" มนุษย์เอ๋ย! จงตอบข้าทีสิ....สิ่งที่น่าหวาดกลัวกว่าความตายที่เ้าพูดถึงก่อนหน้านี้คือสิ่งใด....."
น้ำเสียงแหบแห้งและเยือกเย็นราวกับเสียงกระซิบของยมทูตดังกึกก้องภายในหัวของโจเซฟ แม้จะเป็เสียงกระซิบแสนเบาบาง แต่มันกับแฝงไปด้วยจิตสังหารจำนวนมากเหลือล้นจนมนุษย์ธรรมดาแทบจะหยุดหายใจและตายโดยไม่รู้ตัว
" อย่าสั่นกลัวไปเลยมนุษย์เอ๋ย....จงปล่อยวางยอมศิโรราบต่อความมืดอันนิรันดร์และกลายเป็ดวงิญญาสีดำเพื่อมารับใช้าากับพวกเราซะสิ เคี๊ยกๆๆๆ "
ิญญาร้ายส่งเสียงหัวเราะอันน่าขนลุกหลังจากพยายามล่อลวงเหยื่อราวกับของเล่นชิ้นหนึ่ง มันถูกขังอยู่ในขุมนรกนานนับพันปีเมื่อมีโอกาสขึ้นมายังโลกคนเป็ เหล่าิญญาร้ายจึงดูคึกคักเป็พิเศษ
" อ้าว....สลบไปเสียแล้ว...ช่างเป็ของเล่นที่พังง่ายเสียจริง เคี๊ยกๆๆๆ " ิญญาร้ายเหวี่ยงร่างที่หมดสติลงไปนอนกองกับพื้นดินก่อนจะสลายกลายเป็หมอกสีดำและหายเข้าไปในร่างของเดธ
เมื่อหมดสภาพต่อสู้โจเซฟและผู้ติดตามจึงถูกเวทย์มนตร์เคลื่อนย้ายพาออกไปจากป่าฝึกซ้อมในเวลาต่อมา ตอนนี้เดธคือผู้ธงมากที่สุดโดยมีทั้งหมด 30 อัน
ในขณะเดียวกันเหล่าคณะอาจารย์ซึ่งจับตาดูความเคลื่อนไหวภายในป่าและได้เห็นการต่อสู้ของเดธผ่านลูกแก้วเวทย์มนตร์มาโดยตลอด ด้วยความสามารถและระดับฝีมือขนาดนี้มันอาจจะไม่ยุติธรรมต่อนักเรียนคนอื่นๆ ราวกับพวกเขาได้ส่งหมาป่าผู้หิวโหยเข้าไปในฝูงแกะก็ไม่ปาน
ด้วยเหตุนี้ผู้อำนวยการจึงเสนอทางออกโดยการใช้เวทย์มนตร์ระบุตำแหน่งของเดธเพื่อให้นักเรียนในป่าฝึกซ้อมรู้
อีกเพียงแค่ 30 นาทีก่อนที่การฝึกจะจบลงเหล่านักเรียนจำนวนมากต่างมุ่งหน้าตรงไปยังตำแหน่งของเดธ โดยมีเสาแสงสีทองจากเวทย์มนตร์สูง 30 เมตรคอยบอกตำแหน่งทุกๆ 1 นาที
ส่วนทางด้าน 5 ผู้กล้าตัดสินใจเดินทางไปหาเดธเช่นเดียวกัน ทว่าภาพเบื้องหน้าทำให้พวกเขาถึงกับยืนตกตะลึงเนื่องจากรอบตัวเต็มไปด้วยร่างของนักเรียนหลายร้อยคนกำลังนอนสลบโดยมีชายหนุ่มผมสีดำกำลังเก็บธงใส่กระเป๋าราวกับกำลังเก็บดอกไม้อยู่ในสวนหลังบ้าน
" จะสู้หรือจะนั่งรออยู่เฉยๆ จนกว่าเวลาจะหมด? " บุรุษหน้านิ่งเอ่ยถามหลังจากรวบรวมธงได้มากกว่า 50 อัน
" อุ๊บส์! ฮ่าๆๆๆ นายยังชอบพูดตรงไปตรงมาเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ " คิชิโร่หัวเราะอย่างชอบใจเพราะเขาชอบคนตรงไปตรงมาแบบนี้ที่สุด
" ฉันอยากสู้ " โรเจอร์ซึ่งอยากแก้แค้นจึงได้ะโท้า
" ฉันขอสู้เช่นเดียวกัน " อีวานผู้กล้าสายจอมเวทย์ที่มาจากประเทศรัสเซียเอ่ยขึ้น เขาเป็ชายหนุ่มรูปร่างสูงกว่า 190 เิเและเป็คนพูดน้อย
" ขอโทษทีนะเพราะผู้กล้าคนอื่นเขาว่าอย่างนั้น...มันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสู้เพราะฉันดันอยู่ทีมเดียวกันกับเ้าพวกนี้ซะด้วยสิ " เมื่อคนในทีม้าสู้คิชิโร่จึงพูดขอโทษเดธ
" เอ่อ...เราจะสู้จริงๆ เหรอคะ? เดธเขาเก่งมากเลยนะ " สีหน้าของมีนาซีดลงเล็กน้อยเพราะเดธออมมือไม่ค่อยเป็เสียด้วย
" เอาน่า...คิดซะว่าพวกเรากำลังสู้อยู่กับจอมมารก็แล้วกัน คิคิคิ~ " มิซากิ
คิ้วของเดธขมวดเข้าหากันพร้อมชำเลืองมองเหล่าผู้กล้าเพราะดูเหมือนว่าทางนั้นจะใช้เขาเป็ตัวแทนของจอมมาร วันนี้ทั้งวันเขาสู้มามากพอแล้วและอยากจะกลับไปพักผ่อนเร็วๆ เมื่อคิดดังนั้นร่างของเดธได้สลายกลายเป็หมอกก่อนจะโผล่พรวดไปอยู่ด้านหลังของโรเจอร์
" ระหว่างข้างหลัง! "
มิซากิเอ่ยเตือนแต่ทว่ามันได้สายเกินไปเสียแล้ว ฝ่ามือของยมทูตได้แทงทะลุหน้าอกผู้กล้าตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่าแม้ว่าอีกฝ่ายจะส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมานออกมาแต่ถึงกระนั้นแววตาและสีหน้าของยมทูตในคราบมนุษย์ก็ยังเฉยชาไม่เปลี่ยนแปลง
การโจมตีเมื่อครู่มันเป็การโจมตีทางิญญาโดยที่กายหยาบจะไม่ได้รับาเ็แต่อย่างใด ทว่าิญญาของโรเจอร์จะได้รับผลกระทบและต้องใช้เวลานานหลายวันกว่าจะกลับเป็ปกติ
" จงออกมาหอกน้ำแข็ง!!" อีวานร่ายเวทย์มนตร์ธาตุน้ำแข็งรูปร่างเหมือนหอกแหลมคมนับร้อยขึ้นมาท่ามกลางอากาศ
" จบสิ้นแค่นี้ล่ะ.....โจมตี!! " อีวานค่อนข้างมีความมั่นใจสูงว่าเดธจะไม่สามารถหลบหลีกหอกน้ำแข็งจำนวนมากขนาดนี้ได้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจโจมตีรอบทิศทางเพื่อจะจบการต่อสู้ภายในเสี้ยววินาที ทว่าเขาประเมินคู่ต่อสู้ต่ำเกินไปเพราะทันทีที่หมอกสีดำปรากฏมันก็ได้กัดกร่อนหอกน้ำแข็งจนมลายหายไปทั้งหมด
" ทุกคนระวังตัวด้วยอย่าให้เขาเข้าประชิดตัวได้เป็อันขาด! "
เมื่อะโเตือนผู้กล้าคนอื่นๆ เสร็จคิชิโร่จึงได้ใช้เวทย์มนตร์ [ ยั่วยุ ] ซึ่งเวทย์มนตร์บทนี้มันจะดึงความสนใจของเป้าหมายมาที่ผู้ร่ายเพื่อเปิดโอกาสให้สมาชิกที่เหลือในทีมโจมตีเป้าหมายโดยคิชิโร่จะใช้ตัวเองเป็เหยื่อล่อ
หลังจากเวทย์มนตร์ยั่วยุเริ่มทำงานมันได้ดึงความสนใจของเดธไปที่คิชิโร่ ไม่สิ....มันไม่ใช่เดธเพียงคนเดียวที่โดนเวทย์มนตร์ดึงความสนใจเพราะกองทัพิญญานับล้านๆ ดวงกำลังจ้องมองไปทางผู้กล้าแห่งโล่ด้วยดวงตาแดงก่ำราวโลหิต
แม้ว่าคิชิโร่จะมองไม่เห็นเหล่าิญญาร้ายภายในตัวของยมทูต แต่เขายังสามารถััได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พวกมันปลดปล่อยออกมากดทับร่างกายของเขาจนทรุดตัวลงไปกับพื้นดิน แรงกดดันยังคงเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับไม่มีที่สิ้นสุดและผลสุดท้ายผู้กล้าหนุ่มก็กระอักเืออกมา
" คิชิโร่เกิดอะไรขึ้น...ทำไมอยู่ดีๆ นายถึงาเ็ล่ะ " มิซากิร่ายเวทย์มนตร์เพื่อทำการรักษาพร้อมกับร่ายเวทย์มนตร์ลดความเ็ป
" ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ่ที่เวทย์มนตร์ยั่วยุยังคงทำงานมันเหมือนมีูเาทั้งลูกกำลังกดทับร่างของฉันเลย ค็อกแค่กๆ "
" พวกเรา 4 คนมาโจมตีพร้อมกับเถอะ " อีวานออกความคิดเห็นส่วนคนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย เพราะในตอนนี้โรเจอร์ได้ถูกเวทย์มนตร์เคลื่อนย้ายส่งตัวออกไปจากป่าฝึกซ้อมและผู้กล้าก็เหลือเพียง 4 คนเท่านั้น
แต่ก่อนที่เหล่าผู้กล้าจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้พวกเขาก็โดนคมดาบและหอกนับสิบเล่มซึ่งโผล่ขึ้นมาจากใต้พื้นดินแทงทะลุร่างกายโดยไม่ทันตั้งตัว
" โทษทีนะ...แต่ฉันต้องขอจบการต่อสู้ไว้เพียงเท่านี้ " เดธเอ่ยขึ้นและมองผู้กล้าทั้ง 4 คนกำลังถูกเวทย์มนตร์เคลื่อนย้ายส่งตัวออกไป
หลังจากข่าวการพ่ายแพ้ของ 5 ผู้กล้าแพร่กระจายออกไปได้ไม่นาน เหล่านักเรียนก็เริ่มตั้งฉายาให้เดธเป็จอมมารแห่งโรงเรียนราชวงศ์และเป็คู่ต่อสู้ตลอดกาลของ 5 ผู้กล้าไปโดยปริยาย
ตัดมาทางด้านอาจารย์ประจำชั้นของเดธซึ่งขณะนี้กำลังคุกเข่าขอร้องให้ผู้อำนวยการย้ายเดธไปเรียนอยู่ห้องอื่น เนื่องจากความสามารถเกินมนุษย์ของอีกฝ่ายมันเกินกว่าที่เขาจะฝึกสอนได้ มิหนำซ้ำวันข้างหน้าเขาอาจกลายเป็ตัวตลกในสายตาผู้คนหากนักเรียนเก่งกว่าผู้เป็อาจารย์
" เฮ้อ...ข้าเข้าใจแล้ว " ผู้อำนวยการรับปากและเริ่มครุ่นคิดหาวิธีสอนยมทูตในร่างมนุษย์เพราะตัวเขาเองใช้เวทย์มนตร์คนละธาตุกับเดธ ระหว่างกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นสายตาของผู้อำนวยการบังเอิญเหลือบไปมองดันเจี้ยนกลางโรงเรียนอย่างพอดิบพอดี
' เฮ้อ..... พลังิญญาของเด็กคนนั้นแข็งแกร่งเกินไป เห็นทีว่าข้าคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากให้เด็กคนนั้นฝึกฝนด้วยตัวเองในดันเจี้ยนแห่งนี้ '
2K
