"เ้าไม่มีสิทธิ์มาพูดเื่นี้ในเวลานี้"
เสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังหากเป็ชินหยูนางคงน้ำตาปริ่มขอบตา แต่นี่คือตัวเล็ก ยิ้มรับด้วยดวงตาสดใส
"พี่เขย จะคิดมากไปทำไมกัน พี่สาวยังไม่เคยคิดมากเื่นี้ ส่วนข้าเองนะหรือแค่เพียงส่งต่อลมหายใจไม่ได้จูบกันเสียหน่อย"
แสงสว่างวาบในหัว
ตัวเล็กตัวชาเมื่อจู่ๆ กับมีภาพหมุนวนเข้ามาในหัว ภาพสวยงามของคนสองคนที่กำลังจุมพิตกันบนแท่นนอนหนา มืออุ่นของร่างบึกบึนลูบไล้ไปทั่วร่างเปลือยเปล่าจูบผะแ่จากริมฝีปากร้อน ร่างเล็กสะดุ้งเบาๆ อีกคนกลับกอดรัดไว้แน่นดังกับรักหนักหนา
"ฮ่าๆๆๆๆ เื่นี้จะว่าไป ถ้าเป็ข้าก็คงจะส่งต่อลมหายใจให้เ้าเช่นกัน"
อี้หลางเอ่ยปากยิ้มๆ ตัดบทเหมือนกลัวว่าจะมาร้าว
"หากเป็เ้าก็จะ ปล่อยให้ข้าตาย"ตัวเล็กพูดทีเล่นทีจริง
"ใครๆ ก็อยากจะให้เ้าตายแต่ไม่ใช่ข้า"
ตัวเล็กขยับตัวมาใกล้จางอี้หลางกอดแขนไว้แน่น
"ข้ารู้ว่าใจจริงของอี้หลางดีกับข้าที่สุด แม้ข้าจะถูกบังคับให้กลับไปที่บ้านก็ตาม ข้ายังหวังว่าอี้หลางจะคิดถึงข้าบ้าง"ซุกหน้าลงบนท่อนแขน
อี้หลางยิ้มเจื่อนๆ
"บังคับ"จางอี้หลงทวนคำคิ้วขมวดเข้าหากัน
"น้องพี่หากเ้าไม่อยากกลับไป ใครกันจะบังคับเ้าได้"
"ชินหยูเพียงแค่คิดว่า ยังไม่อยากไปไหน มีเื่มากมายอยากจะทำ..ที่นี่"
จางอี้หลงยกตะเกียบคีบอาหารใส่ในปากเคี่ยว ทำทีไม่สนใจฟัง แต่ภายในใจกลับรู้สึกว่าร้อนรุ่ม ชินเหอยิ้มมุมปากแค่ชินหยูไม่ข้องแวะกับพี่เขยเปลี่ยนเป้าหมายเสียก็ดีแค่ไหนแล้ว หากนางจะอยู่ที่นี่นางก็คงต้องอาศัยในฐานะคู่รักของอี้หลาง
ค่ำคืนมืดมิด ตัวเล็กสวมอาภรณ์สีดำสนิท แอบย่องยังห้องของชินเหอและจางอี้หลง สอดแนมว่าคนสองคนจะพูดคุยเื่อะไรกันบ้าง
บางทีคนพวกนี้อาจพูดถึงชินหยูในด้านต่างๆ นั่นล่ะคือเบาะแสสำคัญ ไฟในห้องยังสว่างไสว จางอี้หลงเพิ่งจะกลับจากวังหลวงสาวเท้ายาวๆ ด้วยความมึนเมา ตงเฟิงประคองมาพอถึงห้องนอนกลับโบกมือให้ปล่อย ตัวเล็กเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดทำไมต้องดื่มให้เมามายมีเื่อะไรที่ต้องคิดมาก
“ชินเหอ…ชินเหอ ฮูหยินข้ามาแล้ว”
เงียบไร้สรรพเสียง อ๋อหลังบ้านมีปัญหา สมองจดบันทึกว่าหมอนี่น่าสงสัยไม่น้อย
“เ้า โกรธอะไรข้าที่ผ่านมาข้าทำสิ่งใดผิดชินเหอ ชินเหออออ”
น้ำเสียงเศร้าสร้อย
ชินเหอถอนหายใจยาว ก้าวเข้ามาในห้องจางอี้หลงกอดรวบร่างบางไว้แนบกาย ซุกไซร้ซอกคอขาว เงาสะท้อนจากแสงไฟในห้อง ตัวเล็กชะโงกหน้ามองแต่กลับพบว่ามองไม่ถนัด ปีนขึ้นไปบนหลังคา ไต่ไปตามขื่อเข้าไปในห้องง่ายดาย
“ข้า้าเ้า”เสียงสั่นกระเส่า
“ไม่ ไม่ เหม็นกลิ่นสุรา”
ผลักร่างสูงบึกบึนออกห่าง
“ขะข้า้าเ้า อย่าใจร้ายกับข้านัก”
น้ำเสียงเว้าวอน แต่ชินเหอกลับผลักไสไม่ไยดี
“ข้าไม่ชอบกลิ่นสุรา”
ตัวเล็กกอดขื่อไว้แน่น นึกขำกับท่าทีหื่นของแม่ทัพร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาที่ออดอ้อนเหมือนเด็กๆ แต่เมียดันไม่เล่นด้วย
“ข้าไปแช่น้ำอุ่นเ้ารอข้าไม่นาน ขัดตัวอาบน้ำให้กลิ่นสุราจางไป” ชินเหอถอนหายใจ
“ความจริง รอบเดือนข้าเพิ่งจะหมดไป”
“รอบเดือนอีกแล้วหรือ นี่ก็สองเดือนแล้ว ที่ข้า ..อยากให้เ้าอุ่นเตียงแต่เ้ากลับบ่ายเบี่ยงมาตลอด ข้าทำอะไรผิด หรือชินเหอ”
“ท่านรีบไปอาบน้ำเสีย บางทีข้าอาจยอมใจอ่อน”
ชินเหอก้าวข้าจากไป จางอี้หลงปลดอาภรณ์ลงไปกองกับพื้น ตัวเล็กอ้าปากค้าง กับเนื้อหนันที่น่าขบกัดกล้ามเป็มัด รอยแผลเป็มากมายน่าลูบคลำ ส่ายหน้าไปมาหลับตาไม่กล้ามอง แก่นกายที่ผงาดง้ำ
หย่อนกายลงในอ่างไม้ นอนนิ่งหลับตาก่อนจะขัดถูไม่มา เหมือนเพิ่งจะนึกได้ว่าต้องเร่ง มือใหญ่ถูไถไปทั่วร่าง ภาพที่ตัวเล็กเห็นคือภาพสโลว์มือใหญ่ลูบไปทั่วผิวกายแน่น หยดน้ำเกาะพร่างพราว ใจเต้นไม่เป็จังหวะ ตัวเล็กก็ใช่ว่าจะเคยเห็นตัวเป็ๆ แบบนี้ถึงจะเคยผ่านตาจากคลิปที่เกลื่อนกลาดเว็ปไชต์มาบ้างมาก็ตาม แต่นี่ มันตัวเป็ๆ คนจริงๆ
“อ่าๆๆๆ ”
ภาพความทรงจำผุดขึ้นอีกครั้งริมฝีปากร้อนผะผ่าวทาบลงบนริมฝีปากแดงระเรื่อบดเบียดเร่าร้อนรุนแรง ก่อนจะผลักรางเล็กของชินหยูออกห่าง รั้งร่างเล็กลงกับพื้นกดริมฝีปากเร่าร้อนอีกครั้งอยากไม่อาจห้ามใจ ตัวเล็กตัวแข็งทื่อ มือไม้อ่อนแรงก่อนที่ร่างเล็กจะร่วงโครมลงบน อ่างไม้จางอี้หลงล็อกคอกดร่างเล็กให้จมลงในน้ำ
น้ำใสสะอาดมองเห็นใบหน้างดงาม กับแววตาตื่นกลัว ร่างเปลือยเปล่าแข็งแรงคร่อมอยู่้า ดึงตัวเล็กให้ลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะสำลักน้ำ ลำตัวเปียกปอน แนบชิดกับเนื้อหนันแน่นน่าขบกัด
“เ้า มาแอบดูข้าทำไมกัน”
959
