บทที่ 2
หลังจากพยายามทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ได้แล้ว มีนาก็ทำใจยอมรับได้มากขึ้น ิญญาของเธอคงเข้ามาอยู่ในร่างของคนคนนี้จริง ๆ
ดาริน ชื่อของร่างที่เธอมาอาศัยอยู่ ซึ่งสิ่งที่เธอรู้เกี่ยวกับร่างนี้ก็มีเพียงแค่ชื่อเท่านั้น หมอวินิจฉัยว่าเธอคงความจำเสื่อมเพราะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ซึ่งคงเป็สาเหตุการตายของเ้าของร่างเดิม
มีนาได้หาข้อมูลส่วนตัวจากโทรศัพท์มือถือของร่างเดิมที่พยาบาลนำมาให้ โชคดีที่สามารถสแกนลายนิ้วมือเ้าถึงข้อมูลได้ แต่ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรมากนัก เธอจึงใช้มันเสิร์จหาข้อมูลอื่นๆ
แต่เมื่อได้ใช้เวลาศึกษาข้อมูล กลับพบว่านี่ไม่ใช่ที่ที่เธอเคยอยู่ โลกนี้แตกต่างจากโลกของเธอ ทรัพยากรและเทคโนโลยีต่างๆ มีคล้ายคลึงกับโลกเดิมไม่ได้มีความต่างอะไรกันมากนัก แต่ผู้คนที่อยู่ในโลกเดิมไม่มีตัวตนอยู่ในโลกนี้
สถานสงเคราะห์ที่เธอเคยอยู่ บุคคลสำคัญหรือคนที่มีชื่อเสียง ก็ไม่มีตัวตนอยู่ที่นี่ เธอใช้เวลาพักใหญ่ในการทำใจยอมรับเื่ราวต่าง ๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้อยู่ในโลกเดิมแล้ว มีนาจึงตัดสินใจที่จะศึกษาข้อมูลอื่น ๆ เพิ่มเติมเกี่ยวกับโลกนี้ให้มากขึ้น เพื่อที่เธอจะได้ไม่ลำบากเกินไปในการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
วันนี้เป็วันที่สามแล้วนับั้แ่มีนาฟื้นขึ้นมาอยู่ในร่างนี้ และรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล จากการสอบถามพยาบาลเกี่ยวกับข้อมูลของร่างนี้ มีนาไม่ได้ข้อมูลอะไรมาก รู้แค่ว่าร่างนี้คือ ดาริน เดชาธร อายุ 20 ปี เป็ลูกสาวของตระกูลผู้ดีเก่าแก่ แต่งงานและมีสามีแล้ว
มีนานั่งวิเคราะห์ทบทวนข้อมูลอันน้อยนิดที่ได้รู้มา เป็ถึงลูกผู้ดีเก่าแก่ แต่งงานมีครอบครัวแล้ว แต่นี่เข้าวันที่สามแล้วยังไม่มีใครมาเยี่ยมเลยสักคน นอกจากพยาบาลและหมอเ้าของไข้ เธอก็ไม่ได้เจอใครเลย ลองถามพยาบาลว่ามีคนมาเยี่ยมเธอบ้างมั้ย พยาบาลก็เหมือนจะตอบเลี่ยง ๆ บอกแค่ว่าจะมีคนมา แต่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เจอใคร
เช้าวันที่สี่ มีนาตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวตามปกติ ตอนนี้ร่างกายเธอดีขึ้นมากแล้ว พยาบาลถอดสายออกซิเจนและเครื่องมือต่างๆ ออกให้เธอั้แ่เมื่อวาน เหลือเพียงสายน้ำเกลือเท่านั้น วันนี้เป็วันแรกที่เธอจะได้อาบน้ำ เพราะที่ผ่านมาพยาบาลเช็ดตัวให้ตลอด
หลังจากได้อาบน้ำด้วยตัวเองและทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จ มีนาเดินออกมาจากห้องน้ำก็เจอเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา เขาเป็ชายหนุ่มที่เครื่องหน้าคมเข้ม ั์ตาสีเฮเซลประกายเงินบ่งบอกเชื้อสายตะวันตก คิ้วคมเข้มสีเดียวกับเส้นผมสีนิลกาฬ รูปร่างสูงโปร่งดูภูมิฐานและทรงอำนาจ แสดงถึงตัวตนที่ไม่ธรรมดา มีนาใในตอนแรก เพราะไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในห้อง จากนั้นจึงเอ่ยถามอีกคน
“เอ่อ.. คุณเป็ใครคะ?”
“ฟังจากที่หมอพูด เห็นบอกว่าเธอความจำเสื่อม”
“………”
“หึ... ทำไมไม่พูด จะบอกว่าจำฉันไม่ได้งั้นหรอ?” ‘หมอนี่ นอกจากจะไม่ตอบคำถามแล้ว ยังเอาแต่พูดอะไรก็ไม่รู้อยู่ได้’
“พูดอะไรของคุณ แล้วนี่ฉันถามว่าคุณเป็ใคร”
“……….”
คราวนี้เป็อีกฝ่ายที่เอาแต่เงียบ ชายหนุ่มสังเกตปฏิกิริยาของหญิงสาว จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต จับจ้องค้นหาประกายความเสแสร้งจากั์ตาคู่งาม ‘หรือผู้หญิงคนนี้จะความจำเสื่อมจริงๆ’ เขาคิดอย่างสงสัย
จากท่าทางของดาริน ดูสงบเยือกเย็นเกินไป เขาที่เป็สามีพึ่งมาเยี่ยมภรรยาที่โรงพยาบาลหลังจากเวลาผ่านไปถึงสี่วัน คราแรกที่ได้รับแจ้งจากทางโรงพยาบาลว่าภรรยาของเขาสูญเสียความทรงจำ เขายังคิดว่าเป็แผนเรียกร้องความสนใจและหนีความผิดจากเื่ที่เธอก่อไว้
จนได้มาเจอกับเธอ เขาไม่พบพิรุธใด ๆ จากเธอเลย อีกทั้งลักษณะท่าทางบุคลิกของเธอก็แปลกไป หากเธอสูญเสียความทรงจำจริง ๆ ก็นับเป็ผลดีกับเขาที่จะจัดการตัวน่ารำคาญได้ง่ายขึ้น แต่หากเธอโกหกก็คงจะเป็การโกหกที่แเีใช่เล่น ถ้าเป็แบบนั้นเขาก็จะลองเล่นกับเธอดู
21K
