ปิ่นเพชรถือสมุด passport ในชื่อลูน่า เดินทางจากฮ่องกงไปประเทศไทย แต่พอเธอถึงไทยกลับต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ เพราะมีคนของหลินชานออกตามหาตัวเธอเสียให้ทั่ว ตอนนี้เธอพักอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่งในประเทศไทย
ปิ่นเพชรสามารถดำเนินการตามแผนการเพื่อช่วยชีวิตพ่อของตัวเองได้สำเร็จ แม้จะต้องยอมเสียตำแหน่งให้เ้าพ่อเฉินกว้านก็ตาม (
ภาค
1 ตอนที่ 17-19
)
สองพี่น้อง ลูกสาวเ้าพ่อต้องหนีกันอย่างหัวซุกหัวซุน ปิ่นพลอยและฟานจิ้งไปฮันนีมูนอยู่ที่รีสอร์ทส่วนตัวที่ระยอง ส่วนปิ่นเพชรพาพ่อไปผ่าตัดทำ bypass ที่อเมริกา การผ่าตัดโรคหัวใจสำเร็จราบรื่นไปด้วยดี
สองสัปดาห์ต่อมาปิ่นเพชรกลับประเทศไทยพร้อมกับพ่อ โดยไปอยู่ที่บ้านพักแพทย์ ในระหว่างที่เธอทำงานเป็หมอ เธอก็แอบสืบจนรู้ว่าฤดีกับฤทัย ลูกพี่ลูกน้องของฟานจิ้งยอมเปิดเผยที่อยู่ที่รีสอร์ทส่วนตัวที่ระยองให้เฉินกว้านรับรู้
ปิ่นเพชรรีบโทรเตือนฟานจิ้งให้รีบออกมาจากรีสอร์ทและช่วยวางแผนจัดงานแต่งงานสองที่ เพื่อหลอกล่อให้เฉินกว้านไปงานแต่งงานใหญ่ โดยพิมศรีรับอาสาปลอมตัวเป็ปิ่นพลอยเพื่อตบตาเฉินกว้าน แต่เพราะพิมศรีทั้งรักทั้งแค้นเฉินกว้านมาก จึงทำให้พิมศรีตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เธอยิงเฉินกว้านเสียชีวิตคาที่ ส่วนพิมศรีและลูกในครรภ์ก็ถูกลูกน้องเฉินกว้านยิงตายเช่นกัน
ปิ่นเพชรรู้สึกะเืใจที่เห็นพิมศรีต้องจบชีวิตเช่นนี้ แต่เพราะเธอเป็หมอ จึงทำให้เธอรู้สึกชินชา อาจเป็เพราะเธอต้องเห็นคนตายมานับไม่ถ้วน
ปิ่นเพชรรีบเดินทางไปที่งานแต่งงานของฟานจิ้งกับปิ่นพลอยน้องสาวของเธอ แต่แล้วเธอก็มาไม่ทัน เพราะพ่อของปิ่นเพชรเพิ่งออกมาจากการส่งตัวเข้าหอของเ้าบ่าวเ้าสาว
“โถ่ พิธีจบแล้วหรอคะพ่อ เพชรเลยมาร่วมงานไม่ทันเลยน่ะ” เพชรกล่าว
“แล้วทางนั้นเป็ยังไงบ้างล่ะลูก” พ่อถามด้วยความเป็ห่วง
“นายเฉินกว้านถูกยิงตายค่ะ คงต้องมีการเลือกเ้าพ่อคนใหม่อีก” เพชรกล่าว
“ก็คงต้องปล่อยให้คนรุ่นหลังเขาจัดการกันเองล่ะนะ พ่อว่าจะไปราชบุรีเพื่อทำสวนน่ะ” พ่อปล่อยวางทุกอย่าง
“งั้นเดี๋ยวเพชรย้ายไปประจำที่ราชบุรีก็ได้คะ เพชรจะได้ดูแลพ่อด้วย” เพชรกล่าว
“งั้นก็ดีเลยลูก แต่พ่อขอเดินทางไปก่อนนะ” พ่อเดินออกไปขึ้นรถ
“ค่ะพ่อ”
ปิ่นเพชรมองพ่อนั่งรถออกด้วยความอาลัย เพราะผลสุดท้ายตำแหน่งเ้าพ่อก็เปรียบเสมือนดอกไม้ที่ผลัดกันดมเท่านั้น ไม่มีใครที่ได้เป็เ้าพ่อตลอดไป สักวันก็ต้องยกตำแหน่งให้ผู้อื่นอยู่ดี
ปิ่นเพชรไม่ทันตั้งตัว เธอถูกผู้ชายลึกลับล็อคตัวและโปะยาสลบ เขารีบอุ้มเธอไปที่รถโดยไม่ให้คนอื่นเห็น
**********************************************************
ปิ่นเพชรอยู่ในห้องนอน ตอนนี้เธอมีสภาพเปล่าเปลือย เธอปรับสายตาก็เห็นคนตรงหน้าก็คือหลินชาน หลินชานบังคับให้เธอกินยาบางอย่าง ทำให้ปิ่นเพชรมีสภาพเมายาและไม่มีแรงต่อต้าน
“คุณทำอะไรคะ หลินชาน” ปิ่นเพชรเมายา
“ในเมื่อคุณเป็ลูกสาวของคนที่ฆ่าพ่อผม คุณก็ต้องรับกรรมแทนมันก็แล้วกัน” หลินชานกล่าวด้วยความโกรธแค้น
“พ่อฉันไม่ได้ฆ่าพ่อคุณ” ปิ่นเพชรพูดด้วยน้ำเสียงอันแ่เบา
ปิ่นเพชรไม่มีแรงต้าน หลินชานรีบคร่อมตัวและเล้าโลมเธอ ไฟเสน่หาลุกโชน จนเธอตกเป็ของเขา ไม่เพียงเท่านั้นเขายังถ่ายคลิปวีดีโอเก็บไว้ด้วย
ปิ่นเพชรเริ่มรู้สึกตัว เธอนอนกอดเขา ปิ่นเพชรโกรธแค้นหลินชานมาก แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยเธอ
“เป็ไงบ้าง คุณได้กลายเป็เมียบำเรอให้ผมแล้ว อยากรู้นัก ถ้าพ่อคุณมาเห็นฉากร่วมรักของพวกเรา ท่านจะรู้สึกยินดีหรือมีอาการหัวใจกำเริบกันแน่” หลินชานกล่าวอย่างเยาะเย้ย
“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะหลินชาน พ่อฉันไม่ได้ฆ่าพ่อคุณ คนที่ฆ่าพ่อคุณคือ…” ปิ่นเพชรพูดไม่จบ
“อย่าแก้ตัวแทนเลยปิ่นเพชร พ่อคุณคงรับคุณไม่ได้หรอก เมื่อคืนคุณก็สมยอมเสียด้วย คงจะอยากเป็เมียผมจนตัวสั่น” หลินชานกล่าวอย่างไม่ไว้หน้า
ปิ่นเพชรใกับคำพูดหลินชาน เธอไม่คิดว่าเขาจะกลายเป็คนหยาบคายแบบนี้ เธอเลยตบหน้าเขาอย่างแรง แต่เขาก็รีบใส่กุญแจมือเธอคล้องกับหัวเตียง
“อย่าทำร้ายร่างกายผัวสิปิ่นเพชร คุณต้องโทษที่คุณเกิดมาเป็ลูกไอ้ซานกุ้ยนั่น” หลินชานกล่าวอย่างโกรธแค้น
หลินชานลุกขึ้นแต่งตัวพร้อมกับหยิบกล้องวีดีโอ เอาคลิปลงคอมแล้วบันทึกลงซีดี เขียนจ่าหน้าซองส่งไปที่ราชบุรี ส่งถึงนายซานกุ้ยอดีตเ้าพ่อ เขาสั่งลูกน้องให้ส่งซีดีที่ใส่ในซองจดหมายเรียบร้อยแล้ว ทางไปรษณีย์
ปิ่นเพชรเจ็บใจในการกระทำของหลินชาน แต่เธอก็ยอมพูดกับเขาดีๆ “ฉันขอร้องล่ะ คุณอย่าส่งซีดีให้พ่อฉันเลยนะ คุณจะฆ่าฉันเพื่อแก้แค้นก็ได้”
“เธอก็เป็แค่เมียบำเรอ ไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม” หลินชานกล่าว
หลินชานเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันมามองเธอแม้แต่น้อย
ปิ่นเพชรได้แต่ร้องไห้ ทั้งโดนข่มขืน แถมยังปกป้องพ่อไม่ได้
สักพักพอเวลาเที่ยง หลินชาน รีบนำเสื้อผ้าโยนให้เธอใส่ ปลดกุญแจมือ ไล่เธอให้ไปสวมเสื้อผ้าดีๆ
ปิ่นเพชรรีบเก็บเสื้อผ้าแล้วรีบไปเข้าห้องน้ำเพื่อแต่งกายให้เรียบร้อย
“อะ กินข้าวซะ ผมไม่อยากเห็นคุณตายที่นี่ มันจะเป็เสนียดติดบ้านผม” หลินชานกล่าว
ปิ่นเพชรเม้มปากกับอากัปกิริยาที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว เธอมองเห็นมือถือของเขาวางอยู่บนหัวเตียง แต่ทำเป็ไม่สนใจ เธอทำเป็ตักอาหารกินแต่โดยดี
พอหลินชานเผลอ ปิ่นเพชรรีบเอื้อมหยิบมือถือเขา เธอถีบหลินชานจนล้มแล้ววิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อปิ่นเพชรออกมานอกบ้าน ก็พบว่าที่นี่เป็บ้านพักตากอากาศติดทะเล ระหว่างที่เธอวิ่งหนีหลินชานและลูกน้อง เธอรีบโทรหาปิ่นพลอยทันที
ปิ่นพลอยกำลังจะพูด แต่ปิ่นเพชรรีบบอกว่า “ฟังพี่ก่อนนะ นี่เป็เื่ฉุกเฉิน ห้ามถามอะไรพี่ เธอจะต้องรีบไปดักจดหมายทุกฉบับที่ส่งหาพ่อ ห้ามให้พ่อได้รับจดหมายนั่นเด็ดขาด มันคือซีดีแบล็คเมล์พี่ ถ้าพ่อดู โรคหัวใจต้องกำเริบแน่ๆ พี่ฝากพ่อด้วยนะปิ่นพลอย ดูแลพ่อดีๆ ด้วย พี่ขอลาก่อน” ปิ่นเพชรกล่าวทั้งน้ำตา
ปิ่นเพชรวิ่งไปในทะเล เธอหันหน้าไปหาหลินชาน และะโบอกเขาว่า “ฉันไม่มีวันให้อภัยคุณ หลินชาน ถ้าคุณรู้ความจริง คุณต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต และในเมื่อคุณ้าชีวิตพ่อฉันมากนัก เพื่อแก้แค้นให้พ่อคุณ งั้นฉันขอตายแทนท่านก็แล้วกัน”
ปิ่นเพชรไม่พูดเปล่า เธอรีบดำลงทะเลหนีไป และกลั้นหายใจ ไม่ยอมโผล่หัวขึ้นมา
หลินชานใมาก เขาเพียงอยากแก้แค้นแทนพ่อ ที่เ้าพ่อซานกุ้ยบงการฆ่าพ่อของเขา ไม่ได้้าให้ปิ่นเพชรต้องตาย เขาจึงรีบดำทะเลตามหาปิ่นเพชร เขาดำตามเธอไป ก็เห็นว่า ปิ่นเพชรอยู่ที่ก้นทะเลเสียแล้ว หลินชานรีบช่วยชีวิตปิ่นเพชร เขาดึงตัวปิ่นเพชรมานอนที่ชายฝั่ง พยายามผายปอด เมาท์ทูเมาท์ ช่วยชีวิตเธอให้ได้ แต่ทว่าทำยังไงเธอก็ไม่ฟื้น จนหลินชานรีบพาปิ่นเพชรส่งโรงพยาบาล
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง หมอออกมาบอกเขาว่า “คุณปิ่นเพชรมีสภาพเป็เ้าหญิงนิทราครับ”
“อะไรนะครับ ทำไมแค่จมน้ำเองนะครับ” หลินชานกล่าว
“เธอน่าจะจงใจกลั้นหายใจ ทำให้สมองขาดอากาศเป็เวลานานครับ” หมอกล่าว
หลินชานคุกเข่า เขาไม่คิดว่าการแก้แค้นพ่อของปิ่นเพชร มันจะทำร้ายเธอมาขนาดนี้ เขาทั้งข่มขืนเธอ และเป็ต้นเหตุที่ทำให้เธอกลายเป็เ้าหญิงนิทรา
ฟานจิ้งสืบรู้ว่า หลินชานจับตัวปิ่นเพชรมาไว้ที่บ้านพักตากอากาศที่ระยอง และรู้ว่าปิ่นเพชรอยู่ที่โรงพยาบาล โชคดีที่ฟานจิ้งและปิ่นพลอยอยู่ที่ระยองเหมือนกัน
ฟานจิ้งพาปิ่นพลอยมาที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการปิ่นเพชร
ฟานจิ้งเห็นหลินชานนั่งคุกเข่าสำนึกผิดอยู่หน้าห้อง ICU ฟานจิ้งรีบดึงคอเสื้อหลินชาน แล้วต่อยนายหลินชานอย่างแรง ปิ่นพลอยรีบเข้ามาห้ามไว้ ไม่ให้สามีทำอะไรรุนแรงเกินไป
“นายทำบ้าอะไรหลินชาน นายกล้าทำปิ่นเพชรแบบนี้ได้ยังไง นายข่มขืนเธอนำไปอัดคลิป บันทึกลงซีดีส่งให้ท่านซานกุ้ยเพื่อแก้แค้นแทนพ่อตัวเอง ยังดีที่ฉันไปดักเอาจดหมายจากลูกน้องนายทัน” ฟานจิ้งรู้แผนการ
หลินชานยังคงไม่พูดอะไร
“ฉันบอกนายก็ได้ หลินชาน คนที่ฆ่าพ่อนาย เป็ไอ้เสิ่นตั้วต่างหาก พวกมันวางแผนปรักปรำเ้าพ่อซานกุ้ย เ้าพ่อรู้แผนการจึงสั่งปิ่นเพชร ซึ่งสมัยก่อนเธอเป็บอดี้การ์ด รีบไปช่วยชีวิตพ่อนาย แต่เธอไปช่วยไม่ทัน เพราะพ่อนายถูกลอบยิงเสียก่อน นายรู้มั้ยปิ่นเพชรรู้สึกผิดมาก เธอเลยตัดขาดจากเ้าพ่อ เปลี่ยนมาใช้นามสกุลแม่ของเธอ เลิกเป็บอดี้การ์ด แล้วมุ่งหน้าเรียนหมอ เพื่อรักษาคนไข้ชดเชยเื่ที่ช่วยชีวิตพ่อนายไม่ได้” ฟานจิ้งเล่า
“ฉันไม่เชื่อนายหรอก นายเป็ลูกเขยมัน ก็เลยปกป้องมันล่ะสิ” หลินชานกล่าว
“งั้นก็พิสูจน์เองสิว่าที่ฉันพูด มันเป็เื่จริงหรือเปล่า หรือว่านายกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็คนทำร้ายคนผิดกันแน่” ฟานจิ้งท้า
“ได้ฉันจะพิสูจน์เอง” หลินชานกล่าว
หลินชานเดินจากไปทันที
ส่วนปิ่นพลอยร้องไห้เข้าไปหาพี่สาว เธอกอดร่างปิ่นเพชรที่มีสภาพเป็ผัก “โถ่พี่ ไม่น่าเลย ฮือฮือ” ฟานจิ้งต้องรีบเข้ามาปลอบภรรยา