ตอนที่1
กลับวังซ่อนเมฆา
เปรี้ยง!!
เสียงอัสนีสายหนึ่งพุ่งผ่าลงมากลางสายฝนที่กำลังโหมกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าจะถล่มเพียงแต่ท่ามกลางห่าฝนใหญ่ลูกนี้กลับยังมีหญิงสาวนางหนึ่งกำลังอุ้มเด็กน้อยเดินผ่าลมฝนมายังประตูของวังซ่อนเมฆาด้วยใบหน้านิ่งเรียบราวกับสายฝนและเสียงร้องของเด็กในมือไม่ได้ทำให้นางรู้สึกรู้สาอะไรเลย บนร่างของนางสวมอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์แต่ทว่าบนผืนผ้านั้นกลับมีรอยเืที่ซึมไปทั่วผืนผ้าจนย้อมเอาเสื้อผ้าแถบหนึ่งกลายเป็สีแดงฉานราวกับกำลังจะเปลี่ยนอาภรณ์ขาวให้กลายเป็สีโลหิตไม่มีผิด
"นายหญิง….."ทันทีที่หญิงสาวนางนั้นเดินมาถึงหน้าประตูวังซ่อนเมฆาประตูวังก็เปิดออกก่อนจะมีกลุ่มหญิงสาวกลุ่มหนึ่งวิ่งลงมาหาด้วยท่าทีเป็ห่วงปะปนกับท่าทีสงสัยว่าเด็กผู้ที่นายหญิงของพวกตนอุ้มมานั้นเป็ใครมาจากไหน และมีเหตุผลอะไรทำให้นายหญิงต้องอุ้มเด็กน้อยคนนี้มาด้วย
"พาเ้าเด็กนี่ไปดูแลซะ"หญิงสาวผู้อาบไปด้วยเืพูดก่อนจะยื่นเด็กที่อุ้มมาตลอดทางให้พวกหญิงสาวตรงหน้าแทนแต่ถึงจะยื่นออกไปพวกหญิงสาวตรงหน้านางก็เอาแต่ทำหน้างงมองกันไปมองกันมาด้วยท่าทีไม่เข้าใจแต่ก็มีหญิงสาวนางหนึ่งเดินเข้าไปรับเด็กคนนั้นมาแต่โดยดีเด็กน้อยผู้นี้แม้จะเปียกปอนไปด้วยฝน ร้องไห้งอแงเพราะความหนาวเย็นแต่ก็เห็นได้ถึงความน่ารักน่าชังได้อย่างชัดเจน เพียงแต่พอมองดี ๆแล้วเหล่าหญิงสาวที่รับตัวเด็กน้อยไปนั้นต่างทำตาโตด้วยท่าทีใ
"นายหญิงนี่มันเด็กผู้ชายนะเ้าคะ"หญิงสาวที่รับตัวเด็กน้อยไปถามด้วยท่าทีใวังซ่อนเมฆานั้นเป็สำนักของสตรีไม่เคยอนุญาตให้ชายใดเข้าพักอาศัยการที่นายหญิงของพวกนางสั่งให้พวกนางพาเด็กคนนี้เข้าไปในวังนั้นน่าใกว่าเืที่ติดอยู่ตามตัวนางเสียอีกเพราะถึงอย่างไรเืพวกนั้นก็ไม่ใช่เืของนาง
"ฟังที่ข้าสั่งไม่เข้าใจหรืออย่างไรข้าสั่งให้พาเ้านี่เข้าไป แล้วเลี้ยงดูมันซะ"นายหญิง หงหนิงแห่งวังซ่อนเมฆาพูดด้วยใบหน้าดุดันจนเหล่าหญิงสาวใจหายวาบในวังแห่งนี้นายหญิงหงหนิงเป็ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วไม่มีใครกล้าขัดนางอย่างแน่นอน ทำให้นางสามารถสั่งการเสร็จก็เดินจากไปได้ทันทีโดยไม่ต้องถามความสมัครใจจากพวกนางเลย
"เ้าค่ะ…."หญิงสาวที่รับตัวเด็กน้อยไปก้มหัวรับปากทันทีเช่นเดียวกับบ่าวคนอื่นๆที่พากันก้มหัวลงรับคำสั่งจากนายหญิงของตนอย่างเคร่งครัด เพียงแต่พวกนางไม่มีใครเลี้ยงเด็กเป็เลยนี่นา สำนักของพวกนางนั้นรับคนมาจากการเดินทางของเหล่ศิษย์าุโหรือศิษย์ทั่วไปของสำนักแม้พวกนางจะเข้ามาในวัยเด็ก แต่ก็ไม่ได้เด็กขนาดนี้แถมกฎของสำนักยังระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับบุรุษเพศอีกต่างหากทำให้คนในสำนักต่างครองโสดไม่มีใครมีลูกเลยแม้แต่คนเดียว พูดง่าย ๆก็คือในวังซ่อนเมฆาแห่งนี้ไม่มีใครเคยเลี้ยงเด็กอ่อนมาก่อนเลยนั่นเอง
"พี่หญิงแล้วพวกเราจะทำยังไงดีล่ะ"เหล่าศิษย์ในสำนักต่างหันมามองหญิงสาวผู้อุ้มร่างของเด็กน้อยเอาไว้ด้วยท่าทีอึ้งๆ ยามนี้ไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียวที่จะกล้าตอบอะไรออกไป
.
.
.
"แว๊……."
"พี่หญิง...พี่หญิง....แบบนี้ข้าต้องทำยังไงเ้าคะ"หญิงสาวนางหนึ่งที่กำลังดูแลเด็กน้อยอยู่นั้นร้องถามออกมาด้วยท่าทีตื่นกลัวอยู่ ๆเด็กน้อยในอ้อมกอดก็ร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างกับได้รับาเ็ทำเอาพวกนางไม่ทราบจะทำเช่นไรดี
"แปลกจังทำไมยังไม่หยุดร้องอีกล่ะ"ตู้กู่หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าพี่หญิงพูดด้วยท่าทีลำบากใจไม่ต่างกันนางเดินเข้ามาอุ้มร่างของเด็กชายขึ้นก่อนจะพยายามปลอบให้หยุดร้องแต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรเด็กชายก็ไม่หยุดร้องเสียที
"หรือว่านายน้อยจะหิวเ้าคะ…."หญิงสาวอีกคนถามด้วยท่าทีสงสัยั้แ่เข้ามาเด็กชายก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยแถมไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้นายหญิงของพวกนางได้ให้อะไรเด็กน้อยคนนี้กินหรือไม่แต่ถึงจะพอคาดเดาสาเหตุที่เด็กชายร้องได้ก็เถอะ…
"แล้วเด็กทารกนี่กินอะไรกัน"หญิงสาวนางหนึ่งที่กำลังรุมล้อมเด็กชายร่วมกับศิษย์คนอื่นๆต่างก็มองหน้ากันไปมา
"ก็..น้ำนมจากมารดาไง"หญิงสาวคนหนึ่งตอบด้วยท่าทีลำบากใจแน่นอนเด็กทารกย่อมต้องดื่มนมจากอกมารดาอยู่แล้ว แต่…ในหมู่พวกนางแม้จะเป็หญิงทั้งหมดแต่พวกนางก็ไม่มีน้ำนมให้เด็กชายได้ดื่มหรอก
"ทำไงดีล่ะจะให้กินอาหารแบบพวกเราก็คงไม่ได้"ตู้กู่หน้าเสียไปทันทีเพราะแม้แค่เื่พื้นฐานเช่นนี้นางยังนึกไม่ออกเสียแรงที่ฝึกฝนพลังเซียนมาเป็เวลานานตัวนางกลับลืมเลือนเื่พื้นฐานของมนุษย์ไปเสียได้
"ข้าจะลองไปถามนายหญิงดู…"หญิงสาวนามว่าฟ้านลี่ ตอบก่อนจะผละตัวออกไปจากวังที่ใช้เลี้ยงดูเด็กชายอย่างรวดเร็วเพียงแต่วังซ่อนเมฆานั้นเป็สถานที่ที่ตั้งอยู่บนยอดเขา แถมวังแต่ละทิศนั้นต่างตั้งอยู่กันคนละยอดเขาทั้ง5 อีกต่างหากอาศัยเพียงวิชาตัวเบาเท่านั้นเหาะเหินเดินอากาศข้ามยอดเขานับว่าเป็เื่ยากลำบากมากเพียงแต่สำนักซ่อนเมฆากลับมีวิชาตัวเบาที่ร้ายกาจเหนือกว่าสำนักใด ๆแม้การร่อนข้ามเขาจะยากเย็นแต่เพียงอาศัยร่มธรรมดาช่วยพยุงศิษสำนักซ่อนเมฆาก็ข้ามผ่านยอดเขายอดหนึ่งไปยังอีกยอดหนึ่งอย่างปลอดภัย
"นายหญิง….นายน้อยยังไม่ได้ทานอะไรั้แ่มาถึงไม่ทราบว่าศิษย์สมควรให้สิ่งใดแก่นายน้อยดีเ้าคะ"ฟ้านลี่เข้าไปในห้องของนายหญิงก่อนจะกล่าวคำถามออกไปอย่างตรงไปตรงมาตัวฟ้านลี่นั้นเป็ศิษย์รุ่นแรก ๆและยังเป็ศิษย์าุโ นับว่ามีความใกล้ชิดกับเ้าสำนักพอสมควร
"ทำไมเ้าไม่หาอะไรให้เ้านั่นกินเล่าข้าสั่งให้พวกเ้าดูแลมันอย่างดีไม่ใช่หรือไง"นายหญิงหงหนิงพูดด้วยท่าทีดุดันดูนางจะโมโหไม่น้อยที่คนในวังของนางไม่ปฏิบัติตามที่นางสั่ง
"ขะ...ข้าเพียงแต่กังวลว่านายน้อยยังเด็กไม่อาจทานอาหารปกติได้"ฟ้านลี่ตอบพลางประสานมือคุกเข่าอย่างนอบน้อมต่อหน้านายหญิงเพียงแต่เื่อาหารของนายน้อยนั้นต้องคิดเป็อย่างดีกลัวว่าจะให้อะไรสุ่มสี่สุ่มห้าจะทำให้นายน้อยป่วยไข้ได้
"งั้นนำน้ำนมแกนบัวไปใช้ก็แล้วกันอย่าให้มันหิวตาย"นายหญิงหงหนิงสั่งโดยไม่หันไปมองทางฟ้านลี่เสียด้วยซ้ำแต่ทันทีที่ได้ยินสิ่งที่นายหญิงสั่งฟ้านลี่ก็ถึงกับหายใจสะดุดไปอึดใจหนึ่ง
"นายหญิงน้ำนมแกนบัวเป็ของมีค่าให้กินเป็อาหารเช่นนี้จะดีหรือเ้าคะ"ฟ้านลี่ถามด้วยท่าทีใน้ำนมแกนบัวเป็ของวิเศษช่วยเพิ่มพูนพลังเซียนแถมยังรักษาาแได้แม้จะไม่ใช่ของหายากชนิดต้องพลิกแผ่นดินหาแต่ถึงจะเป็ศิษย์ระดับสูงอย่างพวกนางก็มีโอกาสได้ดื่มไม่กี่ครั้งเท่านั้น
"หลังจากนี้ใช้ของมีค่าดูแลเ้านั่นซะสำหรับอาหารของมันข้าอนุญาตให้ใช้คลังสมุนไพรของข้าได้ตามใจชอบ"นายหญิงหงหนิงตอบด้วยท่าทีนิ่งเรียบเป็อย่างมากไม่ใช่แค่เื่น้ำนมแกนบัวแล้ว คลังสมบัติของหงหนิงนั้นเต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าเอามาทำเป็อาหารให้เด็กคนเดียวแบบนี้มันจะดีแล้วงั้นเหรอ
"รับทราบเ้าค่ะ…"ฟ้านลี่หยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มหัวรับคำสั่งแต่โดยดีตอนนี้ถามอะไรออกไปก็เท่านั้น นายหญิงไม่ใช่คนที่จะมาอธิบายสิ่งที่นางจะทำได้เพียงแต่ทำไมนางต้องดูแลเด็กคนนี้ดีถึงเพียงนั้นแม้แต่องค์ชายองค์หญิงยังไม่ได้กินดีอยู่ดีขนาดนี้เลยเสียด้วยซ้ำ
"น้องฟ้าน….นายหญิงว่าอย่างไรบ้าง"หลังจากฟ้านลี่กลับมายังวังของนายน้อยตู้กู่ก็เข้าไปหาพลางถามคำตอบจากนางทันที เพียงแต่พอมองดี ๆแล้วกลับพบว่าในมือของฟ้านลี่มีกาน้ำชาใบหนึ่งติดมาด้วยแต่กลิ่นที่ลอยออกมาจากกาน้ำชานั้นกลับไม่ใช่น้ำชาอย่างที่มันควรเป็
"นายหญิงบอกว่าให้เราใช้ของในคลังของท่านดูแลนายน้อยอย่างเต็มที่แม้แต่ครั้งนี้ยังสั่งให้ใช้น้ำนมแกนบัวป้อนให้นายน้อยบรรเทาความหิว…"ฟ้านลี่ตอบพลางรินน้ำนมแกนบัวเทลงไปใส่ในถ้วยที่มีจะงอยยื่นออกมาสำหรับป้อนยาผู้ป่วยตอนนี้มันถูกเอามาใช้ป้อนอาหารนายน้อยแทนเสียแล้ว
"เอ๊ะ….ทำไมนายหญิงถึงต้องทำถึงเพียงนี้ด้วย"ตู้กู่ถามพลางเลิกคิ้วสงสัยเด็กจากไหนก็ไม่ทราบแล้วทำไมนางต้องดูแลขนาดนี้กัน ทั้ง ๆที่นางยังเอาแต่เรียกเด็กคนนี้ว่าเ้านั่นบ้างมันบ้างไม่หยุด
"หรือว่าเด็กคนนี้จะเป็ลูกของนายหญิง…."ฟ้านลี่พูดออกมาลอยๆตามสิ่งที่นางคิด แต่ทันทีที่คำนั้นหลุดออกมาตู้กู่ก็รีบเอามือปิดปากฟ้านลี่ทันที
"เ้าบ้าหรือยังไงถึงพูดแบบนั้นออกมาอยากตายนักเหรอ"ตู้กู่ปิดปากฟ้านลี่แน่น แต่ถึงจะหลุดปากออกมาก็ตามสิ่งที่ฟ้านลี่พูดออกมานั้นก็เป็สิ่งที่ศิษย์คนอื่นแอบคิดเช่นกันเพราะเมื่อปีก่อนเกิดเื่นั้นขึ้นกับนายหญิงเสียด้วย
1K
