“เป็ท่านหรอกเหรอ” เสี่ยวเฟยพูดเบา ๆ ออกมา
“แล้วเ้าเห็นเป็ใคร เจ่าเจางั้นรึ” เขาถาม ก่อนนางจะยกยิ้มกว้าง
“หึงข้าเหรอ” คำถามของนางทำให้เขาชะงักนิ่ง
“หยุดพูดจาไร้สาระ ข้าน่ะเหรอจะหึงเ้า” เขาเบี่ยงหน้าไปทางอื่นแล้วบ่นพึมพำก่อนนางจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วจับจ้องไปยังชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้มเช่นเดิม
“ท่านรู้ตัวหรือไม่ ว่าเวลาท่านทำหน้าเช่นนี้ หัวใจข้าเต้นแรงเพียงใด” นางพูดพร้อมใช้สองมือจับใบหน้าของเขาหันมาใกล้ ๆ ทว่าอีกฝ่ายค่อย ๆ กลืนน้ำลาย หักห้ามใจไม่ให้คิดเกินเลย
“เ้ายังเมาอยู่ นอนพักซะเถอะ” เขาพยายามไม่ถือสา แล้วจับกายนางนอนลง ก่อนเสี่ยวเฟยจะยิ้มหวาน พลันใช้มือคล้องคอเขาแล้วเอ่ยขึ้น
“ตอนแรกที่ข้าฟื้นตื่นขึ้น ข้าใที่พบว่าตัวเองนอนอยู่บนกองไม้เตรียมรอเผา แต่ใยิ่งกว่าที่รู้ว่าสามีตัวเองเป็คนสั่งฆ่าข้า และ...” ยังไม่ทันที่หญิงสาวพูดจบ โม่โฉวก็เอ่ยขึ้น
“ข้าว่าเ้าเมามากแล้ว ให้รีบนอนพัก ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ” เขาพูดขณะที่หญิงสาว ยังคงใช้มือคล้องคอเขา ก่อนนางจะยิ้มกว้าง
“ท่านเคยได้ยินหรือไม่ ว่าความในใจของคนเมา มักเป็ความจริงเสมอ” ท่าทางของนางทำให้เขายิ้ม แล้วมองอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ
“นิสัยเช่นเ้า มีความในใจด้วยรึ” ก่อนหญิงสาวจะพยักหน้างึก ๆ
“งั้นพูดมา” เขาสั่ง
“เื่ที่ข้าเคยทำร้ายคนรักของท่าน ข้าคิดออกแล้ว ว่าจะชดใช้ให้ท่านอย่างไร” เสี่ยวเฟยพูดพลางนึกถึงแม่นางเมี่ยวซื่อ ลูกสาวพ่อค้าขายเหล้า ก่อนชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย
“งั้นรึ? เ้าจะชดใช้ให้ข้าอย่างไร”
“ข้าไม่บอก ถึงเวลาท่านจะรู้เอง” นางทำท่ามีความลับ ก่อนเขาจะจับมือนางออกจากคอตัวเองช้า ๆ ก่อนนางจะรัดคอเขาแน่นไม่ยอมปล่อย
“มีอะไรอีก” เขาถามพร้อมจับจ้องไปยังใบหน้างดงามนั้น ในอดีตโม่โฉวไม่เคยใส่ใจ ว่านางงดงามเพียงใด จนกระทั่งตอนนี้นางกำลังทำให้เขาหวั่นไหวอย่างถึงที่สุด
“ข้าจะปล่อยท่าน หลังจากท่านสัญญากับข้า ว่าท่านจะไม่ลงโทษเจ่าเจา”
“เ้ารู้ว่าผิด แต่เ้าก็กล้าทำผิด เจ่าเจาเองก็เช่นกัน” หญิงสาวส่ายศีรษะ
“ข้ามีเหตุผล”
“หยุดพูด แล้วนอนพักซะ” เขาทำเสียงเข้ม
“ข้ามีเหตุผลจริง ๆ นะ ข้าทำเพราะอยากรู้ว่า...”
“หากเ้าไม่หยุดพูด ข้าจะทำให้เ้าหยุดพูด” เขาพูดขู่ด้วยท่าทางจริงจัง ก่อนหญิงสาวจะเม้มปากแน่น ดวงตาแววระริกสัดส่ายไปมาอย่างรู้ความหมาย ทว่าใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายแนบชิดจนเสี่ยวเฟยรู้สึกหวั่นไหว เผลอปล่อยมือออกจากคอเขาช้า ๆ หากแต่อีกฝ่ายยังอยู่ในท่าเดิมไม่ขยับออก
“ข้าก็แค่..” เพียงแค่พยายามแก้ตัว ชายหนุ่มก็น้อมกายลงแล้วประกบปากนางอย่างอ่อนโยน เรียวปากบางสะดุ้งเล็กน้อย หากแต่เขายิ้มแล้วหลับตาลง ค่อย ๆ ลิ้มรสเรียวปากเล็กทีละนิด ก่อนจะคืบคลานล่วงล้ำเข้าไปลิ้มรสภายใน เวลานี้ความรู้สึกพลุ่งพล่านของโม่โฉวไม่อาจหักห้ามได้ ทว่าจื่อหลานในร่างเสี่ยวเฟยเผลอตอบสนองเขาครู่หนึ่ง พลันได้สติแล้วรีบดันกายเขาออก ก่อนจะเกินเลยไปมากกว่านี้
“ทำไม” เขาขมวดคิ้วถาม
“ข้า..ข้าง่วงนอนแล้ว” ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย ก่อนใช้มือจิ้มไปที่จมูกน้อย ๆ ของนาง
“หากเป็เมื่อก่อน เ้าไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไป คิดดี ๆ ว่าจะปล่อยให้ข้าหลุดมือไปจริง ๆ หรือไม่” เขาทำท่าเ้าเล่ห์พูดโน้มน้าว ก่อนหญิงสาวจะยกมือขึ้นปิดปาก ไม่ให้เขาก้มลงมาััได้อีก
“ท่านถือวิสาสะจูบข้า” เขาส่ายศีรษะ
“เ้าเองก็เคยถือวิสาสะจูบข้าก่อนมิใช่รึ” หญิงสาวหวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ที่ถือวิสาสะจูบเขาต่อหน้านายทหารนับสิบ
“ข้า..ข้า..” นางพยายามแก้ตัว ก่อนชายหนุ่มจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วปล่อยนางเป็อิสระ ท่าทางประหม่าของนางคล้ายกับลูกแมวน้อย ๆ ไม่มีทางสู้ ชายหนุ่มจึงทิ้งกายนอนลงด้านข้าง ทว่าหญิงสาวเบิกตากว้างแล้วพูดขึ้น
“เหตุใดท่านจึงนอนตรงนี้เ้าคะ”
“เ้ามองดี ๆ เตียงนี้เป็เตียงของข้า เ้าต่างหากที่มาแย่งข้านอน” เสี่ยวเฟยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนชายหนุ่มจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ไยต้องกลัว ในเมื่อเ้าเป็ภรรยาของข้า การนอนเตียงเดียวกันเป็เื่ปกติของสามีภรรยามิใช่รึ” เขาพูดพลางโอบกอดหญิงสาวแบบหลวม ๆ ก่อนนางจะยกผ้าขึ้นห่มกายในทันที พร้อมรอยยิ้มของชายหนุ่มจะเผยออกมา
“พักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้เ้าต้องเขียนวรรณกรรมต่อมิใช่รึ”
“เ้าค่ะ” เสี่ยวเฟยรับคำ แล้วนอนดูเหตุการณ์ระยะหนึ่ง เมื่ออีกฝ่ายหลับสนิท หญิงสาวจึงค่อย ๆ ข่มตาหลับเช่นกัน
ค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว แสงสีอ่อนจากด้านนอกส่องเข้ามา ก่อนเหล่าทหารจะพร้อมใจกันดับไฟจากโคม หญิงสาวรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย ก่อนจะบิดตัวไปมา
“ตื่นแล้วเหรอ” น้ำเสียงคุ้นหูทำให้นางขมวดคิ้ว แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะพบกับใบหน้าหล่อเหลาจับจ้องตรงมา เสี่ยวเฟยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วเด้งตัวลุกขึ้น แม้เมื่อคืนจะเมามาก แต่ก็พอจำเื่ราวต่าง ๆ ได้อย่างแม่นยำ
“เ้าค่ะ” นางตอบรับ ภาพที่เขาถือวิสาสะจูบนางแล่นเข้ามาให้เสี่ยวเฟยหน้าแดงก่ำ ก่อนชายหนุ่มเอื้อมมาจับแขนแล้วพูด
“หากตื่นแล้ว ก็ตามข้ามา”
“จะพาข้าไปที่ใดเ้าคะ” ยังไม่ทันตั้งตัว นางก็ถูกชายหนุ่มดึงมือออกจากเรือนนอน มุ่งตรงไปยังสระน้ำ ที่มีกระดาษและหมึกตั้งรออย่างเรียบร้อย
6K
