้าด้วย " ฮารุฮา ร้องไห้ และพยายามจะดึงดาบข้างตัวออกมาสู้ แต่มันก็สายเกินไป เมื่อ คาเสะ กล่าวเสียงเบาๆ ว่า
" ข้ามาฆ่า ไม่ได้มาคุย " เพียงแค่นั้น เงายมฑูตของคาเสะ ก็ฉายแววตาอันเย็นเยือก ใส่ฮารุฮา จนมันขาสั่น ก่อนจะถูกบั่นหัวด้วยเคียวมรณะ
ในไม่ช้า ฮารุฮา ก็สิ้นลม คาเสะจึงสวดส่งวิญญาณของมัน และเอาวิญญาณของมันใส่ในไห สะกดวิญญาณ เพื่อเอาไว้แลกเงิน จากกระโหลกน้อยต่อไป
" ถ้าจะสวดส่งวิญญาณ เจ้าหมูอ้วนนั่น ช่วยคลายจุดให้เค้าก่อนได้ไหมเล่า " เอมิเลีย กล่าวอย่างอ้อนๆ แต่คาเสะไม่สนใจปล่อยให้เธอยืนแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น โดยไม่ยอมคลายจุดให้เธอ
เวลาผ่านไป ในที่สุดก็มีฝนตกลงมา คาเสะที่นอนหลับอยู่ ถูกปลุกด้วยน้ำฝน เขาจึงรีบออกมา หาเอมิเลีย ที่ยืนตากฝนอยู่ และตอนนี้เสื้อผ้าสีฟ้าอ่อนของเธอ ก็กำลังเปียกจนมองเห็นข้างใน
" มองอะไรอยู่ยะ รีบช่วยชั้นเร็วเข้า " เอมิเลีย กล่าวเสียงแข็ง ทำให้คาเสะแกล้งเธอ ด้วยการให้ตากน้ำฝนซะครึ่งชั่วโมง แล้วจึงกลับมาช่วยเธอ
ฮะชิ้วววววว เสียงเอมิเลีย ฮัดชิ้ว เพราะเป็นหวัดดังขึ้น ทำให้คาเสะ ต้องทำให้ตัวเธออุ่นด้วยการถอดเสื้อผ้าเธอ ไปตาก พึ่งไฟไว้ให้แห้ง ในขระที่ตัวเองก็กอด เอมิเลียที่กำลังเปล่าเปลือย และถามเธอว่า
" ที่เธอบอกว่า เธอเลือกชั้นเป็นสามี เธอพูดจริงเหรอ "
เอมิเลีย ยิ้มน้อยๆ ก่อนสูดน้ำมูกที่กำลังจะไหลกลับเข้าไปในจมูก แล้วตอบว่า จริง
คืนนั้น คาเสะ และเอมิเลีย จึงนอนกอดกันอยู่แบบนั้น เพื่อให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกัน จนถึงเช้า มันช่างแสนโรแมนติค ในความรู้สึกของเอมิเลีย และเธออยากจะหยุดเวลานี้ไว้ตลอดชีวิต ไม่อยากให้เวลาผ่านไปเลย
และในที่สุดเช้าที่สดใส ก็มาถึง การเดินทางของ คาเสะ และเอมิเลีย จึงได้เริ่มต้นต่อไป
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป