บทที่ 4 เ้าจะไปไหน?
หากเป็เ้าของร่างเดิมที่ต้องพบกับแม่สามีที่รับมือยากและไร้เหตุผลเช่นนี้ นางคงทำได้แค่เพียงกลับไปทำงานอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทว่าตอนนี้นางเป็คนใหม่แล้ว เหยาซูคนนี้ไม่เกรงกลัวสิ่งใด
นางกอดอาจื้อเอาไว้แล้วแสยะยิ้ม “เป็หลานชายของตระกูลหลินอย่างนั้นหรือ? แต่เขาก็เป็หลานชายของตระกูลเหยาเช่นกัน! หากอยากจะรังแกกันก็ต้องถามตระกูลเหยาของเราด้วย”
เมื่อเหยาซูถูกแม่หวังรังแก เหตุการณ์ภายในบ้านเดิมของนางก็พุ่งเข้ามาในหัว
นางเป็ลูกสาวคนสุดท้องของตระกูลเหยา พ่อแม่ของนางต่างมีบารมีมากพอสมควร ตระกูลหลินจะไม่กล้ารังแกนางแบบนี้
สมัยตอนดูตัว พ่อแม่ของนางรู้สึกว่าบุตรชายคนโตของตระกูลหลินนั้นดีกว่าบุตรชายคนที่สาม จึง้าให้บุตรสาวแต่งงานกับลูกชายคนโต เ้าของร่างเดิมแต่งงานมาเพื่ออยู่สุขสบาย แต่เมื่อมาถึงบ้านเก่ากลับรู้สึกว่าตัวเองถูกคนในครอบครัวหักหลัง ตัดความสัมพันธ์และไม่เคยติดต่อกันอีกเลย
ตระกูลเหยาเองก็รู้สึกผิดต่อลูกสาวของพวกเขาเช่นกัน แต่พวกเขาไม่มีความกล้ามากพอที่จะมาพบนาง
เมื่อได้ยินคำเถียงของลูกสะใภ้ แม่หวังแทบสะอึก
หลายปีมานี้นางไม่เคยโมโหเช่นนี้มาก่อน
เหยาซูเป็คนขี้ขลาด บางครั้งยังระบายโทสะใส่ลูกตัวเอง แต่ไหนแต่ไรนางก็ไม่เคยกล้าตอบโต้ตนเช่นนี้มาก่อน
“ดี! นังตัวซวย...” แม่หวังชี้ไปที่หน้าของเหยาซู และเอ่ยสาปแช่ง “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเ้าไม่ใช่คนดี! ที่ผ่านมาเ้าแกล้งทำเป็กตัญญู สามีออกไปรบไม่เคยเป็ห่วงเป็ใย มาถึงตอนนี้ยังกล้ารังแกแม่สามีอย่างข้า โชคดีแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่ยกเ้าให้กับลูกสาม ไม่เช่นนั้นเขาคงจะต้องตายไปนานแล้ว!”
บ้านตระกูลหลินมีขนาดไม่ใหญ่นัก มีเพียงลานบ้านเล็ก ๆ อยู่ตรงกลาง และล้อมด้วยบ้านที่ทรุดโทรมอยู่หลายหลังทุกสี่ทิศ การทะเลาะกันเช่นนี้ทำให้หลินหงที่เอาเรียนหนังสือแต่อยู่ภายในห้องได้ยินเช่นกัน เขาขมวดคิ้วและเดินออกมาจากห้อง
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเดินออกมาจากเรือนทางทิศเหนือ “ท่านแม่ส่งเสียงดังอะไรกัน เหตุใดถึงเอ่ยถึงข้า”
หลินหงเป็อัจฉริยะเพียงหนึ่งเดียวของบ้านตระกูลหลิน และเขายังเป็ความหวังของตระกูลหลินทั้งหมด เขาสวมเสื้อตัวใหม่สะอาดสะอ้าน ในมือถือม้วนกระดาษมองไปที่เหยาซูวูบหนึ่งก่อนจะละสายตากลับมา
เหยาซูนึกขึ้นได้ว่าในหนังสือนิยายเคยเอ่ยขึ้นอย่างคร่าว ๆ เดิมทีคนที่้าแต่งงานกับนางนั้นคือชายคนนี้ แต่ในตอนนั้นตระกูลหลินนั้นยากจนข้นแค้น
“ข้านั้นไม่เหมาะสมกับน้องสามหรอก”
เหยาซูไม่ได้คิดมากเลยเื่นี้ นางก้มหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ตัวข้ามันเป็ตัวซวย ไม่คู่ควรที่จะแต่งงานกับเขาเพื่ออนาคตของเขาเอง”
เมื่อพูดเช่นนั้นแม่หวังก็ะเิอารมณ์ออกมาทันที “รีบหุบปากโสมมของเ้าซะ! อาหงกำลังจะแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของเขา หากพวกเ้าเกิดแอบลักลอบเล่นชู้ ก็ค่อยมาดูกันว่าข้าจะจัดการเ้าอย่างไร!”
หลินหงเผยสีหน้ารังเกียจเช่นกัน “พี่สะใภ้! คนที่ท่านแต่งงานด้วยคือพี่ใหญ่ ต่อให้ใจของท่านอยากจะแต่งงานกับข้า แต่ก็อย่าได้เอ่ยวาจาหยาบคายเช่นนี้เลย!”
เหยาซูมองไปที่หลินหงั้แ่หัวจรดเท้า ตระกูลหลินยากจนมากแต่หลินหงกลับแต่งตัวสดใส หนังสือในมือของเขามีราคามากพอที่จะเลี้ยงดูทั้งครอบครัวได้ราวหนึ่งเดือน แสดงให้เห็นว่า...
สินสมรสเดิมของเหยาซูถูกตระกูลหลินหลอกกินจนเกลี้ยง!
ในตอนนี้เหยาซูรู้สึกปวดมวนท้องเป็อย่างมาก พร้อมกับโทสะลุกโชนขึ้นในใจ
เพียงแค่นางพึ่งคลอดลูกออกมา คนเหล่านี้กลับสร้างความโกรธเคืองให้กับนางได้ ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกเ็ปมากยิ่งขึ้น
เหยาซูไม่เคยทำการค้าที่ขาดทุน นางวางแผนที่จะค่อย ๆ คิดบัญชีกับคนเหล่านี้
ไม่รู้ว่าสามีของนาง หลินต้าหลาง เป็หนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดหลอกเงินสินเดิมของนางหรือไม่
อย่างไรก็ตาม ความจริงแล้วเขานั้นยังไม่ตาย ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะกลับมาตามคำบอกเล่าในนิยาย ดูเหมือนว่าเขาจะมีตำแหน่งได้เป็ขุนนางเล็ก ๆ
แต่ถึงอย่างนั้น เื่นี้ก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับเหยาซู
เมื่อหลินต้าหลางกลับมา พวกเขาทั้งสองก็ต้องหย่ากัน
และหลังจากนี้อย่าได้รบกวนกันและกันอีกเลย!
“อาจื้อ ไปพาน้องสาวของเ้ามา”
เสี่ยวจื้อเชื่อฟังแม่มาก เขาออกตัววิ่งไปอย่างรวดเร็ว
เหยาซูยังคงสีหน้าเอาไว้เช่นเดิม กล่าวกับแม่หวังที่ตอนนี้กำลังทำท่าหวาดระแวง “ท่านแม่ วันนี้ข้าไม่มีแรงจริง ๆ ท่านทำอาหารเย็นเองเถอะ”
พูดจบนางก็หมุนตัวเดินกลับห้องแล้วปิดประตูลง เสียงก่นด่าจากแม่สามีที่อยู่ด้านนอกห้องยังดังขึ้นไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว แต่เหยาซูไม่ได้ใส่ใจ
นางมองไปที่เด็กน้อยที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงแล้วหยิบเสื้อผ้าสองชุดบนตู้เสื้อผ้าที่ทรุดโทรมออกมาเปลี่ยน รอจนอาจื้อและอาซือกลับมา นางก็อุ้มลูกที่เพิ่งคลอดแล้วเดินออกมาจากบ้าน
แม่หวังเห็นเหยาซูเดินออกมา นางก็ทำท่าจะด่าต่อ แต่ในครู่ถัดมานางกลับต้องใ แล้วถามขึ้น “นั่นเ้าจะไปไหน?”
…………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
ก็กลับบ้านน่ะสิคะ ใครจะอยู่ให้โดนโขกสับอีกล่ะ แต่งเข้าบ้านสามีนึกว่าจะได้อยู่สบายกว่าที่เคยอยู่แต่มาเจอแบบนี้ก็ไม่อยากอยู่ต่อหรอกค่ะ
ไหหม่า(海馬)
2K
