หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 39 

การฟื้นฟู (รีไรท์)

ก่อนหน้านี้ หลินเส้าเฟิงก็ดูถูกเหยียดหยามและ           เยาะเย้ย หยางเซียวเล่อ แต่ในตอนนี้ เมื่อเขาเห็นหยางเซียวเล่ออีกครั้ง เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก เขาแค่เยาะเย้ยด้วยท่าทางของเขา เห็นได้ชัดว่ารอดูเรื่องตลกของหยางเซียวเล่อ

หยางเซียวเล่อเบื่อหน่ายกับการเสียดสีของคนสองคนนี้จริงๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้กระทบกระเทือนจิตใจ เขาจึงตั้งใจที่จะขับไล่ทุกคนออกไป "ฉันต้องการสมาธิ พวกคุณออกไปข้างนอกและรอ"

ด้วยความร่วมมือของตงเผิงและอู่ป๋อ ในที่สุดห้องก็ว่างเปล่า เมื่อตงเจี่ยเจียเดินผ่านหยางเซียวเล่อ เธอกระซิบขึ้นว่า "ถ้าคุณสามารถรักษาพ่อของฉันได้จริง ๆ ฉันจะยอมใช้แซ่ของคุณเลย แต่ถ้าพ่อตายลงไปเพราะคุณ ฉันจะตามล่าฆ่าตัวคุณไปสุดขอบโลก!"

เมื่อมองไปที่ตงไป๋หวันที่นอนด้วยความเจ็บปวดบนเตียง หยางเซียวเล่อค่อย ๆ เหยียดมือออกและกดลงบนหน้าอกของเขา

ปรากฏว่าหลังจากที่ยาพลังปอดเข้าสู่ร่างกายมนุษย์ มันจะสร้างสารพิษที่ไม่รู้จัก ซึ่งสามารถปิดกั้นลำคอของมนุษย์ และเป็นสาเหตุให้ตงไป๋หวันไม่สามารถพูดได้ และนี่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงอาเจียนเป็นเลือด

เมื่อพลังปราณเข้าสู่ร่างกาย สารพิษใหม่เหล่านั้นถูกกำจัดออกไปอย่างรวดเร็ว และตามมาด้วยการกำจัดเซลล์มะเร็ง

ปอดของตงไป๋หวันเต็มไปด้วยรูพรุน และภายในเต็มไปด้วยตะกอนสีดำ ทั้งฝี และแบคทีเรีย ด้วยเทคโนโลยีทางการแพทย์ในปัจจุบัน ยังไม่สามารถซ่อมแซม

ดังนั้นสิ่งเดียวที่เขาทำได้คือ รอความตายเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังปราณ ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ปัญหา

แต่หยางเซียวเล่อนั้นประเมินความดื้อรั้นของเซลล์มะเร็งต่ำเกินไป เขาไม่ได้คาดหวังว่า การจะทำลายเซลล์มะเร็งจะต้องใช้พยายามมากขึ้นไปอีก

เวลาผ่านไปทีละนิด 10 นาที 20 นาที และครึ่งชั่วโมงผ่านไป

พลังปราณในร่างกายของหยางเซียวเล่อเริ่มค่อยๆ หมดลงไป ท้ายที่สุด เขาอยู่ในขั้นกลั่นพลังปราณ ระดับ 3 และพลังปราณที่สามารถใช้ได้ก็มีจำกัด

เซลล์มะเร็งนั้นแพร่กระจายเร็วมาก หากไม่ทำความสะอาดในคราวเดียว เขากลัวว่า ในครั้งหน้า เซลล์มะเร็งจะกลับไปเป็นจำนวนเดิม

เขาไม่ต้องการมารักษาโรคนี้อีกแล้ว ถ้าหากครั้งนี้รักษาไม่หาย ไม่ใช่แค่สองคนข้างนอกเท่านั้น ที่จะพูดอะไรที่ย่ำแย่ไปกว่าเดิมถึงเขา

……

ด้านนอกห้องของตงไป๋หวัน ตงหมิงลี่ถูมือของเธอ และเดินวนไปมา อย่างไม่อดทน “เกิน 40 นาทีแล้ว ทำไมยังไม่เสร็จอีก เสี่ยวเผิง เขาไม่ได้บอกลูกเหรอว่า เขาต้องการเวลากี่นาทีในการรักษา?”

ตงเจี่ยเจียที่พิงกำแพงอยู่พูดว่า "แม่มันจะใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีได้อย่างไร หนูไม่เชื่อคนหลอกลวงแบบนี้ ไม่รู้ว่าทำไมพี่ชายรองจึงออกรับแทนเขา!"

ตงเผิงตะคอกขึ้นว่า “เจี่ยเจีย! เธอเป็นคนแบบไหนเนี่ย? ฉันไม่ได้สอนเธอเลยเหรอ? รอสักพักไม่ได้เหรอ ปกติแล้ว การผ่าตัดจะใช้เวลาอย่างน้อยสองสามชั่วโมง เธอจะรีบร้อนอะไร ! เธอยังจะพูดอีกว่า หมอหยางเป็นนักต้มตุ๋นและเธอไม่เคารพเขา ถ้าเธอไม่ขอโทษเขา ฉันจะไม่ยกโทษให้เธอแน่ ได้ยินไหม”

ตงเจี่ยเจียดึงตงหมิงลี่มาปกป้องตนเองและพูดว่า "แม่ดูพี่รอง เขาตะโกนใส่ฉันเพื่อปกป้องคนนอก ดูเขาสิ!"

ในเวลานี้ ประตูที่ปิดสนิทก็เปิดออกในที่สุด

"เอาล่ะ มาแล้ว" ตงหมิงลี่ได้ขอให้กลุ่มพยาบาลและแพทย์รออยู่ที่ทางเดินแล้ว ทันทีที่เปิดประตูแพทย์เหล่านี้จะเข้าไปตรวจร่างกายของตงไป๋หวันทันที

คงจะดีมาก หากอาการของเขาทุเลาลง แต่ถ้าอาการของเขาแย่ลง หรือมีสถานการณ์ที่เลวร้ายลง หยางเซียวเล่อจะไม่มีทางได้ออกไปจากบ้านของเธอ!

อย่างไรก็ตาม เมื่อทุกคนเห็นคนที่เดินมาเปิดประตู ทุกคนก็ตกตะลึงทันที!  มันไม่ใช่หยางเซียวเล่อที่เดินมาเปิดประตู แต่เป็น ตงไป๋หวันแทน!

ตงไป๋หวันสามารถลุกออกจากเตียงได้แล้ว? นี่มันอัศจรรย์... อัศจรรย์มาก!?

“ไป๋...ไป๋หวัน?”

"พ่อ?"

"ท่านประธาน?" หลายคนอุทานออกมาพร้อมกัน ทุกคนรีบเข้าไปล้อมรอบตงไป๋หวันและสลับกันถามคำถามไม่หยุด

"เป็นอย่างไงบ้าง?"

“ทำไมไม่นอนบนเตียงล่ะ ระวังหน่อยสิ!”

“เป็นอะไรมากไหม  เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

　　　　……

ตงไป๋หวันขัดจังหวะการสอบถามของผู้คน และชี้ไปที่ห้องแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วงฉัน ไปช่วยหมอเทวดาเถอะ เขาเหนื่อยจนแทบจะเป็นลมแล้ว!”

จากนั้นผู้คนก็ตระหนักว่า มีคนนอนอยู่บนพื้นห้อง ทั้งร่างเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ หน้าซีด และเหนื่อยจนพูดไม่ออก!

ตงเผิงและอู่ป๋อรีบวิ่งเข้าไปช่วยหยางเซียวเล่อและพาไปนั่งที่โซฟา ตงไป๋หวันนั้น มีอาการดีขึ้นด้วยความช่วยเหลือของ หยางเซียวเล่อ ทั้งตงเจี่ยเจียและตงหมิงลี่ต่างรีบเข้ามาดูอาการของหยางเซียวเล่อ

ทางด้านของตงไป๋หวันจับมือหยางเซียวเล่อแน่น กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า: "หมอเทวดา ฉันทำผิดต่อคุณมาก่อน ฉันขอโทษสำหรับพฤติกรรมของฉัน ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ร่างกายของฉัน ดูเหมือนจะแข็งแรง และอายุดูเหมือนจะน้อยลงไป  20 ปีเลย ฉันไม่รู้ว่าอาการของฉันดีขึ้นไหม แต่ฉันแน่ใจว่าทักษะทางการแพทย์ของคุณยอดเยี่ยมมาก!"

หยางเซียวเล่อมองไปที่หลินเส้าเฟิงเป็นคนสุดท้ายในฝูงชน ซึ่งก้มหน้าด้วยความอับอายและไม่กล้าสบตาเขา

"คำขอบคุณเหล่านี้ไร้ประโยชน์ ข้าม ๆ มันไปก็ได้"     หยางเซียวเล่อชี้ไปที่เตียงแล้วพูดว่า "ตรวจร่างกายเขาดูก่อน เสร็จแล้วรีบจ่ายเงิน แล้วผมจะรีบไป!"

จากนั้นพยาบาลและแพทย์ รีบพาตงไป๋หวันไปที่เตียงพยาบาล และผลลัพธ์ก็ออกมาอย่างรวดเร็ว หลังการตรวจร่างกายอย่างละเอียด

จากนั้นร่างของแพทย์ที่รักษากลับสั่นสะท้านและส่งรายงานให้ตงหมิงลี่และพูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณนายตง ... เป็นเรื่องอัศจรรย์มากที่เซลล์มะเร็งและเนื้องอกในร่างกายของคุณตง หายไปหมดแล้ว! นอกจากนี้ปอดของเขายังฟื้นฟูสมบูรณ์ และอ่อนกว่าวัยอย่างน้อย 30 ปี มัน... คาดไม่ถึงจริงๆ!”

เมื่อได้ยินผลลัพธ์นี้ ในที่สุดตงหมิงลี่ก็เชื่อคำพูดของตงเผิง เมื่อคิดถึงท่าทางการแสดงออกของเธอที่มีต่อหยางเซียวเล่อ เธออยากจะตบตัวเองจริงๆ

เธอเป็นคนที่มักจะรักษาภาพลักษณ์ของเธอมาโดยตลอดและไม่ดูคนแต่ภายนอก แต่ทำไมถึงได้มองข้าม               หยางเซียวเล่อไปได้!

ใบหน้าของตงเจี่ยเจียเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอคว้ารายงานผลการตรวจร่างกาย และใบหน้าแดงก่ำ หลังจากอ่านรายงาน เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองไปที่หยางเซียวเล่อ

ในเวลานี้ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่น มันคือ            หลินเส้าเฟิง เขาชี้ไปที่ตงไป๋หวันและกล่าวว่า “นี่... นี่คือยาพลังปอด! เจี่ยเจีย ป้าตง นี่คือผลของยาพลังปอด ยาพลังปอดมีผลต่อเซลล์มะเร็งของลุงตง และมันถูกกำจัดออกไปอย่างรวดเร็ว นี่... ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน!”

จนถึงตอนนี้ แม้แต่หมูโง่ ก็สามารถบอกได้ว่าใครพูดจริงหรือโกหก!

ตงเจี่ยเจียมองหน้าหลินเส้าเฟิงอย่างรังเกียจ เธอร้องขึ้นว่า "หลินเส้าเฟิงหุบปากได้แล้ว ฉันเกือบจะฆ่าพ่อ เพียงเพราะฉันเชื่อคุณ ฉันลืมไปเลยว่าคุณทำเรื่องอะไรไว้  ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ปล่อยคุณไป.... รอหมายเรียกและไปเข้าคุกเถอะ!"

“เจี่ยเจีย เธอไม่เชื่อฉันเหรอ ฉันช่วยพ่อของเธอนะ!”   หลินเส้าเฟิงแย้งว่า "ยกเว้นยาพลังปอด ก็ไม่มีอะไรที่สามารถกำจัดเซลล์มะเร็งได้ในเวลาอันสั้น!"

ตงไป๋หวันที่นอนอยู่ที่เตียงพยาบาล เขาอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมา และชี้ไปที่ประตู เขาตะโกนอย่างโกรธเคือง

“เอาศาสตราจารย์เรื่องไร้สาระที่ฉาวโฉ่นี้ออกไปจากห้องของฉัน!” 

ฉันจะไม่ทนมองมันอีกสักนิด! นอกจากนี้ อู่ป๋อยึดคอมพิวเตอร์ของตงเจี่ยเจีย และอย่าให้เงินค่าขนมของเธอ เป็นเวลาสามเดือน! และคุณ...ตงหมิงลี่! ขอโทษหมอเทวดาเดี๋ยวนี้!