"อือ...วันนี้ฉันรบกวนคุณช่วยพาฉันไปส่งที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ นี้หน่อยสิพอดีของกินของใช้ที่บ้านหมด ตอนนี้ฉันก็ไม่มีรถใช้ด้วยแต่เดียวตอนกลับฉันเรียกรถกลับเองได้" จู่ ๆ ไอรดาพูดกับชายหนุ่มขึ้นมาดื้อ ๆหลังจากที่เขาบอกเธอเกี่ยวกับเื่รถของเธอ
"อือ ... " เขาตอบรับสั้น ๆแต่ชายหนุ่มมีความรู้สึกเหมือนเธอเดาทางเขาได้ยังไงไม่รู้และเขาก็ไม่รู้จะขัดเธออย่างไรดี จึงตอบตกลงไปส่งเธอตามที่เธอไหว้วานเขา
ไอรดายิ้มหวานให้เขาทันที หลังจากที่เห็นชายหนุ่มตอบตกลง
ลีอองใกับรอยยิ้มที่หญิงสาวส่งมันมาให้เขามันเป็สิ่งที่แทบจะไม่เคยเห็นตลอด่เวลาที่เขาได้เข้ามาในชีวิตของเธอ
มันเป็รอยยิ้มที่บอกไม่ถูกแต่...ในใจของเขามันรู้สึกหวิวๆ ยังไงชอบกล (จะหวิวอะไรบ่อยหนักหนาวะ)ลีออกฉุกคิดทันที
"งั้นคุณรอฉันแปบบบบ ... นะฉันขึ้นไปเช็กดู้านิดหนึ่งว่ามีอะไรขาด จะได้ซื้อกลับมาด้วยเลย"พูดจบไอรดาก็วิ่งปรื้ดออกจากห้องครัวทันที
"นี้คุณ ระวังหน่อยสิ!!!" มันเป็คำพูดที่หลุดออกจากปากชายหนุ่มแบบไม่รู้ตัวเมื่อเห็นการกระทำของหญิงสาวที่วิ่งออกไป เหมือนเด็กดีใจที่ได้รับการอนุญาตจากผู้ปกครองให้ไปวิ่งเล่นได้ยังไงยังงั้น
ส่วนอัยยะที่วิ่งออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็วเธอกลับไม่ได้ยินคำเตือนจากลีออง
หลังจากที่หลุดประโยคนี้ ลีออกก็รู้สึกขำ แบบสมเพชตัวเอง (เป็อะไรอีกวะเนี่ย)พร้อมกับที่เขาเริ่มทบทวน เกี่ยวกับการกระทำของอัยยะที่หลังจากฟื้นขึ้นมา
ลีอองเห็นการกระทำที่ไม่เหมือนเดินของอัยยะทั้งการพูดคุย การวางตัว ที่ดูเป็คนมีหลักการ การยิ้มที่แสดงออกจากใจจริงทุกอย่างที่เธอแสดงออกมามันแตกต่างไปหมด
"ยังกะคนละคน" เสียงของลีอองเปล่งออกมาหลังจากที่ไอรดาออกไปแล้วจากนั้นเขาก็เดินไปรอเธอบริเวณห้องรับแขกของบ้าน
ผ่านไปประมาณ 15 นาที ไอรดาก็เดินลงมาเธอยังคงไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เขาฝากให้เลขาซื้อมาให้ตอนที่จะออกจากโรงพยาบาล
ในขณะที่ไอรดากำลังเดินลงมาจากบันไดลีอองได้เผลอมองดูเธอที่แม้แต่การแต่งกายก็เปลี่ยนไป เสื้อยืดสีขาวกางเกงวอร์มแบบแฟชั่นสีดำ รองเท้าผ้าใบสีขาว มันดูเข้ากับใบหน้าของเธอ ที่หน้าตาน่ารักเหมือนเด็กแก่นๆ คนหนึ่ง ตาโต ขนตายาว ผมดำหยักศกตรงปลาย รับกับใบหน้ากลม ๆมันดันดูสบายตาซะอย่างงั้น
"ฉันพร้อมแล้ว ปะ" ไอรดาเดินมาจนถึงขั้นสุดท้ายของบันได
"อือ..." ลีอองตอบรับและเดินออกหน้าเธอ
พวกเขาทั้งคู่นั่งอยู่ในรถที่ลีอองทำหน้าที่เป็คนขับรถให้กับเธอทั้งคู่แทบจะไม่คุยกันเลย ตลอด่ของการที่เดินทาง
ลีอองก็ยังคงสังเกตหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาภายในรถ ในขณะที่เธอมัวแต่ก้มดูโทรศัพท์ของเธออยู่เมื่อใกล้ถึงพื้นที่เป้าหมาย ชายหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถก็เอ่ยคำถามออกมา "คุณจะซื้อของเยอะหรือเปล่า?"
"อือ.. ก็น่าจะเยอะพอดูนะที่บ้านแทบไม่มีอะไรเหลือพอให้สามารถใช้ยังชีพได้เลย"เธอพูดกับเขาในขณะที่สายตาของเธอยังคงจ้องไปที่โทรศัพท์อย่างไม่วางตา
(...ยังชีพ..?) ลีอองคิดถึงคำพูดของหญิงสาวที่เริ่มมีคำศัพท์แปลก ๆที่เขาไม่เคยได้ยินเธอพูดมาก่อน
"อ้อ ... เดียวคุณส่งฉันบริเวณหน้าห้างก็แล้วกัน จะได้ไม่เสียเวลาคุณกว่าคุณจะวนรถออกจากห้าง" ไอรดาบอกกับชายหนุ่มแต่ใบหน้าของเธอก็ยังคงอยู่กับโทรศัพท์เช่นเดิม
ลีอองไม่ได้พูดอะไรต่อ ผ่านไปไม่นานพวกเขาก็มาถึงหน้าห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมือง
ไอรดารู้ได้ในทันที เธอเก็บโทรศัพท์ของเธอและเตรียมพร้อมในการลงจากรถ
หลังจากที่รถจอดสนิท "ขอบคุณคุณมากที่มาส่ง ขับรถดี ๆ ล่ะ" เธอพูดขอบคุณชายหนุ่มที่มาส่งเธอจากนั้นเธอก็ลงจากรถ
ลีอองยังคงงงงวยกับพฤติกรรมของอัยยะที่เปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้เธอไม่ตอแยเขาเหมือนเคย มันแปลก แต่มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอไงละเขา้าให้เป็อย่างนี้มาั้แ่แรกแล้วนี่
วันนี้ก็ถือว่าเขาทำหน้าที่ได้ในระดับหนึ่งถึงจะไม่ได้อยู่ดูแลอัยยะทั้งวัน และเธอก็ไม่ได้ร้องขอเขา เขาควรรู้สึกดีสิและพรุ่งนี้พ่อตาของเขาก็จะมาไปเยี่ยมอัยยะ และเขาก็ต้องไปด้วยเช่นกัน
เมื่อลีอองมองดูไอรดาเดินเข้าไปยังห้างสรรพสินค้าจนลับตาไปเขาก็ขับรถออกไป
121
