หลังจากลงรถเป็ที่เรียบร้อยแอนโทนี่ก็มองไปยังบาบิโลนที่ค่อยๆะโลงจากหลังคารถอย่างสง่างาม
“นี่คุณริชาร์ดกำลังทำอะไรหรอมอร์แกน”แอนโทนี่กระซิบถามมอร์แกนเมื่อเห็นริชาร์ดใช้ไม้กายสิทธิ์ทำอะไรบ้างอย่างกับล้อรถทั้งสี่ล้อ
“อ๋อ พ่อกำลังคืนรถที่เช่ามาหน่ะ ดูสิที่ล้อมันมีเถาวัลย์เลื้อยออกมาแหน่ะพอเถาวัลย์มันเลื้อยคลุมรถทั้งคันรถมันก็จะค่อยๆหายไปช้า ก็เป็อันเสร็จเรียบร้อย”มอร์แกนเอ่ย
“ไปเด็กๆ เข้าไปข้างในกัน” ริชาร์ดเอ่ยพร้อมกับเดินนำเด็กชายทั้งสองเปิดประตูเข้ามายังในตัวอาคาร
ภายในตัวอาคารที่ปรากฏแก่สายตาของแอนโทนี่ช่างแตกต่างกับด้านนอกอย่างสิ้นเชิงตอนอยู่ด้านนอกจ้องมองอาคารแห่งนี้ก็ว่าใหญ่แล้วแต่เมื่อเข้ามากลับใหญ่โตกว่าอีกหลายเท่าผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาด้านหน้าเป็แท่นหินขนาดสูงหลายแท่นมีเปลวเพลิง้าของแท่นซึ่งมีสีต่างกันออกไปมีพนักงานอยู่ด้านล่างประจำทุกแท่น
“แอนโทนี่ นายดูที่ด้านขวามือสิ....นั่นน่ะเป็ห้องที่ใช้เดินทางออกส่วนด้านซ้ายเป็ห้องทางเข้า” มอร์แกนชี้ชวนให้ดู แอนโทนี่พึ่งสังเกตว่าด้านขวามือผู้คนจะเดินเข้าไปยังห้องๆหนึ่งไม่มีใครเดินออกมาเลยสักคนตรงข้ามกับทางด้านซ้ายที่มีแต่คนเดินออกมาเพียงอย่างเดียว
“เนี่ยะ เดี๋ยวตอนเรากลับเราจะกลับทางนั้นแหล่ะ”มอร์แกนชี้ไปยังด้านขวามือ
“นายมาที่นี่บ่อยหรอมอร์แกน” แอนโทนี่เอ่ยถาม
“ใช่ ฉันมากับพ่อเกือบทุกเดือนเลยล่ะ”มอร์แกนตอบ
ทั้งสามเดินมาหยุดแท่นที่มีเปลวเพลิง้าเป็สีเหลืองหม่นแล้วริชาร์ดจึงเอ่ยบอกจุดประสงค์แก่พนักงาน
“ยืนยันตัวตนครับ” ริชาร์ดเอ่ย
“ชื่ออะไรคะ” พนังงานหญิงวัยกลางคนที่สวมแว่นหนาเตอะเอ่ยถามริชาร์ดสะกิดแขนแอนโทนี่ที่กำลังมองนู่นมองนี่อย่างสนใจ
“อะ..เอ่อ แอนโทนี่ แอนโทนี่ แอนเดอร์สันฮะ”พนักงานหญิงคนนั้นเมื่อได้ชื่อแล้วก็ก้มลงไปทำอะไรบางอย่างกับกระดานในมือไม่นานก็หันหลังไปหมุนหินไปมาซึ่งแอนโทนี่เองก็พึ่งสังเกตว่าแท่นหินทุกแท่นลอยอยู่เหนือพื้นเล็กน้อย จากนั้นพนักงานก็กดเข้าไปที่ตัวของแท่นหินแล้วจู่ๆก็มีกล่องสี่เหลี่ยมกล่องยาวขนาดไม่เล็กมากเด้งออกมา
“ประตูที่ห้า ชั้นที่สอง ห้องที่หนึ่งด้านขวามือค่ะ”พนักงานยื่นกล่องออกมาให้แอนโทนี่พร้อมกับบอกทาง
“ขอบคุณฮะ” แอนโทนี่เอ่ยขอบคุณ
ริชาร์ดพาแอนโทนี่และมอร์แกนเดินอ้อมแท่นหินไปยังด้านหลังที่มีประตูมากมายอยู่ทั้งสองด้านก่อนจะมาหยุดที่ประตูที่มีหมายเลขติดอยู่ เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เป็ลิท์ฟโดยสารริชาร์ดกดที่เลขสองของลิท์ฟชั่ววินาทีบานประตูก็เปิดออกทำให้เห็นบานประตูที่ไม่ตำกว่าสิบบานริชาร์ดเปิดประตูที่ติดอยู่กับลิฟท์เข้าไป ก็ปรากฏเป็พนักงานชายสูงอายุคนหนึ่งผมหงอกยาวยุ่งเหยิงนั่งอยู่กลางห้องด้านหลังชายผู้นั้นเต็มไปด้วยชั้นเอกสารมากมาย
“ยินดีตอนรับ”เสียงแหบแห้งสั่นเครือบ่งบอกถึงอายุเอ่ยตอนรับผู้เข้ามาใหม่
“ผมพาเด็กชายคนนี้มายืนยันตัวตนครับ” ริชาร์ดเอ่ยพร้อมดันหลังให้แอนโทนี่เดินไปหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานหนึ่งเดียวภายในห้อง
“อ่า...ชื่ออะไรล่ะพ่อหนุ่ม” เสียงของชยาชราเอ่ยถาม
“แอนโทนี่ แอนเดอร์สันครับ” แอนโทนี่เอ่ยตอบกลับไป
“สักครู่...รอสักครู่” ชายชราเดินไปทำอะไรบางอย่างที่ชั้นของเอกสารนานพอสมควรจึงกลับมาพร้อมเอกสารเล่มหนาในมือ
“เอาหล่ะ...คุณแอนเดอร์สัน ขอมือหน่อยสิ”แอนโทนี่มองไปยังมือเหี่ยวย่นที่ยื่นออกมารอก่อนที่จะตัดสินใจยื่นมือขวาของตนออกไปวางลงมือเหี่ยวนั้น
“เจ็บนิดนึงนะ” ชายชราเอ่ยบอกพร้อมกับนำไม้กายสิทธิ์ของคนชี้เข้าที่กลางฝ่ามือเล็กเืสีแดงเข้มจนเกือบดำค่อยไหลออกมาก่อนที่จะหยดลงบนหน้าเอกสารที่มีชื่อของแอนโทนี่แอนเดอร์สันถูกเขียนไว้เมื่อเืัักับตัวอักษรเ่าั้ก็ค่อยๆปรากฏรูปหน้าของแอนโทนี่ลอยขึ้นมา
“ข้างล่างให้กุญแจมาหรือยัง”ชายชราถาม
“นี่หรือเปล่าฮะ” แอนโทนี่ยื่นกล่องที่ได้จากพนักงานด้านล่างให้
“อ่า...ใช่แล้ว” ชายชรารับกล่องมาก่อนจะเปิดเอาลูกกุญแจลูกยาวออกมาแล้วหยดเืของแอนโทนี่ลงไป
“เสร็จแล้วล่ะ...แล้วจะทำอะไรอีกไหมไม่อย่างนั้นฉันจะได้เอากุญแจไปเก็บ ” ชายชราเอ่ยถาม
“เอ่อ...คือว่า...ผมอยากจะเบิกเงินได้ไหมครับ” แอนโทนี่เอ่ยบอกเพราะอย่างน้อยหาก้าซื้อของใช้อื่นๆจะได้ไม่ต้องรบกวนคุณริชาร์ดให้พามาเบิกเงินอีกทีหลัง
“ได้สิ ได้ มา ตามฉันมาทางนี้” เอ่ยพร้อมกับเดินนำแอนโทนี่เข้าไปยังด้านหลังชั้นเอกสาร
“เดี๋ยวฉับกันมอร์แกนจะรอเธออยู่ตรงนี้นะแอนโทนี่” ริชาร์ดเอ่ยบอก
“ฮะ” แอนโทนี่รับคำก่อนจะเดินตามชายชราเข้าไป
ด้านหลังของชั้นเอกสารมีประตูไม้เก่าๆอยู่ชายชราใช้ไม้กายสิทธิ์ของตนเสียบเข้าไปในรู้เล็กๆที่กลางประตูพลันเกิดแสงสีเหลืองลามไปทั่วทั้งบานไม้นั้น แล้วผลักเบาๆหลังจากดึงเอาไม้กายสิทธิ์ออกภายด้านในเป็ห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่มีบานไม้เรียบๆตั้งไว้กลางห้อง
“เอาหล่ะ ช่วยอ่านตัวเลขที่สลักที่ด้ามกุญแจให้หน่อยสิฉันแก่แล้วมองไม่เห็น” เสียงแหบพร่าเอ่ยท่ามกลางความเงียบ
“ 8870 ฮะ” แอนโทนี่รับกุญแจมาดูก่อนจะยื่นคืนกลับไป
ไม้กายสิทธิ์ในมือเหี่ยวเริ่มทำงานอีกครั้งแสงสีเหลืองพุ่งออกจากปลายไม้เป็ตัวเลขที่แอนโทนี่พึ่งอ่านไปจากนั้นตัวเลขเ่าั้ก็ประทับลงบนบานประตูเพียงไม่นานบานประตูเรียบๆก็พลันกลายเป็บ้านประตูไม้เก่าๆที่เนื้อไม้เป็สีดำทั้งบานชายชรานำลูกกุญแจไขเข้าไปเมื่อเปิดออกมาปรากฏเป็ตู้เหล็กคล้ายตู้ล็อกเกอร์ในโลกมนุษย์จำนวนห้าตู้แต่ละตู้มีอยู่สี่ชั้นที่ฝาของแต่ละชั้นจะมีเลข 100 อยู่ทุกฝา
“เอา จะเบิกเท่าไรล่ะพ่อหนุ่ม” ชายชราหันไปถามแอนโทนี่
“เอ่อ...มีถึง 100 ปอนด์ไหมฮะ”แอนโทนี่เอ่ยอย่างเกรงๆเนื่องจากไม่รู้ว่ามารดาของเขาเอาเงินมาฝากไว้มากน้อยเท่าใด
“เอ...สกุลเงินของพวกโนเมจสินะ งั้นก็ 20 โมนี่...ถึงสิเงินที่เป็ชื่อของเธอน่ะมี่อยู่ 2500 โมนี่”ชายชราเอ่ยพร้อมเปิดฝาของล็อกเกอร์แรกออกมา แล้วยื่นถุงเงินให้แอนโทนี่ฝาล็อกเกอร์นั้นจากเดิมที่เป็เลข 100 ก็กลายเป็เลข80
“เธอพึ่งมาที่โลกนี้สินะพ่อหนุ่ม 1 ปอนด์ของเธอน่ะ มันเท่ากับ 1 โมนี่ เงินของพวกวิซาซ์ดหรือพวกพ่อมดแม่มดน่ะเขาใช้เป็โมนี่”ชายชราอธิบายให้ฟังแอนโทนี่พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเก็บถุงเงินใส่กระเป๋าที่สะพายอยู่ข้างตัวจากนั้นทั้งสองจึงกลับออกไปหาริชาร์ดและมอร์แกนที่รออยู่ด้านนอก
1K
