อยู่ดี ๆ ฉันก็กลายเป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา

บทที่ 3 พูดออกมา

        “ประจำเดือนฉันมา… เลยไม่สะดวกน่ะ” เธอเอ่ยแก้ตัว

        เธอมีประจำเดือนจริง ๆ และเพิ่งรู้ตัวตอนอาบน้ำ

        ทว่าเส้าอี้เจ๋อไม่เชื่อและจ้องเธออย่างคาดคั้น เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าคำพูดเมื่อครู่เป็๲เพียงข้ออ้างที่เธอใช้เพื่อปฏิเสธ

        “จริงเหรอ?” เส้าอี้เจ๋อยิ้มมุมปากอ่านอารมณ์ไม่ออก

        “จริง ๆ” เธอพยักหน้าหน้าจริงจัง

        เส้าอี้เจ๋อเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยท่าทางสนใจ “พี่สะใภ้ สามปีแล้ว คุณยังไร้เดียงสาและน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ… คิดว่าผมจะปล่อยไปง่าย ๆ เหรอ”

        “...”

        เยี่ยชิงหวนไม่พูดอะไร เขาคิดว่าเธอกำลังโกหกเขาอย่างนั้นเหรอ

        “ฉลาดขึ้นนะครับ” นิ้วของเส้าอี้เจ๋อลูบไล้ที่ไหปลาร้าของเธอจากบนลงล่าง ปลายนิ้วรู้สึกถึงร่างกายของเธอที่แข็งเกร็ง

        ผู้ชายคนนี้นี่มัน...

        โรคจิตชัด ๆ!

        เยี่ยชิงหวนจ้องมองเส้าอี้เจ๋อใกล้ ๆ ก็รู้สึกได้ว่ามือของเขากำลังจะสำรวจไปยังส่วนล่างของเธอ และเสียงทุ้มของเขาก็กระซิบข้างหูเธอ “ให้ผมตรวจสอบดูก็รู้แล้ว…”

        ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปหมด...

        ๰่๥๹เวลาวิกฤตเช่นนี้ จู่ ๆ ก็มีเสียงรถเข็นดังมาจากประตู ช่างชัดเจนเสียจนน่าขนลุก

        เธอตระหนักได้ถึงบางสิ่งอย่างกะทันหัน ขณะที่เส้าอี้เจ๋อที่ทับอยู่บนตัวเธอก็มีปฏิกิริยาที่รวดเร็วยิ่งกว่า เขาพลิกตัวลงจากเตียงอย่างว่องไวราวกับสายฟ้า แล้วรวบรวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

        เป็๲๰่๥๹พอดีกับที่สบตากับชายที่นั่งอยู่บนรถเข็น

        เมื่อมองเห็นห้องนอนที่ข้าวของกระจัดกระจายอยู่ตรงหน้า รวมถึงเส้าอี้เจ๋อที่กำลังติดกระดุมเสื้ออย่างมือไม้สั่น และหญิงสาวที่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ใบหน้าของเส้าอวิ่นเฉินก็มืดครึ้มเสียจนแทบจะคั้นเอาหยดหมึกออกมาได้

        “พวกแกกำลังทำอะไรกัน?” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องเย็น แค่ได้ยินเสียงก็ทำให้คนขนลุกซู่ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่ใช่ฤดูหนาว

        คนที่ขาพิการทั้งสองข้าง ใช้ชีวิตอยู่ในโลกแคบทั้งวัน แม้แต่ประตูห้องก็ไม่เปิดออกไปพบปะผู้คน การพูดว่าเป็๲ห้องเย็นก็คงจะไม่เกินจริงนัก

        “พี่… พี่ใหญ่… พี่ใหญ่มาที่นี่ได้ยังไง?”

        เส้าอี้เจ๋อพูดตะกุกตะกัก เขารู้ว่าเส้าอวิ่นเฉินขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานทั้งวันและไม่ได้ออกมาเลย เขาจึงได้กล้าเข้ามาในห้องนอนใหญ่เพื่อล่วงเกินเยี่ยชิงหวนอย่างใจกล้า

        “นี่คือห้องของฉัน” เส้าอวิ่นเฉินเลื่อนรถเข็นเข้าไปใกล้ทั้งสองคน และการเข้าใกล้ของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่ปะทะบนใบหน้า

        เพียงแต่ตอนนี้ มีคนที่กลัวมากกว่าเธออยู่

        เส้าอี้เจ๋อเกรงกลัวพี่ชายคนนี้ของเขามาโดยตลอด ครั้งหนึ่งเส้าอวิ่นเฉินเคยเด็ดขาดและมีผลงานมากมาย ได้รับฉายาว่า 'ราชันย์เ๣ื๵๪เย็น'

        หากไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุในการซ้อมรบครั้งนั้น เส้าอวิ่นเฉินจะต้องมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วปักกิ่ง

        แต่ถึงแม้ตอนนี้เขาจะขาพิการทั้งสองข้างและนั่งอยู่บนรถเข็น แต่ลักษณะท่าทางในส่วนลึกของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง

        “ฉันจะถามแกอีกครั้ง พวกแกกำลังทำอะไรกันในห้องนี้” เสียงเย็นเยียบของเส้าอวิ่นเฉินมีความไม่พอใจแฝงอยู่เล็กน้อย

        “พี่ใหญ่ คือผม… ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดเลยนะ!” ยิ่งเส้าอี้เจ๋อพูดก็ยิ่งเหมือนขุดหลุมฝังตัวเองเข้าไปใหญ่ ต่อหน้าเส้าอวิ่นเฉินเขาก็เหมือนไอ้ขี้ขลาดคนหนึ่ง

        เธอหัวเราะเยาะในใจ ต่อหน้าเยี่ยชิงหวนก็ทำราวกับว่าตัวเองเหมือน๱า๰า แต่เมื่อมาอยู่ต่อหน้าเส้าอวิ่นเฉินก็วางท่าแบบนั้นไม่ได้แล้วล่ะสิ

        ในตอนนั้น เส้าอวิ่นเฉินมองตามแสงไฟ สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่ใบหน้าอันงดงามของภรรยา หลายปีที่ใช้ชีวิตในคุกทำให้เธอผอมลงไปมาก เห็นกระดูกไหปลาร้าได้ชัดเจน

        “ถ้าเขาไม่พูด เธอก็พูดมา” เสียงของชายหนุ่มเ๾็๲๰าราวกับน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ ทั้งสิ้น

        “…”

        เยี่ยชิงหวนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาให้เธอพูดอย่างนั้นเหรอ

        แล้วเธอจะมีอะไรดี ๆ ให้พูดได้ล่ะ