พอเค้าผละออกจากตัวฉัน ฉันถึงได้รู้ว่าเค้าคือพี่คอปเตอร์
คอปเตอร์ > ไม่ต้องกลัวฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก
ผมเข้ามาหาหนังสือ จะเอาไปอ่านเพื่อทำวิทยานิพนธ์ ตอนผมเข้ามาคนในห้องสมุดคนก็เริ่มน้อยแล้ว พอผมเจอหนังสือผมก็นั่งเปิดอ่านอยู่พักนึง จนเผลอลืมดูเวลา อีกอย่างผมยังได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ แล้วไฟก็ยังไม่ปิด ผมเลยไม่ได้รีบอะไร แต่พอผมคิดจะเดินออกจากห้องอยู่ๆไฟก็ดับซะงั้น ผมเดินมาตรงล๊อกเกอร์ก็เห็นว่าหวานยืนอยู่ พอเธอหันหน้ากลับมาเธอกลับใจะร้องซะงั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ผมคิดอยากจะปิดเสียงของเธอด้วยการจูบ คงเพราะตอนนี้เธอดูน่าแกล้งละมั้ง
พอเธอรู้ว่าคนที่จูบเธอคือผม เธอล๊อกประตูห้องได้ เธอก็รีบเดินหนีผมไปทันที
คอปเตอร์ > หวาน
ผมเรียกตามเธอ แต่เธอเอาแต่รีบเดินลงบันไดหนีผม ผมจึงรีบตามเธอไป ผมจะอธิบายกับเธอว่าผมไม่ได้ตั้งใจ แต่เธอก็เดินเร็วเหลือเกิน
ฉันรีบเดินหนีจากพี่คอปเตอร์ ระหว่างที่เดินมาถึงบันไดไฟก็มาพอดี เหมือนพี่คอปเตอร์จะเป็ตัวอันตรายกับฉันจิงๆ นี้ระหว่างที่ฉันเดินลงบันไดหัวใจของฉันมันยังเต้นแรงไม่หยุดเลย ผลจากที่เค้าจูบฉันเมื่อกี้
หวาน >. ว้ายยยยยยย!!!!!!!
พอฉันจะก้าวขาลงบันไดขั้นสุดท้าย ฉันกลับสดุดขาตัวเองสะงั้น ดีนะที่ฉันจับราวบันไดไว้ทัน. พอฉันจะก้าวขาเดินต่อ ฉันก็เจ็บที่ขาสงสัยว่าข้อเท้าของฉันจะแพลง บวกกลับที่เจ็บหัวเห่าจากเมื่อเช้า ยิ่งทำให้ฉันเดินลำบากเพิ่มขึ้นอีก
หวาน> เจ็บจัง. จะมาเจ็บอะไรตอนนี้เนี้ยยัยหวาน
ฉันพูดพึมพัมกับตัวเอง แล้วพี่คอปเตอร์ก็เดินตามหลังฉันลงมา
คอปเตอร์ > เป็อะไรรึเปล่า
หวาน > ไม่เป็ไรคะ
คอปเตอร์ > เห็นๆอยู่ว่าเมื่อกี้ขาเจ็บ มาเดี๋ยวฉันช่วยพยุงเดิน
หวาน > ไม่เป็ไรค่ะ หวานเดินเองได้
คอปเตอร์ > มาเถอะนี้ก็ดึกแล้ว จะได้รีบกลับบ้าน แล้วนี้กลับยังไง
หวาน > เดินกลับค่ะ
คอปเตอร์ > อยู่แถวนี้หรอ มาเดี๋ยวฉันไปส่ง
หวาน > ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวหวานโทรให้แฟนมารับก็ได้
คอปเตอร์ > งั้นก็รีบโทรเดี๋ยวฉันอยู่เป็เพื่อน
ฉันรีบหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาพี่นที
ตู๊ดดดดดดดดดด. ตู้ดดดดดดดดดดด
ฉันถือสายรออยู่นานพี่นทีก็ไม่รับสายฉันสะที ฉันลองกดโทรออกอีกครั้ง
ตู้ดดดดดดดดดดด. ตู้ดดดดดดดดดด
คอปเตอร์ > คงนอนหลับไปแล้วมั้ง ให้ฉันไปส่งดีกว่า
หวาน > ไม่เป็ไรคะ เดี๋ยวหวานกลับเองได้ค่ะ
คอปเตอร์ > เดินเองยังเดินไม่ได้เลย แล้วจะกลับเองได้ยังไง อย่าดื้อฉันบอกจะไปส่งก็คือไปส่ง ไปเดินไปขึ้นรถรถจอดอยู่ทางด้านโน้น
ตอนนี้ฉันไม่กล้าปฎิเสธพี่คอปเตอร์แล้ว ฟังจากน้ำเสียงคือยังไงพี่เค้าก็จะไปส่งฉันให้ได้ พี่คอปเตอร์ช่วยพยุงฉันเดินไปที่รถของเค้า
# นที #
ผมกำลังนอนอยู่กับเมย์ แต่อยู่ๆหวานก็โทรเข้ามาที่มือถือของผม
เมย์ > ใครโทรมาหรอคะ
นที > หวานนะ
เมย์ > คงไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไม่ต้องรับหรอก เรามาสนุกกันต่อเถอะค่ะ
เมย์เธอก็คือคนเดียวกันกับเพื่อนหวานนั้นแหละครับ ผมกับเธอเราสองคนมีความสัมพันธ์กันแบบลับๆมานานแล้ว เราตกลงกันว่าแค่มีความสุขด้วยกัน. แต่ใครจะมีแฟนหรือไปจีบใครก็เป็สิทธิของคนนั้น ห้ามอีกฝ่ายยุ่งเกี่ยว ซึ่งผมและเธอก็ไม่เคยมีปัญหา
# คอปเตอร์ #
ตอนนี้ผมกำลังขับรถมาส่งหวาน เธอบอกเธออยู่ห้องเช่าไม่ไกล แต่เท่าที่ผมขับรถมานี้ก็ไกลพอสมควร ถ้าจะเดินผมว่ามันก็ไกลพอสมควร อีกอย่าง่เวลานี้ถนนเส้นนี้ดูเปรี่ยวมาก ไม่มีคนเดินริมถนนเลยสักคน
หวาน > เจอแยกหน้าเลี้ยวขวา ก็ถึงห้องเช่าที่หวานพักแล้วค่ะ
คอปเตอร์ > พักอยู่กับแฟนหรอ
หวาน > เปล่าค่ะอยู่คนเดียว
ไม่รู้ทำไมอยู่ๆผมก็อยากรู้ว่าเธอพักอยู่กับใคร อาจจะเพราะที่นี้ไม่เหมาะที่ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ จะมาอยู่เพียงคนเดียว ผมว่ามันดูไม่ค่อยปลอดภัยเลย
หวาน> จอดหน้าดึกนี้แหละค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง
คอปเตอร์ > เดี๋ยวลงไปส่ง
หวาน> ไม่เป็ไรคะ แค่นี้ก็รบกวนมากแล้วค่ะ
ผมไม่ฟังที่เธอพูดหรอก ขาเจ็บแบบนี้จะเดินยังไง ยังไงผมก็จะขึ้นไปส่งให้ถึงห้อง ผมลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปฝั่งเธอนั่ง แล้วพยุงพาเธอเดิน
ฉันไม่รู้จะพูดกับพี่คอปเตอร์ยังไง เค้าเป็คนที่ห้ามไม่ได้จิงๆ ฉันก็เลยต้องให้เค้าพาฉันขึ้นมาส่งที่ห้องบนชั้นสอง
หวาน > ถึงห้องหวานแล้วค่ะ พี่คอปเตอร์กลับได้แล้ว
คอปเตอร์ > อืม งั้นฉันไปนะ
หวาน > ขอบคุณนะคะ
เค้าส่งฉันเสร็จเค้าก็เดินกลับไป ส่วนฉันก็ไขประตูแล้วเดินเข้าห้อง. ทำไมพี่นทีถึงไม่รับสายฉันนะ แล้วก็ไม่เห็นโทรกลับมาด้วย หรือพี่นทีจะหลับเหมือนที่พี่คอปเตอร์บอกจริงๆ
__________________________________
521
