ตอนที่ 25 ต้นผลแปลงกายา
เกาะทรัพยากรนี้ใช้เวลาเดินทางเกือบ 30 วัน ่เวลาที่อยู่บนเรือจางหม่านโถวก็ฝึกวิชากับเซี่ยวไป๋เป็ประจำ ตอนนี้เซี่ยวไป๋เข้าสู่ขั้นกลางของระดับิญญาปีศาจแล้ว ระยะห่างระหว่างฝีมือของจางหม่านโถวกับเซี่ยวไป๋ก็ห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกวันที่ฝึกต่อสู้กันเซี่ยวไป๋นั้นเร็วขึ้นและแข็งแรงขึ้นในขณะที่จางหม่านโถวอยู่กับที่ มันมาถึงจุดสูงสุดของวิชากำลังภายนอกแล้ว หากไม่ได้ทำการเปลี่ยนกล้ามเนื้อด้วย[ต้นผลแปลงกายา]มันไม่สามารถก้าวหน้าได้อีกแล้ว พลังของมันในตอนนี้สามารถสู้กับปีศาจระดับเกาะปีศาจขั้นสูงสุดได้ไม่ยาก หากเผชิญกับปีศาจระดับิญญาปีศาจขั้นต้น มันสามารถสู้ได้พอสมควร อาจชนะได้หากปีศาจนั้นประมาท แต่ไม่มีทางเอาชนะปีศาจระดับิญญาปีศาจขั้นกลางได้เลย
เกาะทรัพยากรขั้นสูงนี้ มีขนาดใหญ่กว่าเกาะรอบนอกที่จางหม่านโถวคุ้นเคยอย่างมาก หากไม่ได้แผนที่เกาะที่แลตตี้ส่งมาให้ มันคงไม่สามารถหาตำแหน่งของสวนสมุนไพรและเหมืองได้โดยง่าย จากแผนที่แสดงให้เห็นว่าสวนสมุนไพรระดับกลางที่มี[ต้นผลแปลงกายา]อยู่นั้นอยู่บริเวณตอนเหนือของเกาะ ในขณะที่เหมืองอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ ส่วนสวนสมุนไพรระดับสูงนั้นอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะ หัวหน้าเกาะไม่สามารถััถึงพวกมันได้แน่ ยกเว้นแต่ว่าหัวหน้าเกาะจะออกจากอาคารที่พักมายังบริเวณตอนเหนือของเกาะ
จางหม่านโถวเดินตรงไปยังสวนสมุนไพรทันที ด้วยขนาดที่ใหญ่โตของเกาะต่อให้ขึ้นเกาะตรงจุดที่ใกล้กับสวนสมุนไพรมากที่สุดแล้วก็ยังต้องใช้เวลาถึง 3 วันในการเดินทางไปยังสวนสมุนไพร เนื่องจากสวนสมุนไพรนี้ปลูกแต่สมุนไพรทั่วไป จึงไม่มีเวรยามประจำ มีเพียงแค่ทหารยามที่เดินลาดตระเวน ตามกำหนดเวลาเท่านั้น ด้วยความสามารถของกระจกวิเศษทำให้จางหม่านโถวสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของทหารยามได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นมันจึงสามารถหลบการตรวจพบได้อย่างง่ายดาย
เมื่อมาถึงสวนสมุนไพร จางหม่านโถวก็เห็นภาพที่น่าตะลึง มีต้นไม้ใหญ่มากมายให้เห็น ขนาดของสวนนี้หากให้เดินสำรวจจนทั่วอาจต้องใช้เวลามากกว่า 5 วัน ต้นไม้ส่วนใหญ่มีลำต้นสีขาวสูงหลายสิบเมตร แม้ลำต้นจะไม่กว้างใหญ่เท่าไหร่แต่สูงมาก ลำต้นไม่มีกิ่งก้านแม้แต่น้อย บนยอดมีใบสีขาวยาวเรียวอยู่เพียงสิบกว่าใบเท่านั้น แต่ละใบยาวประมาณเมตรกว่าๆแต่กลับกว้างแค่ฝ่ามือเท่านั้น จางหม่านโถวไม่รู้ว่าต้นไม้นี้คือต้นอะไร แต่เมื่อมีปลูกอยู่มากขนาดนี้คงเป็สมุนไพรที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย มันเดินฝ่าดงต้นไม้นี้เข้าไปเพื่อมองหา[ต้นผลแปลงกายา]
เมื่อก้าวพ้นจากดงไม้สูงไปมันก็พบต้นไม้ใหญ่อีกชนิดหนึ่ง ต้นไม้นี้มีขนาดลำต้นใหญ่โตสีน้ำตาลอมเหลือง สูง 5 – 6 เมตร มีใบกลมแบนสีส้ม มากมายปกคลุมไปทั่วทั้งต้น จางหม่านโถวพยายามมองหาผลของมันแต่ก็ไม่พบ จางหม่านโถวไม่รู้ว่าต้นนี้ใช่[ต้นผลแปลงกายา]หรือไม่ แต่ในเมื่อมันไม่มีผลก็แปลว่าใช้ไม่ได้ ดังนั้นมันจึงค้นหาต่อไป มันตรวจทุกต้นที่เห็นจำนวนร้อยกว่าต้นก็ไม่พบต้นที่มีผลแม้แต่ต้นเดียว เมื่อตรวจลึกเข้าไปมันก็ได้เห็นสิ่งที่มันตามหาอยู่
ถัดจากแนวต้นไม้ที่มันกำลังตรวจอยู่ไปอีกประมาณ 100 เมตร มีแนวต้นไม้อีกชนิดหนึ่งปลูกอยู่ ก่อนหน้านี้มันไม่เห็นต้นไม้เหล่านี้เพราะใบที่ดกหนาของต้นไม้ในพื้นที่นี้บดบังไว้ ต้นไม้นั้นมีขนาดลำต้นกว้างกว่า 2 เมตร ลำต้นมีสีน้ำตาลอมเหลือง แต่ลำต้นไม่ได้กลมเหมือนต้นไม้ที่มันกำลังสำรวจอยู่นี้ ลำต้นของต้นไม้ด้านหน้าค่อนข้างแบนและเว้าเข้า หากตัดต้นไม้นี้จะดูเหมือนรูปสี่เหลี่ยมที่ด้านทั้งสี่เว้าเข้าไป มุมทั้ง 4 ยึดกับรากใหญ่ 4รากหยั่งลงดินลึกลงไปอย่างมั่นคง
ที่น่าสนใจคือลวดลายบนลำต้น ลายเส้นสีแดงสดบนลำต้นนั้นทำให้ดูเหมือนมีคนวาดใบหน้ามนุษย์ไว้บนนั้น แต่ละต้นมีใบหน้าที่แตกต่างกัน บางต้นใบหน้าดูยิ้มแย้ม บางต้นใบหน้าดูโกรธเกรี้ยว บางต้นดูเย่อหยิ่ง สร้างความตื่นตะลึงให้กับจางหม่านโถวเป็อย่างยิ่ง ไม่เพียงลวดลายใบหน้านั้นเด่นชัดยังแสดงสีหน้าในอารมณ์ต่างๆอีกด้วย ที่น่าใก็คือใบของ[ต้นผลแปลงกายา]นั้นมีสีดำจัดพุ่มเป็รูปทรงคล้ายทรงผม ทั้งยังมีรากอากาศห้อยลงมาปกคลุมจนต้นไม้ทั้งต้นดูเหมือนศีรษะมนุษย์หัวหนึ่ง
จางหม่านโถวเดินไปสำรวจเพื่อค้นหาผลไม้บนต้น แต่มันก็ไม่เห็นผลไม้บนต้น เนื่องจากใบและรากอากาศที่ปกคลุมอยู่ทั่วลำต้นการจะมองหาผลไม้ที่มีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับขนาดของลำต้นแล้วละก็ย่อมไม่ใช่เื่ง่าย จางหม่านโถวปีนป่ายควานหาผลไม้แต่ก็ยังไม่พบ ดูท่ามันต้องควานหาทีละต้นแบบนี้ไปจนพบ
ในเมื่อต้นไม้นี้ความสำคัญต่อมันอย่างมาก ต่อให้ต้องเสียเวลามากแค่ไหนมันก็ยินดีที่จะทำ จางหม่านโถวควานหาผลไม้ไล่ไปทีละต้นๆ จนในที่สุดก็พบต้นหนึ่งมีลูกเล็กๆขนาดประมาณกำมือ แต่ผลนั้นมีสีดำคล้ำเหมือนกับสีของใบไม้ไม่มีผิด ดูท่าจะเป็ผลอ่อนที่เพิ่งออกมาได้ไม่นาน ไม่สามารถทานได้ แต่เมื่อรู้แน่แล้วว่าต้นไม้นี้มีผลไม้จริงมันก็มีความหวังว่าจะสามารถพบต้นที่มีผลสุกพร้อมทานอยู่บ้าง
หลังจากค้นไปหลายสิบต้น ในที่สุดมันก็พบต้นที่มีผลขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือ 3 เท่า สีม่วงแดง เปลือกของผลไม้มีลวดลายเป็วงขดม้วนเป็วงกลมหลายต่อหลายวง ดูเหมือนฟ้าจะเมตตามันอยู่บ้าง บนต้นนี้ไม่ได้มีผลไม้สุกเพียงผลเดียว แต่มีถึง 5 ผลเลยทีเดียว จางหม่านโถวใช้แหวนไร้สิ้นสุดเก็บต้นไม้ต้นนี้เข้าไปทันที ต้นไม้ทั้งต้นเข้าไปอยู่ในมิติของแหวนไร้สิ้นสุด จางหม่านโถวสามารถมองเห็นต้นไม้ทั้งต้นได้ภายใจมิตินั้น มันถูกจัดเก็บอย่างสมบูรณ์ ทั้งราก ใบ ผล ล้วนอยู่ครบไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย ไม่มีดินติดรากมาด้วยซ้ำ
จางหม่านโถวยังคงค้นหาต้นไม้อื่นที่มีผลอีก มันรู้ว่าต้นไม้นี้มีประโยชน์ในการทำยาด้วยดังนั้นหากมีต้นไม้ที่มีผลสุกหลายต้นมันก็จะเก็บไปทั้งหมดไม่ให้เหลือแม้แต่ต้นเดียว ในสวนนี้มี[ต้นผลแปลงกายา]อยู่หลายร้อยต้น แต่ปรากฏว่ามีเพียง 3 ต้นเท่านั้นที่มีผลสุกพร้อมทาน
[ต้นผลแปลงกายา]นี้ส่วนที่ใช้ทำยานั้น คือส่วนใบและราก นั่นคือเหตุผลที่จำเป็ต้องปลูกจำนวนมาก ทุกๆปี [ต้นผลแปลงกายา]นี้ไม่ใช่พืชที่ปลูกยาก หากแต่ใช้เวลาในการเติบโตนานหลายปี และส่วนที่ใช้ในการทำยา คือรากของต้นที่โตเต็มวัย ดังนั้นแม้จะเป็สมุนไพรหาง่ายแต่ก็ถูกจัดอยู่ในกลุ่มสมุนไพรระดับกลาง
จางหม่านโถวจัดการเก็บ[ต้นผลแปลงกายา]อีก 2 ต้นเข้าแหวนมิติในทันที มันไม่้าเสียเวลามากไปกว่านี้อีก ไม่จำเป็ต้องเก็บต้นที่ยังไม่โตเต็มวัยกลับไป เพราะไม่มีประโยชน์ในการใช้รักษา การจะนำไปปลูกก็ไม่มีประโยชน์ ในรังลับนั้น พื้นที่ในการปลูกสมุนไพรมีน้อย ดังนั้นแล้วการคัดเลือกสมุนไพรที่จะปลูกจึงอยู่ภายใต้การดูแลของโซเฟีย ในเมื่อไม่มี[ต้นผลแปลงกายา]นี้ปลูกไว้ั้แ่แรก แปลว่านางไม่คิดจะปลูก
เมื่อเดินออกจากบริเวณ[ต้นผลแปลงกายา] จางหม่านโถวหันกลับไป ก็มองไม่เห็นจุดที่ต้นไม้ทั้ง 3 ถูกถอนออกไปเลย หากไม่มีคนมาตรวจสอบอย่างจริงจังย่อมไม่อาจพบเห็นว่ามีต้นไม้หายไป 3 ต้นจากต้นไม้นับพันนับหมื่นในสวนนี้อย่างแน่นอน
เมื่อเก็บต้นไม้เรียบร้อยแล้ว จางหม่านโถวก็เดินทางไปยังเหมืองร้างต่อทันที เหมืองร้างนั้นอยู่ห่างไปทางตะวันตก ต้องเดินทางไปประมาณ 2 วันกว่าจะถึง เหมืองแห่งนี้มีขนาดใหญ่พอสมควร โครงสร้างของเหมือนยังคงแข็งแรงแม้ว่าจะถูกทิ้งมาเป็เวลานานแล้ว แร่พลังงานที่เกิดขึ้นในเหมืองแห่งนี้ เป็แร่พลังงานระดับสูง แต่เนื่องจากความเร็วในการก่อเกิดแร่พลังงานระดับสูงใช้เวลานานมาก ดังนั้นเกาะนี้จึงถูกจัดเป็เพียงเกาะทรัพยากรขั้นสูงเท่านั้น ในบางเกาะที่มีพลังงานธรรมชาติสูงกว่าจะให้กำเนิดหินพลังงานในอัตราที่รวดเร็วกว่าซึ่งเกาะเ่าั้จะถูกจัดเป็เกาะอุตสาหกรรม
เหมืองนี้ถูกสร้างไล่ไปตามสายแร่ จางหม่านโถวสามารถมองเห็นร่องรอยการขุดแร่และสายแร่ได้ชัดเจนบนผนังของเหมืองตลอดทางเดิน ทุกทางแยกจะไล่ตามสายแร่ไป และจะสิ้นสุดเมื่อสายแร่สิ้นสุดลง มันสามารถสังเกตเห็นการฟื้นฟูของสายแร่ได้ บางสายแร่เริ่มมีแร่ก้อนเล็กๆก่อตัวขึ้นแล้ว เมื่อไหร่ที่สายแร่เหล่านี้เต็มไปด้วยก้อนแร่ก็จะเป็เวลาที่เปิดเหมืองอีกครั้ง
เมื่อลงไปในเหมืองได้ระยะหนึ่งแล้วจางหม่านโถวก็สั่งให้แหวนเก็บรวบรวมแร่ที่ยังมีเหลืออยู่ มันสามารถััได้ว่ามีแร่พลังงานปรากฏขึ้นในช่องมิติของแหวนไร้สิ้นสุด มันรู้สึกทึ่งกับความสามารถในการเก็บเกี่ยวของแหวนได้สิ้นสุด ก้อนแร่เหล่านี้ไม่ได้ถูกกระชากออกจากชั้นดินแล้วพรุ่งเข้าสู่แหวน หากแต่หายจากตำแหน่งเดิม ไปปรากฏอยู่ในมิติของแหวนแทนโดยไร้ร่องรอย
ไม่เพียงแต่ก้อนแร่ที่อยู่บนสายแร่ที่จางหม่านโถวสามารถมองเห็นได้เท่านั้นที่ถูกเก็บเข้ามาแร่ที่อยู่ห่างไกลออกไปหลายสิบเมตรก็ถูกดูดเข้ามาด้วย และแร่ที่อยู่ไกลออกไปนั้นมีจำนวนมากกว่าแร่ในสายแร่เสียอีก อันที่จริงแล้วสายแร่ที่อยู่ไกลออกไปนั้นเป็สายแร่ขนาดเล็กที่ไม่คุ้มกับการสร้างเหมืองเข้าไปเก็บ จึงถูกทิ้งไว้แบบนั้น แต่ด้วยอำนาจของแหวนไร้สิ้นสุดที่สามารถดูดสิ่งที่อยู่ห่างไปนับร้อยเมตรได้ แร่จากสายแร่เล็กๆเ่าั้จึงถูกดูดเข้ามาจนหมดสิ้น และเนื่องจากมันไม่ถูกขุดมาก่อนจึงมีแร่อยู่เต็มสายแร่ แม้จะเป็สายแร่เล็กๆ แต่ก็มีแร่อยู่จำนวนไม่น้อยทีเดียว มากกว่าแร่ที่เพิ่งฟื้นตัวในสายแร่หลักหลายเท่านัก
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งจางหม่านโถวรู้สึกได้ว่าไม่มีก้อนแร่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว มันจึงเดินลึกลงไปในเหมืองเป็ระยะทางประมาณ 200 เมตร ก่อนจะสั่งให้แหวนทำการเก็บเกี่ยวอีกรอบ รอบนี้ใช้เวลานานกว่าเดิมเล็กน้อยและได้ก้อนแร่จำนวนมากกว่าครั้งที่แล้ว เมื่อเก็บแร่ในบริเวณนี้ได้หมดจางหม่านโถวก็เดินลึกลงไปอีก มันทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดปลายสุดของเหมือง
ตลอดระยะทางมันเก็บแร่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ การฟื้นฟูของส่วนที่ลึกนั้นมีมากกว่า้า และสายแร่เล็กก็มีมากกว่าด้วย เนื่องจากการสร้างเหมืองนั้น ยิ่งลึกยิ่งสร้างยาก ดังนั้นสายแร่ลึกๆที่มีปริมาณไม่มากพอที่จะคุ้มการกับสร้างเหมืองก็จะไม่มีการสร้างเหมืองเข้าไปเก็บสายแร่นั้น ดังนั้นยิ่งลงมาลึกเท่าไหร่สายแร่ที่ไร้การขุดก็มากขึ้นเท่านั้น จำนวนแร่ที่จางหม่านโถวเก็บได้ก็มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ที่ส่วนปลายสุดของเหมืองเป็จุดที่ลึกที่สุดลึกลงไปนับพันเมตร จุดนี้มีแร่อยู่มากจนทำให้จางหม่านโถวมั่นใจว่า หากนำแร่ทั้งหมดนี้กลับไปจะสร้างความยินดีให้กับพลูตัสจนเลิกบ่นเกี่ยวกับการใช้พลังงานสิ้นเปลือง ของมันไปเลย แร่ปริมาณขนาดนี้มากกว่าที่มันใช้ไปแน่นอนเลยทีเดียว อาจจะมากพอที่จะใช้ในการเดินทางอีกเป็ปีก็ได้
การเดินทางเก็บแต่ตลอดทั้งเหมืองนี้กินเวลานานกว่า 3 วัน จางหม่านโถวใช้เวลากินนอนอยู่ภายในเหมืองโดบไม่รับรู้ถึงโลกภายนอกแม้แต่น้อย การใช้เวลา 3 วันนี้นับว่าเร็วมากสำหรับการเก็บแร่จนหมดทั้งเหมือง หากเป็คนอื่นที่ใช้วิธีการขุดแร่ปกติ กว่าจะเก็บแร่ตลอดสายแร่หลักภายในเหมืองนี้หมดก็ต้องใช้เวลาหลายเดือน ไม่ต้องพูดถึงสายแร่ขนาดเล็กที่ไม่มีการสร้างทางเดินเข้าไปเก็บหากจะสร้างทางเดินเข้าไปต้องใช้เวลาเป็ปีๆเลยทีเดียว ทั้งยังมีความเสี่ยงที่เหมืองจะถล่ม อุโมงที่ขุดปิดตายซึ่งเกิดขึ้นเป็ประจำ ทาสที่ถูกส่งไปทำงานเปิดเหมืองใหม่นั้นมีอัตราการตายสูงที่สุด มากกว่าสายงานอื่นรวมกันเสียด้วยซ้ำ
ในที่สุดจางหม่านโถวก็เดินทางกลับถึงปากทางเข้าเหมือง เขามีแต่ความยินดี ภารกิจนี้สำเร็จโดยราบรื่น หลังจากได้ผ่านขั้นตอนการเปลี่ยนกล้ามเนื้อตามเคล็ดวิชา[วชิรกายา-ทรงพลัง]แล้ว เขาก็จะพัฒนาฝีมือการต่อสู้ได้อีกครั้ง แถมความสามารถในการปรับขนาดกล้ามเนื้อ ยืดแขน ยืดขา ได้ยิ่งเป็เื่น่าสนใจยิ่ง
“เ้ากล้ามากนะที่บุกรุกขึ้นมาบนเกาะของข้า” เสียงดุดันดังมาจากปากทางเข้าเหมือง
จางหม่านโถวมองไปยังปากทางเข้าเหมืองด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มันไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนดักรออยู่เบื้องหน้า มันไม่เคยประมาทแม้แต่น้อย มันฟังเสียงทุกการเคลื่อนไหวรอบตัวอยู่เสมอ แต่มันกลับไม่ได้ยินเสียงของปีศาจตัวนี้เข้าใกล้แม้แต่น้อย นั่นแปลว่าปีศาจตัวนี้มีความสามารถโดยไร้เสียงเช่นเดียวกับมัน หากเป็ปีศาจที่มีวิชา[ตามกระแส-แปรแรงต้าน]และใช้กำลังภายในได้อีกด้วย มันไม่มีทางหนีได้แน่นอน หรือสู้กลับก็ยากจะตามความเร็วของอีกฝ่ายทัน มันได้แต่หวังว่าวิชาตัวเบาที่อีกฝ่ายใช้จะไม่ใช่วิชา[ตามกระแส-แปรแรงต้าน]
จางหม่านโถวไม่ใช่ชาวดาววิกาลนิรันดร์ มันไม่รู้จักวิชาของดาวดวงนี้แม้แต่น้อย มันไม่รู้หรอกว่า [วชิรกายา-ทรงพลัง]และ[ตามกระแส-แปรแรงต้าน]นั้นเป็วิชาชั้นยอดที่มีเพียงคนของทางการเท่านั้นบางคนเท่านั้นที่สามารถฝึกได้ พวกค่ายพรรคใหญ่ที่อยู่ในเกาะชั้นสูงเองยังไม่สามารถเรียนรู้วิชานี้ได้เลย ส่วน[หยินหยางอัศจรรย์]นั้นยิ่งเป็วิชาลับที่แทบไม่มีใครฝึก เนื่องจากปีศาจบนดาวดวงนี้เกือบทั้งหมดเป็เพศหญิง การฝึก[หยินหยางอัศจรรย์]จึงแทบเป็ไปไม่ได้ ปีศาจเพศชายที่หายากนั้น ส่วนใหญ่จะมีหน้าที่เป็ผู้ให้กำเนิดบุตรมากกว่าทำหน้าที่อื่น
“ข้าขอโทษด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจบุกรุกเกาะของท่าน ข้าเดินทางมาผิดเกาะ ข้ากำลังจะกลับแล้ว” จางหม่านโถวแถหน้าด้านๆ
-----------------------------------
นอกเื่ท้ายตอน
จางหม่านโถว: อีกหน่อยข้าจะใช้หมัดปืนกลยางยืดได้ใช่มั้ยลุง
ตาลุงติดเกมส์: ไม่มีทาง
จางหม่านโถว: นั้นท่าประจำเลยนะลุงไม่มีได้ไง
ตาลุงติดเกมส์: ข้าว่าเ้าจะไม่ใช้การยืดแขนขาเป็วิชาหลักนะ
จางหม่านโถว: แล้วจะให้ยืดได้ทำไมกันเล่า
ตาลุงติดเกมส์: เอาไว้ใช้ตอนจำเป็เท่านั้นพอ ใช้บ่อยเดียวเหมือนเกิน
จางหม่านโถว: ถึงขั้นนี้แล้วยังกลัวเหมือนอีกหรือลุง คนอ่านเขารู้กันหมดแล้วว่าลอกมา
ตาลุงติดเกมส์: ข้าจะให้เ้าใช้วิชาอะไรก็เื่ของข้า